เริ่มวันนี้ยังไม่สาย

เมื่อสองวันก่อนเจอคนไข้เบาหวานมาโรงพยาบาลดูแล้วไม่น่าจะมารับยาสอบถาม

ได้ความว่า  มาขึ้นทะเบียนบัตรทองให้ลูกชาย  คนไทยเวลาเจอกันก็มักจะถามว่า

เป็นไงสบายดีเปล่า แล้วก็ตามด้วยจะไปไหน แสดงออกถึงความหว่งใย สนใจใน

สุขภาพของสมาชิกครอบครัว  กันและกัน

        เหมือนเปิดประเด็น  ผู้ถูกถามก็พร้อมที่จะเล่าให้ใครสักคนฟัง  ลดและคลาย

ความรู้สึกอึดอัดในใจอยู่แล้ว  ป้าก็เปลี่ยนเป็นผู้เล่า  เราก็ต้องเป็นผู้ฟังที่ดีโดย

ปริยาย 

        " ลูกชายเป็นเบาหวานช้อค "  แล้วไงในฐานะที่เป็นหมอเบาหวาน หรือหมอ

ตีนที่คนไข้เรียกกันสนุกๆ

(ใครทำงานในรพ.เขาก็เรียกหมอทุกคนแหละ)  " น้ำตาลขึ้นสูงมากกว่าพันอีก

หมอ "     ป้าพูดเหมือนจะฟ้อง  " มันไม่ยอมกินยา  เขาคิดว่าตัวเองแข็งแรงไม่

เป็นอะไร "   ป้าก็เล่าซะเพลินลืมเรื่องบัตรทองไปเลย

        แต่เดิมลูกชายวัยก่อนสี่สิบก็เป็นคนไข้ของเราอยู่ดีๆ มารับยาเบาหวานเป็น

ประจำ  แต่อยู่ๆก็คิดว่าตนเองหายแล้วสามารถดูแลตัวเองได้  หยุดกินยาซะงั้น

แหละ   หยุดก็ไม่ว่าไม่มาตรวจเลือดก็ไม่บ่น  แรกๆทำจดหมายติดตามให้มารับยา

แจ้งว่าไปทำงานต่างจังหวัด   เราก็สบายใจเพราะอยู่ที่ไหนก็รับยาได้  แต่ที่เป็น

ห่วงก็คือมารู้ว่าท่านไม่ยอมคุมอาหารเลย หวานมันคาวเพียบตบท้ายด้วยเหล้า

เบียรเกือบทุกวัน 

        " ป้าจ๋าแล้วเขามีอาการอย่างไรถึงไปโรงพยาบาลล่ะ "   เราถามเพราะอยาก

ทบทวนความรู้เรื่องเบาหวานที่ทีมสุขภาพของเราพร่ำบ่นกันเป็นประจำ  บางครั้งก็

ถูกคนไข้แซวกันบ่อยๆพูดเรื่องอื่นเป็นเปล่า

       ป้าก็สาธยายกันใหญ่ถึงพฤติกรรมเจ้าลูกชายคนดี ไม่ลด ละ เลิก ของหวาน

มันเค็มเลย ก็ยังคงสนุกกับการรับประทาน โดยไม่สนใจว่าอะไรจะเกิดขึ้น

        " หลังจากนี้ไปลูกชายก็จะต้องฉีดอินซูลินทุกวัน หมอบอกถ้ามารพ.ช้านิด

เดียวมันตายแน่ "     

  เสียงของป้าแผ่วลงตาลอยมองเหม่อออกไปนอกห้อง แสดงถึงความวิตกกังวล

อย่างเห็นได้ชัด  บรรยากาศในห้องเงียบเหมือนนัดกัน

        วิญญาณผู้ให้คำปรึกษาก็เข้าสิงเราทันที   " ป้าจ๋าเหตุการณ์ที่ผ่านมาให้เป็น

ครูนะ ต่อนี้ไปเรามาดูแลสุขภาพอย่างจริงจังกันดีกว่า  เลิกเหล้า ลดหวานเค็มมัน

ฉีดยาทุกวัน ไปพบแพทย์ตามนัดสุขภาพดีๆก็จะกลับมาเองนะ "

        เอื้อมไปจับมือที่มากด้วยประสบการณ์ของป้าพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆที่มาจากใจของเรา

" หมอเป็นกำลังใจให้นะ "

         ได้พบรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง ป้าพยักหน้า

                                               อย่ารอให้วันนั้นมาถึง