เบื้องหลังความสำเร็จใด ๆ อาจมีสิ่งที่เราไม่ได้คาดฝัน คิดไม่ถึง หรือไม่เคยให้ความใส่ใจเลย แต่...ก็มีสิ่งนั้นอยู่...เราจึงต้องเรียนรู้ที่จะสำนึกขอบคุณ...หลายสิ่งหลายอย่าง หลายองค์ประกอบนั้น

 

    เมื่อกลางเดือนมกราคมที่ผ่านมา หลานชายสุดที่รักโทรมาหาแต่เช้ามืด....

 

ณัฐ: โส้ยอี้...วันนี้ว่างไหม...เสียงมาตามสาย

คนไม่มีราก: มีอะไรเหรอ ช่วงบ่ายหลังบ่ายสามถึงจะว่าง...

ณัฐ:  ดีแล้ว ณัฐไปรับที่คณะนะ ... บ่ายสามโมงสิบห้าตรงนะค้าบ.. บาย...

      หลานชาย “นายณัฐ” วัย 21 ปี หนุ่มหน้ามน เป็นหลานชายที่สนิทกับคนไม่มีรากมากที่สุดในขณะนี้ เนื่องจากเป็นเพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว กันมาตลอด 2-3 ปี มีงานอดิเรกที่ชอบเหมือนกัน คือ การถ่ายภาพ เที่ยวป่า คอยขับรถไปรับ-ส่ง พาไปหาซื้อคอมพิวเตอร์ ดูหนัง ฟังเพลง นั่งคุยกันที 4-5 ชั่วโมง อย่างถูกคอ ถูกใจ ราวกับเพื่อนสนิท...ทั้งที่วัยห่างกันคนละรุ่นแล้ว....

                                นายณัฐ ว่าที่ร้อยตรี .... 

  

         บ่ายโมงสิบห้านาทีตรง เพื่อน ๆ ของคนไม่มีรากเห็นหนุ่มน้อยหน้าใส ใส่แว่น เดินท่อม ๆ มายิ้ม ๆ ข้าง ๆ ห้องสมุด รอรับน้าสาว...ที่รีบกะเร่อกะร่า ตาเหลือกเพราะรู้ดีว่า เจ้าหลานชายนี้ เป็นคนตรงต่อเวลามาก...เครียดนะ มีนัดกับคนตรงเวลามาก ๆ นี่...

      

       น้าหลานพากันไปห้างสรรพสินค้า นายณัฐส่งน้าสาวเข้าร้านหนังสือ ตัวเองหายไปครู่หนึ่ง ก็เดินหน้าเริ่ดมา

 

ณัฐ: โส้ยอี้มานี่หน่อยได้ไหม...

คนไม่มีราก : อะไรเหรอ...

ณัฐ: มาช่วยณัฐเลือกผ้าอนามัยหน่อย...  เสียงตอบไม่เบานัก....แต่

       คนฟังตาโต...

 

นายณัฐ หนุ่มนักนิยมไพร....ภาพนี้โดนน้าสาวแอบถ่ายเก็บภาพไว้...

 

คนไม่มีราก : อะไรนะ...เสียงหลง ชักจะยังไงเสียแล้ว ก็หลานชาย

              คนนี้เคยแนะนำให้น้าสาว..ควรใช้ครีมกันแดดทั้งที่ใบหน้า

และทาผิว เพราะชอบไปลุยนอกบ้าน ไปร่วมชุมนุม ไป

ท่อม ๆ ปลูก ขุดต้นไม้ทั้งวันจนตัวดำ... ทำให้คิดต่อไป

มากมาย เอ...เกิดอะไรขึ้นกับหลานชายเราล่ะนี่...หรือว่า...

ณัฐ: โส้ยอี้....เสียงเรียก ทำให้น้าสาวสะดุ้งสุดตัว ความคิดสะดุดกึก

       ... ช่วยดูหน่อย เอาแบบไหน อยากได้แบบหนานุ่มนะ  เสียง

       บอกพลางดึงไม้ดึงมือ ให้มาที่ชั้นที่วางผ้าอนามัยเรียงรายเต็ม

       ไปหมด

คนไม่มีราก :  เดี๋ยว... ณัฐ คุยกันก่อน คือว่า...ณัฐจะซื้อผ้าอนามัย

              ไปทำไมน่ะ... ถามเสียงเบา เกรงใจคนที่ยืนเลือกผ้าอนามัย

              อยู่ข้าง ๆ ที่หันมายิ้ม ๆ

ณัฐ :  อ้าว...ณัฐต้องใช้อ่ะ...

คนไม่มีราก :  ฮ้า!!!!! ... ต้องใช้ผ้าอนามัยด้วยเหรอ...เสียงตะกุกตะกัก

               ด้วยความงงงัน

ณัฐ:  ก็ใช่สิ...ณัฐต้องใช้ ใช้มา 2-3 ปีแล้ว แต่เอาของ.... แต่ปีนี้

       เลือกซื้อเองดีกว่า ปีสุดท้ายแล้ว...

คนไม่มีราก :  จริงอ่ะ...ณัฐ ... เสียงขาดหาย ขลุกขลัก ...โอ โลกนี้

              มันยังไงกันหนอ....

ณัฐ:  โธ่...คิดมากไปได้ ... ณัฐเอาไปใช้รองพื้นรองเท้าตอนเข้าค่าย รด.ไง

       ปีสุดท้ายปี 5 ต้องเข้าค่าย 7 วันนะ ....

             น้าสาวกับหลานชายคู่ซี้....

 

      เกิดกระบวนการซักไซร้ไล่เรียงไปพร้อมเลือกผ้าอนามัยกันอย่างเพลิดเพลิน ณัฐเล่าว่า การเข้าค่ายของนักศึกษาวิชาการทหาร (รด.) ปีสุดท้ายนั้น มีกำหนด 7 วัน และเป็น 7 วันมหาโหด ที่ต้องนอนเต้นท์ ไม่ถอดรองเท้าเลย ดังนั้น รุ่นพี่ ๆ จึงสอนให้รุ่นน้องจัดหาผ้าอนามัยหนา ๆ นุ่ม ๆ มารองไว้ในรองเท้า เพราะการต้องใส่รองเท้าทหารทั้งหนา-หนักและไม่ได้ถอดออกเลยนั้น ทำให้บางคนถึงกับเดินไม่ได้ก็เคยมาแล้ว ...

 

....เฮ้อ... ตกใจหมดเลย ... แต่ก็โล่งอกด้วย....เลยทำให้ได้รู้ว่า เบื้องหลัง ความสำเร็จของการเป็น “ว่าที่ร้อยตรี” นี่...มีผ้าอนามัยเป็นองค์ประกอบหนึ่งนะ....^_^….

....ให้คิดต่อไปได้ว่า ... เบื้องหลังความสำเร็จใด ๆ อาจมีสิ่งที่เราไม่ได้คาดฝัน คิดไม่ถึง หรือไม่เคยให้ความใส่ใจเลย แต่...ก็มีสิ่งนั้นอยู่...เราจึงต้องเรียนรู้ที่จะสำนึกขอบคุณ...หลายสิ่งหลายอย่าง หลายองค์ประกอบนั้น

 ณัฐ:  เรียนรด.ปีสุดท้าย (ปีที่ 5) ณัฐก็จะได้ “ว่าที่ร้อยตรี” ... นำหน้า

       ชื่อด้วยนะ แล้วถ้าเข้ารับราชการทหารก็จะได้ติดยศ “ร้อยตรี” เลยด้วย

        ... ที่สำคัญนะ วันรับปริญญา ต้องแต่งชุดขาว ห้อยกระบี่นายร้อยด้วยล่ะอี้

       ...น้ำเสียงที่เล่าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ....

คนไม่มีราก :  งั้นเลยหรือ...อี้ก็พลาดไม่ได้เลยสินะ งานรับปริญญาของณัฐนี่น่ะ

              แล้วอี้ต้องเตรียมตัวยังไงล่ะ โอ้โห.จะได้ถ่ายรูปคู่นายร้อยห้อยกระบี่

              เท่ซะ...

ณัฐ:  แน่นอนอี้...พลาดไม่ได้ต้องเตรียมตัวลางานเลยนะ..หลานชายพยักหน้า

       ด้วยความมั่นใจ...

คนไม่มีราก :  เอางี้นะ... อี้จะไปหา “โล่ห์” เอาไป ถ่ายรูปรับปริญญา

              กับณัฐแล้วกันนะ...

ณัฐ:  อ้าว เอาโล่ห์มาทำไมอ่ะ...

คนไม่มีราก :  อมยิ้ม ทำหน้ามีเลศนัย ...ก็ณัฐห้อยกระบี่...อี้ก็ถือโล่ห์ไงล่ะ

              ฮ่า ๆ ๆ ๆ ....

ณัฐ:  จริงดิ...โห คิดได้นะอี้เรา....

 

       คราวนี้มีแต่เสียงหัวเราะดังลั่นที่ประสานกัน...น้าหลานชี้ชวน ช่วยกันเลือกผ้าอนามัยอย่างสุขใจ....

                                                                                            (^___^)