เมื่อทำผิด มีผู้ชี้แนะ ก่อนตัดสินใจ ควรรู้จักรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่น คิดก่อนทำ และ การให้กำลังใจ ทั้งสองสิ่งนี้มีความสำคัญในชีวิตประจำวัน

สวัสดีครับ

วันนี้ขอเสนอสาระจากหนังเกาหลี เรื่อง ลีซาน จอมบัลลังก์พลิกแผ่นดิน ตอนที่พระราชา ได้ให้คำสั่งสอนแก่องค์ชายลีซานเกี่ยวกับการปกครอง เนื่องจากองค์ชาย เมื่อครั้งได้เป็นผู้สำเร็จราชการ ได้ออกนโยบายเพื่อเปลี่ยนแปลงสิทธิการขายสินค้า ทำให้ขุนนางและพ่อค้าที่เสียผลประโยชน์เกิดความไม่พอใจ ได้รวมหัวกันต่อต้านและก่อการจนทำให้เกิดผลเสียต่อบ้านเมืองและประชาชน

king

พระราชา ทรงสั่งสอนองค์ชายลีซาน ดังนี้

หลักสำคัญของการเป็นพระราชาที่ดีก็ คือ ห้ามลำเอียงเข้าข้างราษฎรกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง

แสงจันทร์บนฟ้าไม่เคยเลือกส่องสว่างเฉพาะที่ พระราชาก็เหมือนกัน ไม่ว่าดีหรือชั่ว ชายหรือหญิง เก่งก็ดี ไม่เก่งก็ช่าง เราต้องให้ความเท่าเทียม ปกครองบ้านเมืองด้วยความเสมอภาค

พ่อค้าเมืองหลวงบางคน ก็มีพฤติกรรมเลวร้ายจริงๆ ติดสินบนขุนนางในวังเอื้อประโยชน์ให้ตัวเอง มีการเอารัดเอาเปรียบ ฉกฉวยทุกสถานการณ์ ไม่เพียงเท่านี้ ยังผูกขาดทางการค้า บังคับให้ราษฎรตกเป็นเบี้ยล่างตลอด แต่ว่าพวกเขาก็เหมือนเป็นลูกหลานของเจ้า ถึงจะเหลี่ยมจัดยังไง พวกเขาก็เป็นราษฎรของเจ้าเหมือนกัน แล้วอย่างงี้ เจ้าคิดว่าจะทำไงดี ลูกหลานทำผิดควรลงโทษก็จริง แต่ต้องมีวิธีชี้แนะให้เห็นความถูกต้อง แล้วเจ้าทำอะไรบ้าง เพราะลูกหลานไม่ได้ดั่งใจ เจ้าเลยตัดทางทำมาหากินของพวกเขา เอาเถอะ สิ่งที่เกิด ถือว่าเจ้ายังอ่อนประสบการณ์และความสามารถไม่ถึง

จะปฏิรูปก็ดี จะเปลี่ยนระบบก็ช่าง ทุกอย่างต้องใช้เวลาค่อยเป็นค่อยไป ไม่ใช่อย่างทุกวันนี้ หลังจากทำให้สินค้าขาดตลาดแล้ว เจ้ามีมาตรการรองรับหรือเปล่า นอกจากอยู่ในวัง เอะอะก็อ้างว่าจะปฏิรูปใหม่ ใครค้านก็ไม่ฟังทั้งสิ้น เจ้าอ่อนหัดเกินไป ความคิดง่ายเกินไปด้วย นี่คือเหตุผล ที่ข้าต้องดึงเจ้าลงมาให้คิด เข้าใจหรือยัง

ตอนนี้ผมฟังแล้วชอบครับ ได้ข้อคิดที่ดีครับ พระราชาในเรื่องทรงเป็นพี่เลี้ยงให้แก่องค์ชายลีซาน ท่านให้ข้อคิด ให้คำแนะ แทนที่จะดุด่าหรือลงโทษ เพราะท่านทราบว่าอะไรเป็นอะไร แสดงให้เห็นถึงการมีประสบการณ์ในการปกครองที่ดี

 leesan

การให้กำลังใจจากพระชายาที่มีต่อองค์ชายลีซาน

องค์ชายลีซาน "เมื่อก่อนเสด็จปู่เคยบอกว่า อำนาจเป็นสิ่งที่น่ากลัว โดยเฉพาะพระราชาด้วยแล้ว แค่พูดหรือขยับมือ คนมากมายก็จะถึงที่ตาย ไม่ว่าผิดหรือไม่ก็ตาม สิ่งที่ข้าทำ แม้จะหวังดีต่อชาวบ้าน แต่เพราะหลายฝ่ายต่อต้าน กลับทำให้ราษฎรยิ่งลำบาก นี่คือสิ่งที่ข้ากลัวนัก"

พระชายา"ไม่ถึงอย่างงั้นหรอกเพคะ ทำไมถึงได้รับสั่งท้อแท้นัก"

" หม่อมฉันเอง ก็ได้ยินเสียงโอดครวญร้องทุกข์ของชาวบ้านเช่นกัน แต่เรื่องนี้ จะบอกว่าทำให้พวกเขาลำบากมากขึ้นก็ไม่ใช่ สิ่งที่องค์ชายทำ ไม่ใช่เพื่อซ้ำเติมความทุกข์ยากของราษฎร การใส่ยาบนแผลที่อักเสบ ก็ต้องเจ็บปวดบ้าง หรือแม้แต่ร้องเสียงดังด้วยซ้ำ แต่ว่า แม้จะรู้ว่าเจ็บปวดสาหัส คนเป็นพ่อแม่ยังต้องฝืนใจ ใส่ยาให้ลูกต่อไป เพื่อหวังว่ายานั้นจะช่วยให้ลูกหายเจ็บหายไข้ ตอนนี้องค์ชายก็กำลังเยียวยาบาดแผลที่ร้าวลึกของราษฎรอยู่เช่นกัน หม่อมฉันเชื่อว่าซักวัน พวกเขาต้องเข้าใจความหวังดีขององค์ชายแน่"

leesan

การให้กำลังจากซงยอนและเทซู เพื่อนสมัยเป็นเด็กขององค์ชายลีซาน ได้ฝากภาพเขียนจากคนงานที่ต้อยต่ำมาให้องค์ชายดู

เทซู ได้กล่าวให้กำลังใจองค์ชายว่า "องค์ชายกลับทรงท้อซะเอง บอกว่าไม่ทำอะไรยังดีกว่า หึ สมัยก่อนเคยรับสั่งว่าจะอยู่ในวังด้วยความอดทน รอหม่อมฉันกับซงซอนไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ แล้วทำไม พอมีอุปสรรคเล็กน้อย องค์ชายก็ทรงถอดใจไม่อยากทำอะไรอีก แล้วไม่ทรงเห็นแก่คนที่ฝากความหวังไว้กับองค์ชายบ้างหรือ"

องค์ชาย "เจ้าบอกว่าฝากความหวังไว้กับข้าหรือ"

"ข้ารู้แล้วว่าเพราะอะไร ซงยอนถึงเอารูปพวกนี้มาให้ดู ความหมายของนางก็คือ ให้ข้าลุกขึ้นสู้อีกครั้ง"

"เอ่อทรงคิดอย่างงั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ"

องค์ชาย " ถ้าลองคิดดูจริงๆ สภาพของนางลำบากกว่าข้าซะอีก อยู่ในที่ๆ ตัวเองใฝ่ฝันอยากทำงาน แต่ถูกจำกัดสิทธิ์เลยได้แต่อดทนไว้ ถึงวันนี้นางก็ยังมุ่งมั่น ทำในสิ่งที่แทบเป็นไปไม่ได้ ใช่แล้ว ขนาดนางยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แล้วข้าเป็นใคร เรื่องแค่นี้ทำให้หมดอาลัยตายอยาก แสดงความอ่อนแอให้เห็นได้หรือ"

leesan

สรุป : ที่นำเสนอนี้เป็นคำสนทนาที่น่าสนใจ แสดงให้เห็นถึงคำสั่งสอนที่ควรรู้สำหรับนักปกครองที่ดี เมื่อมีอำนาจต้องให้อำนาจในทางที่ถูกที่ควร จึงจะเกิดประโยชน์ต่อส่วนรวม ต้องพิจารณาให้เหมาะสม มีความเป็นกลาง 

ใครก็ตามเมื่อได้อยู่ในตำแหน่งที่หวังแล้ว เช่น ผู้บริหาร นักศึกษาที่ได้เรียนในคณะที่ต้องการ ควรทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด ถึงจะมีอุปสรรค ลำบาก ก็ให้ มองย้อนกลับไปดูหลายคนที่ขาดหรือไม่มีโอกาสเท่าเราตัวเรา

การให้กำลัง การไม่ท้อแท้ ไม่ท้อถอย การสร้างพลังใจ เป็นสิ่งสำคัญในการดำรงชีวิต... ล้มแล้ว ต้องลุก ...