ไม่อยากเขียน...แต่ก้ออยากเขียน

วันวาเลนไทน์เพิ่งผ่านไปได้ 2-3 วัน คันมือคันไม้อยากเขียนเรื่องนี้จัง

ป้าเองชั่งใจตัวเองว่าจะเขียนบันทึกเรื่องนี้ดีไหมหนอ...กบฏแห่งคำว่ารัก...

ดูเป็นคนไม่มีหัวใจ...ช่างอ้างว้างเสียจริงๆ...

แต่ที่อยากเขียน...เพราะวันก่อนได้รับเอกสารแจกเผยแพร่นิกายความเชื่อทางตะวันตก นิกายหนึ่ง ที่ว่า

"แม้ว่าเราจะรักใครๆ เราคงมีเหตุผลที่จะรักแต่สุดท้ายมนุษย์เราก็รักตัวเอง เช่น ผู้ชายรักผู้หญิงคนหนึ่งเพราะสวย หรือมีดี แต่หากผู้หญิงคนนั้นหมดสวย หรือไม่มีดี อาจจะหมดรัก ด้วยว่าผู้ชายจะต้องทำตามใจตนเอง...

ทั้งนี้เพราะเราเป็นคนบาป...เราจึงไม่ได้พบกับรักที่แท้จริง

อะไรคือรักที่แท้จริง ดังนั้นนิกายนี้จึงเชิญชวนมนุษย์อย่างเราๆ ได้เรียนรู้แนวคิดหนึ่งที่จะทำให้รู้จักความรักที่แท้จริง โดยเข้าร่วมเป็นสมาชิก"

  • ข้างบนเป็นเรื่องเล่า
  • แต่เผอิญตรงใจ
  • บาปไหม ที่มนุษย์ไม่รู้จักความรักที่แท้จริง
  • จะบาปมากกว่า ที่เราไม่รู้จักรักษาความรักไว้ต่างหาก
  • หลายคน พูดคำว่ารัก เป็นพันคำ...
  • ถ้าคำๆ นั้นรักษาความรักไว้ได้น่าจะดี
  • แต่การรักษาความรักไว้ได้ตราบนานเท่านาน คือ ความเข้าใจ ความอดทน อดกลั้น และยืดหยุ่น
  • เพราะความรัก คือ ภาวะที่สามารถเปลี่ยนแปลงไปตามเหตุและปัจจัย (แถมไม่สามารถควบคุมไว้ได้เหมือนการทดลองในห้องปฏิบัติการ...อิอิ)
  • ระวังจะเป็นการกบฏต่อคำว่ารัก....และพูดพล่อยๆ...(เพราะมนุษย์เป็นคนบาป.....)
  • ความรักเป็นนามธรรม...วัดยาก...อยู่ที่ว่าเพียงพอหรือไม่...และสุขใจหรือไม่
  • แต่ก้อต้องพึงระวังว่า ความสุข...ความสนุก...นั้นก็อยู่ใกล้กันจี๊ดเดียว
  • อย่าเผลอเข้าใจว่าความสนุกเป็นความสุขซะหล่ะดูภาพขนาดใหญ่

ขอให้พลังแห่งความรักสร้างพลังแห่งชีวิตด้วยนะจ๊า...