วันที่หมอยุทธสิ้นไปนั้น เอกและกรรมการอินแปงหลายคนเดินทางมาเคารพศพรดน้ำศพและสวดศพที่ขอนแก่น แล้วเอกก็ต้องปลีกตัวกลับไปดูลูกป่านที่ภูไม้ฮาว ดงหลวง มุกดาหาร
ใครบางคนเล่าให้ฟังว่าคืนต่อมาลูกป่านก็เจียนอยู่เจียนไป.....นี่เองที่เอกจะต้องรีบกลับภูไม้ฮาว ไปอยู่ใกล้ชิดลูกรัก....
ก่อนที่เอกจะเดินทางไปเราก็คุยกัน และเอกก็กล่าวว่า พี่บู๊ด..ผมยังคิดว่าลูกผมจะไปก่อนพี่ยุทธนะครับ.....
ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันน้องป่านตัดสินใจบวชเป็นแม่ชีห่มขาว เราจึงขอเรียกเธอว่าแม่ชีน้อยป่าน
คนที่ไม่เคยผ่านห้วงแห่งทุกข์เช่นนี้ก็ตาม ก็อาจจะเข้าใจได้ แต่ความรู้สึกนั้นย่อมแตกต่างจากผู้ที่เป็นพ่อแม่ของแม่ชีน้อยป่าน รวมไปถึงภรรยา และลูก ของหมอยุทธ ที่ต้องสูญเสียพ่อบ้านไป
ความเศร้า ความทุกข์ นั้นมันเป็นที่สุดของอารมณ์ ความรู้สึก สำนึกความเป็นตัวตน ที่ใครต่อใครพูดกันมานานแล้วว่า “....หากตายแทนได้พ่อแม่ก็จะทำเพื่อลูก....”
เพื่อนที่รัก วันนี้ข่าวเศร้าก็ถาโถมเข้ามาอีก ...แม่ชีน้อยป่านจากไปแล้ว....
จะทำการญาปนกิจบ่ายวันที่ 22 สิงหาคม 51 นี้ที่บนวัดป่าภูไม้ฮาวแห่งนั้น....... เผาก่อนหมอยุทธ..
ผมขออนุญาติลงภาพน้องป่านซ้ำอีกครั้งนะครับ
ขออนุญาต สำเนาบันทึกช่วงหนึ่งที่ผมทำไว้ก่อนแล้วคือ....
คุณแม่ของแม่ชีน้อยป่านบอกว่า.. ของข้างกายของแม่ชีป่าน คือ มือถือเล็กๆเครื่องหนึ่งเอาไว้ดูเวลา และสมุดพกเล่มเล็กๆ เธอจะบันทึกรายละเอียดทั้งหมดที่เธอสนใจ เช่น วันนี้เวลานี้ใครมาเยี่ยม กินข้าวเมื่อใด ทำอะไรเมื่อใด ... คุณแม่แม่ชีน้อยป่านบอกว่า สมุดเล่มนี้ เธอไม่อนุญาตให้ใครมาดูเด็ดขาด แม้ พ่อแม่ก็ไม่ให้ดู....นอกจากพระอาจารย์ครรชิตเจ้าสำนักปฏิบัติธรรมภูไม้ฮาวเท่านั้น...
แน่นอนครับใครต่อใครคงอยากจะแอบดูบันทึกของแม่ชีน้อยป่านเล่มนั้น.......
ลูกหลานของเพื่อนนักพัฒนาที่มีจิตใจเข้มแข็งเช่นแม่ชีน้อยป่านนั้น เราสำนึกในจิตของเธอยิ่งนัก
ไปสู่สุขคตินะครับแม่ชีน้อยป่าน......
สวัสดีครับป้าแดง แม่ชีป่าน สงบสุขไปแล้วครับ เหลือแต่เรามาต่อสู้กับชีวิตต่อไป ขอบคุณครับป้าแดง
แต่คนเราก็มีกรรมเป็นของตน ถึงเวลาก็ต้องชดใช้กรรมนั้น
ใช่ เพราะกรรมจึงกำหนดให้เราเป็นไป
น้องเสือสะบายดีนะครับ