เราเห็นดวงเดือนดำเนินไปบางครั้งเราคิดไปเองว่าพระจันทร์ยิ้ม

ธรรมชาติของทุกสิ่งล้วนมีทิศทางดำเนินไปตามครรลองของมัน  การหมุนวนไปขยายกระจายกว้างออกไปสุดกู่แล้วก็บีบตัวให้เล็กลงจนถึงที่สุดกู่ก่อนแล้วระเบิดออกไปอีกอยู่ในสภาพอย่างนี้ตราบนานเท่านาน  เราจะเห็นได้ในระบบสุริยะจักรวาล  กระจายไปเป็นทางช้างเผือกนั้น 

 จะว่ายิ่งใหญ่ก็ยิ่งใหญ่จริง  เมื่อมีการเปรียบเทียบแม้มดแดงตัวน้อยที่ไต่ไปตามผลส้มยังใหญ่กว่าช้างที่เดินบนโลกนี้หลายล้านเท่านั้น  เราเห็นดวงตะวันดำเนินไปไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวล้วนเป็นธรรมชาติอย่างนั้นเอง 

 เราเห็นดวงเดือนดำเนินไปบางครั้งเราคิดไปเองว่าพระจันทร์ยิ้ม  เราเห็นดวงดาวดำเนินไปเราเห็นปุยเมฆม้วนตัวเป็นก้อนกลมแล้วคลี่ตัวแผ่ขยายออกไปตามทิศทิศทางที่ลมพัดผ่าน  นั้นคือความเป็นไปในธรรมชาติ

เมื่อทุกสิ่งต่างดำเนินไป เช่นนี้เหมือนสอนธรรมให้เราได้ไตร่ตรองมองเห็นหลักที่ว่า...คนเราจะมีความคิดมองดวงตะวันอย่างไร  มันก็เป็นไปตามปกติที่มันเคยเป็นไปไม่ตื่นเต้นตูมตามไปกับชาวโลกด้วย 

  เรื่องทั้งหมดคนคิคคนสร้างคนทำคนเสียใจคนดีใจไปเองละ   ยิ่งค้นหาตัวตนเองไม่เจอแล้วก็ยิ่งทำจุ่นจ้านไปทั่วมั่วนิ่มอิ่มแล้วยุ่งอยู่ทุกเรื่อง  แท้จริงแล้วทุกสิ่งเป็นเช่นนั้นเอง 

 เมื่อคนเราไม่ฝึกตนให้เป็นคนมีวิชชาแล้วอวิชชาก็ครอบงำตนเท่านั้นเองละ