ช่วงนี้เป็นช่วงแห่งการประเมินผลการปฏิบัติงาน เพื่อการพิจารณาเลื่อนขั้นเลื่อนเงินเดือน เราจะได้รับการบอกกล่าวให้กรอกแบบฟอร์มใบประเมินภาระงานของตัวเอง ที่บรรยายลักษณะงานที่ทำ ผลงานที่ทำได้ตามตัวชี้วัด ทั้งเชิงปริมาณและคุณภาพ ฯลฯ

คนที่วันๆงานที่ทำแทบจะไม่ต้องเกี่ยวข้องอะไรเลยกับเอกสาร สิ่งที่ต้องเขียนในแต่ละวันก็เพียงแค่การเซ็นชื่อตัวเองและลงเวลาทำงาน คนทำแล็บที่วันทั้งวันกว่า 80% ของงานคือการจับหลอดเลือด จับเครื่องมือ เขียนชื่อคนไข้ลงสมุด จดตัวเลข กดแป้นคอมพิวเตอร์ก็เพียงเพื่อการลงผล ลงรหัสตัวเองออกผล คนเดินส่งแล็บ ที่วันๆเดินหลายสิบกิโลไปกลับ หิ้วกล่องใส่หลอดเลือด หิ้วขวดใส่ฉี่ขนาด 2.5 ลิตรวันละหลายๆขวด และอีกหลากหลายงานที่รวมๆกันเป็นคนทำงานของห้องปฏิบัติการทั้งหมด ทุกตำแหน่งงานเหล่านี้จะต้องกรอกแบบฟอร์มเอกสารเพื่อบรรยายงานของตัวเอง ตัวชี้วัดที่บ่งบอกว่าตัวเองทำงานได้ตามเป้าหมาย รายละเอียดว่าทำงานพัฒนาทั้งตัวเองและการงานยังไงบ้าง รวมๆแล้วก็หลายแผ่นอยู่

ครั้งแรกๆที่ได้เห็นแบบฟอร์มแบบนี้ในแต่ละปี จะรู้สึกไม่ชอบใจรูปแบบเอาเสียเลยค่ะ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องทำให้คนทำงานลำบากลำบนกรอกแบบฟอร์มพวกนี้ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าหลายๆคนทำไม่เป็นเลย คนที่มีคนให้ถาม ให้ช่วยทำก็รอดไป แต่ก็ได้เห็นความลำบากลำบนของอีกหลายๆคนทีเดียว เกิดความรู้สึกว่า ทำไมทุกคนจึงต้องเขียนต้องกรอกเอกสารเหล่านี้เพื่อที่จะให้ได้รับการพิจารณาเลื่อนขั้นเลื่อนเงินเดือน ไม่มีวิธีการประเมินอื่นใดแล้วหรือที่เหมาะสมกับลักษณะการทำงานในแต่ละรูปแบบ แถมเวลาที่จะต้องใช้เพื่อการกรอกแบบฟอร์มเหล่านี้ให้ครบถ้วน ก็คือเวลาที่จะทำให้การทำงานประจำต้องบกพร่องไป (คิดไปถึงเหล่าบรรดาคุณครูที่เคยได้ยินว่า ถ้าจะให้ก้าวหน้าก็ต้องทำงานเอกสารส่ง ซึ่งแย่งเวลาในการดูแลนักเรียนไปเสียด้วยซ้ำ)

พยายามคิดอยู่เหมือนกันค่ะว่า รูปแบบควรจะเป็นอย่างไร แต่ก็ยังนึกไม่ออก บอกได้แต่ว่า แม้แต่คนเขียนเก่งๆอย่างเราก็ยังไม่รู้สึกอยากเขียนอยากเลื่อนขั้นด้วยวิธีนี้เอาเสียเลย ให้เวลากับแบบฟอร์มนี้น้อยมากๆ โชคดีที่หน่วยเรามีคุณศิริช่วยจัดการเรื่องนี้ ทำให้พวกเราไม่ต้องเสียเวลากับแบบฟอร์มนี้มากจนเกินไป สำหรับตัวเองแล้วคิดว่า เอาเวลาไปทำงานเอกสารอื่นๆอีกมากมายที่เป็นประโยชน์กับหน่วยงานยังจะรู้สึกดีเสียกว่า น่าเห็นใจคนอีกมากมายเป็นอย่างยิ่งที่จำเป็นต้องทำโดยไม่มีทางเลือกใดๆ