เคยบ้างมั้ย เคยเป็นคนที่ทุกคนมองผ่าน
ท่ามกลางผู้คนรายล้อมเรามากมาย มีเรื่องเกิดราวเกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน มีการพูดคุยกันแล้วใครเคยรู้สึกเหมือนกันกับฉันบ้างไหม เมื่อไม่มีใครสนใจคำพูดหรือเสียงของเรา ทุกคนทำราวกับว่ามันเป็นแค่เสียงลมผ่านหูเท่านั้น มันทำให้ฉันรู้สึกว่าเราอาจเป็นตัวประกอบของสังคมนี้ก็เป็นได้ ก็เหมือนกันละครที่มีตัวประกอบเพื่อเดินผ่านฉากแล้วไม่มีบทพูด เหมือนดั่งกับฉันในตอนนี้ตอนนี้ราวกับเราเป็นแค่สายลมรอบตัวของคนอื่นที่เขาไม่เคยเห็นความสำคัญ แต่จะมาเห็นความสำคัญก็ต่อเมื่อร้อน ก็เหมือนพวกเค้าจะเห็นความสำคัญเราก็ต่อเมื่อร้อนใจ แล้วมาระบายให้เราฟังแล้วจากไป เมื่อไหร่ฉันจะมีตัวตนบนสังคมนี้เสียที เมื่อไหร่จะมีคนเห็นค่าในตัวฉันสักที
