เราจะแก้ปัญหาสุนัขจรจัดอย่างไร
ผมได้อ่านหนังสือเล่มหนึ่ง ชื่อว่า "100
เรื่องน่าทึ่ง จาก 100 ประเทศ ที่เด็กๆ อยากรู้" เขียนโดย ฮวัง คึนกี
โดย ผศ.อุไรวรรณ จิตเป็นธม คิม เป็นผู้แปล
ที่ผมหยิบขึ้นอ่านเนื่องจากผมคิดว่า หากผมสนใจเรื่องที่เด็กๆ อยากรู้
เด็กๆ คงจะสนใจผมบ้าง หุหุ.....
เนื่องจากมี 100 เรื่อง ผมคงนำมาเล่าทั้ง 100
เรื่องไม่ได้ จึงขอเล่าเรื่องเมืองไทยก่อนละกัน
และชื่อเรื่องก็น่าสนใจ (ก็ชื่อบันทึกนั่นแหละ)
ผมขอเล่าโดยแทรกความคิดตัวเองไปด้วย แต่ไม่ดัดแปลงแต่งความ
ยังคงสาระที่เขาแปลไว้ นะครับ เรื่องเป็นยังงี้
ในกรุงเทพฯ มีปัญหาเรื่องสุนัขจรจัดมาก
เป็นเวลาหลายสิบปีมาแล้ว และดูเหมือนว่าจะเพิ่มมากขึ้นทุกปี
แต่ละปีมีประชาชนถูกสุนัขจรจัดกัดปีละหลายหมื่นราย
เสียชีวิตจากโรคพิษสุนัขบ้าปีละหลายสิบคน
ทะเลาะวิวาทจากสาเหตุสุนัขก็ไม่น้อย ในขณะที่ผู้บริหาร
กทม.หลายชุดที่ผ่านมาก็ให้นโยบายต่างๆ
เกี่ยวกับการแก้ปัญหานี้แตกต่างกัน แต่ก็แก้ปัญหาไม่สำเร็จสักราย
ปัจจุบันประชากรสุนัขจรจัด และสุนัขที่มีเจ้าของเลี้ยงใน กทม.
คาดว่ารวมกันไม่ต่ำกว่า 1.2 ล้านตัว (ประเภทละครึ่ง) ในขณะเดียวกัน
ไม่ต่ำกว่า 1 ใน 3
ของสุนัขที่มีเจ้าของเลี้ยงจะถูกทอดทิ้งปล่อยออกมาเป็นสุนัขจรจัดทุกปี
นอกจาก กทม. แล้ว เมืองใหญ่ๆ
หลายเมืองก็เริ่มมีปัญหาสุนัขจรจัดมากขึ้น
แม้แต่กำแพงเพชรซึ่งเป็นเมืองที่ไม่ใหญ่นัก
ตอนนี้ปัญหาสุนัขจรจัดก็มีมาก
ทำเอาเทศบาลเมืองกำแพงเพชรปวดเศียรเวียนเกล้าได้เหมือนกัน
โดยเหตุที่ชาวไทยนับถือพระพุทธศาสนา มีความเชื่อเรื่องบุญกรรม
และเชื่อว่าถ้าตายไปอาจกลับชาติมาเกิดเป็นสัตว์ที่ตนฆ่าหรือทำร้ายได้
ดังนั้น
แม้จะเป็นแค่สุนัขตัวเดียวคนไทยก็จะไม่ทำร้ายเป็นอันขาด
เราจะแก้ปัญหาสุนัขจรจัดได้อย่างไร ????
แก้ไข้ด้วยการเอาไปเลี้ยงก็สิ้นเรื่อง
ขอบพระคุณ พระมงคลครับ ช่วยกันเลี้ยงนะครับ
สวัสดีครับ ท่านศรีกมล
ขอบคุณที่แวะมานะครับ สมัยหนุ่ม เพื่อนมันชวน ด้วยความเมาเหล้า ประกอบกับความคึกคะนอง ผมก็เลยทำเหมือนขี้เหล้าแถวบ้านท่าน โอ...ผมขอสารภาพบาป (แต่ไม่ได้ล้างบาปนะครับ..เพราะล้างยังไงก็คงหาย) ผมโหดร้ายมาก
แต่เดี๋ยวนี้ เลี้ยงที่บ้าน 13 ตัว ครับ พาพวกเขาวิ่งเล่นทุกเช้าเย็น เพราะบ้านผมอยู่ริมทุ่ง ตัวไหนดื้อหน่อยก็ใส่ครอบปาก พวกเขาสนุกมากครับ.....หวังจะผ่อนหนักคราวก่อนให้เป็นเบา...
ขอบคุณครับ
โหอาจารย์เปลวเทียนเลี้ยงตั้ง 13 ตัว นับถือ แสดงว่าใจดี และชอบสุนัขหรอคะ
ดิฉันไม่มีบ้าน เลยเลี้ยงไม่ได้ค่ะ แต่ถ้ามีบ้านคิดไว้ว่าจะเลี้ยงแต่ไม่ปล่อยเป็นจรจัดแน่นอนค่ะ กลัวบาป
จริงๆ แล้ว ลูกสาวเขาเลี้ยงครับ หุหุ.......เวลากลับจากทำงาน เขาวิ่งมารับ มาเบียดเรา แต่ไม่กระโจนใส่เรานะครับ (มรรยาทดี) ผมว่าสุนัขมีทุกข์มากอย่างหนึ่งนะ ทุกข์กลัวเจ้าของจะทิ้ง สังเกตเวลาเราขนกระเปาเสื้อผ้าขึ้นรถ เขาจะมองตามตาละห้อย พอเรากลับมาเขาจะดีใจมากๆ เลย
การเลี้ยงสัตว์ ทำให้จิตใจของเราเยือกเย็นลงได้มากทีเดียวครับ แต่ต้องดูความพร้อมของเราก่อน ว่าพร้อมที่จะรับผิดชอบตัวเขาไหม
แวะมาบอกว่ารักจังเลย คิดถึงด้วย ห่วงใยด้วย รักษาสุขภาพด้วยนะคะ
สุนัขมีทุกข์มากอย่างหนึ่งนะ ทุกข์กลัวเจ้าของจะทิ้งสังเกตเวลาเราขนกระเปาเสื้อผ้าขึ้นรถ เขาจะมองตามตาละห้อย พอเรากลับมาเขาจะดีใจมากๆเลย (คำพูดของท่านดึงมา)
จริงคะ เคยเลี้ยงหมาแล้ว และก็ร้องไห้เพราะมันก็หลายครั้ง เวลามันเจ็บ มันปวด ถูกรถชนและในที่สุด มันก็ตาย สะเทือนใจนับแต่นั้นไม่เลี้ยงหมาอีกเลย
พอไม่เลี้ยงหมา ก็เปลี่ยนมาเลี้ยงแมว เก็บมาจากวัด คนเอามาปล่อยไว้ข้างวัดกลัวหมามาเห็น มันจะกัด เลยรับมาเลี้ยง ฟูมฟักมันเจอที่ไหน คนเอามาทิ้งเก็บมาเลี้ยงหมดตอนแรกยังไม่ถึงโหล แต่พอมันออกลูกหลายๆคอก เป็นโหล ๆ ๆ แมวนี่ออกลูกจำนวนมากๆ หลายๆตัวเป็นอย่างไรคะ บ้านคนกลายเป็นบ้านแมว ยั้วเยี้ยไปหมด เราจะทำอย่างไรดีทั่วทั้งบ้านอบอวนไปด้วย กลิ่น (ขี้ เยี่ยวแมว) คนเข้ามาเยี่ยมบ้าน ฉีดกลิ่นหอมจากเสปรย์กลิ่นไว้ ทุกวันเลยเป็นกิจวัตร
เวลาว่างก็ไม่เหลือ ทำงานก็มาก ช่วงนั้นออกทำยอด ทำเป้า เข้าบ้านดึกทุกวัน เวลาว่างก็ไม่มีเทอาหารเม็ด ซื้อเป็นกระสอบ เทไว้เป็นจานๆ เอาถ้วยใส่นำไว้ เพราะกลัวมันจะแค้นสะอึก แมวก็หลายตัว ดีที่มันไม่กัดกัน แต่แมวตัวเล็กๆซิ ไม่รู้ได้กินหรือเปล่า แมวใหญ่แย่งกินหมด แมวใหญ่อ้วนท้วน แมวเล็กตัวผอมเชียว เดือนหนึ่งๆ หมดกับแมวไม่น้อย ไม่ว่าหรอกถ้ามีเวลาที่บ้านไม่มีคนใช้ ถ้าจ้างคนใช้ คนใช้จะเป็นเจ้าของบ้านเสียเอง เพราะเจ้าของบ้านไม่อยู่ซักที
ในที่สุด ตัดสินใจ เอาไปฝากวัดเลี้ยง เพราะเวลาไปสัมมนาเกี่ยวกับธุรกิจ ไปหลายๆ วัน ต้องไปค้างคืนใครจะมาเลี้ยงได้ตลอดเวลา ด้วยต้องทำงาน มันหลายครั้งที่จะต้องไปจากบ้าน ไม่มีคนดูแล
ปลงตกเลยเอาไปที่วัด แล้วเอาเงินบริจาคตู้ไว้ แต่จะรู้ไหมน้อ เราบริจาคให้ช่วยเลี้ยงแมว อีกหละ กรรม
เคยแอบไปดูแมวที่เอามาไว้ที่วัด ก็ร้องไห้ เพราะเรารู้ว่าเราเลี้ยงแมวแบบไม่ให้มันต้องออกไปหาอาหารกินเอง มันได้อาหารที่เราเท ไว้ทุกวันอาหารแมว มีเป็นกระสอบ และมีการเลือดรสชาติให้มันอีกด้วยแล้วมันออกมาสู้โลกภายนอกแบบนี้ จะหากินเองเป็นหรือเปล่า คิดขึ้นมาคราใดร้องไห้ทุกที รู้ว่าตนเองทำบาป แต่มันจำเป็น
คิดถึงแมวไปเยี่ยมที่วัด ไปแอบดู ไม่เห็นซักตัวเลย มันยังอยู่หรือมันตายไปแล้วเพราะถ้าแมวต่างที่ หมาที่วัด จะไม่ปราณีเลย ฮือ ..ฮือ..
แล้วตอนนี้ มันจะต้องออกหาอาหารกินเอง มันจะเลี้ยงตนเองรอดไหมนี่ ไหนจะกลัวหมากัด ต้องหลบๆซ่อนๆ ฮือ... ฮือ ......ไม่อยากเล่า
ไม่ว่าหมาหรือแมว สาปส่งเลยไม่ขอเลี้ยงอีกแล้ว
สำหรับหมาจรจัดไม่รู้จะแนะนำอย่างไร เป็นหน้าที่เทศบาลก็แล้วกัน แต่ก่อน เห็นมีรถหมา หมาแลกคุ ทุกวันนี้ไม่ค่อยเห็น
คนที่เขามาแลกท่านก็คงรู้ดี คุไม่กี่บาท แต่แลกหมาได้แล้ว นำไปขายที่สกลนคร ได้กำไรเกือบ 200% เพราะเขาเอาไปขายเป็นราคา เทียบเท่าเนื้อหมู แถมมีหัวหมาแขวนไว้โชว์อีกต่างหาก
ถ้าจะกำจัด ก็คงจะให้พวก หมาแลกคุ นี่แหละช่วย แต่มีคนว่า บาปกรรมนะ และออกกฎห้ามไว้ด้วยจึงไม่ค่อยเห็นระยะนี้
ฮือ…..ฮือ…..ไปก่อนนะจ๊ะปู่ หวังว่าบทนี้จะขึ้นหน้า หนึ่ง แล้วจะมีคนสนใจอ่านแล้วเข้ามาตรึมหรือเปล่า ถ้าไม่มีคนเข้ามาอ่าน ก็อ่านอยู่ สี่ห้าคนนี่แหละ
แวะมาบอกว่ารักจังเลย คิดถึงด้วย ห่วงใยด้วย
(หมา หรือ แมวครับ ฮิฮิ)
สงสารทั้งคนเลี้ยงและหมากับแมว
ผมเลี้ยงแมวไม่ได้ เพราะหมามันเยอะ
มันเป็นเพื่อนที่แสนดีครับ