แค่เพียงคำเดียว..ว่ารัก..เกลียดหรือรำคาญ.ดีกว่า..เดินจากไปเฉยๆ.....เป็นเนื้อเพลง ที่ครูอ้อยได้ฟังเมื่อเช้านี้ ขณะที่ขับรถมาโรงเรียน ความจริงแล้ว ในอดีตของเรา มันอาจจะถูกลืมไปแล้ว ถ้าไม่มีอะไรมากระตุ้นต่อมความรู้สึกเราอีก เราก็คงจะลืมจริงๆ เจ้าเพลงนี้.....เป็นเสียงผู้ชาย รำพัน ได้ไพเราะ ทำให้นึกถึง(ไม่มีสิทธิคิดถึงแล้ว)....คนหนึ่ง เมื่อ 30 ปีก่อน ที่มักจะพูด ถาม เซ้าซี้ ด้วยกลุ่มคำเหล่านี้..... เฮ้อ! ถามใจตัวเอง...ทำไมไม่กล้าพูด ไม่กล้าตอบ ก็ไม่รู้สิ.....ตอนนั้น ***** ***** เมื่อมาถึงตอนนี้ อ๋อ..รู้แล้ว ทำไมเราไม่ตอบเขาไปเลย.....ความยังไม่พร้อม ความกลัว ความไม่มีประสบการณ์ เป็นเด็กเรียบร้อยมั้ง..... ***** ***** จะพูดว่า...รัก รึ ก็เราเป็นสุภาพสตรี บอกรักใครๆง่ายๆเล่า...ตัวก็..... คำว่ารัก..ยากนัก รำพัน เสกสรร จำนรรจ์ รำพัน ไม่จีรัง..... ***** ***** จะบอกว่า....เกลียด ก็ไม่กล้า กลัวเขาเสียใจ ทำใจไม่ได้ ก็เราเป็นคนดี โปรดเถิด คนดี ไปดีเถิดนะ... แล้วเขาก็ไปจริงๆ ***** ***** เพราะเขา..รำคาญ เราก่อนไง..เลยเดินจากไปเฉยๆๆ ***** เรื่องรัก เลือกนัก มักได้แร่ ผันแปร แย่แล้ว หายหมด หนึ่งไป สองมา รันทด สามอด สี่ไป ห้าจร ***** หกเหิน เจ็ดปลีก เวียนวน ร้อนรน แปดหัก พักถอน เก้าไม่เอา สิบไม่เอา จากจร ต้องร้าวรอน เลือกสิบเอ็ด ระเห็จใจ ***** เอิ๊กเอิ๊ก เรื่องของรัก เหมือนซื้อล็อตเตอรรี่ค่ะ จาก ครูอ้อย แซ่เฮ
หรือเจ้าลืมถ้อยคำคำนี้ จึงทำไม่รู้ไม่ชี้ โดยไม่มีเยื่อใย
ครูอ้อย เขียนได้น่ารักดีครับ
เจริญพร โยมครูอ้อย
ความเอ๋ยความสาว
เหมือนไฟวาวแวบไหวให้เห็นแสง
คือเฝ้าแต่งไปท่าเดียวทั้งเขียวแดง
ตั้งหน้าแข่งกันจริงกว่าสิ่งใด
ถึงงามรูปงามทรัพย์และงามวิทย์
ไม่สนิทเหมือนงามธรรมจรรยาได้
หรือธรรมชาติสร้างเพื่อตกแต่งไป
จะหยุดได้ต่อแก่เฒ่าหรือเจ้าเอย.
เจริญพร
สวัสดีค่ะ
* เป็นไงคะ...พระปลัดเทศน์ซะเลย
* แต่ก็หานำพาไม่...ทุกวันนี้ผู้หญิงเราก็แต่งตัวให้คนอื่นมองและชมเนอะ...อิอิ
* สุขกายสุขใจนะคะ
ท่าน ผอ. small man~natadee
มาร้องเพลงให้ครูอ้อยฟัง...คำ คำเดียวที่ปรารถนา ยังฝังในอุรา ใจพะว้าพะวัง..นี่แน่ะ ร้องได้ นิดนึง...
เอิ๊กเอิ๊ก น้อง แสงศรี
นมัสการพระคุณเจ้า ... พระปลัด
สวัสดีค่ะ คุณพี่ นาง พรรณา ผิวเผือก (ไม่มีชื่อกลาง)