ภาพจาก forum.sanook.com
เป็นเวลาช้านาน และเป็นที่รู้กันดีว่าการจัดการเรียนรู้สำหรับเด็กห้องเก่งนั้น
ครู ผู้บริหาร และบุคลากร และคนรอบข้าง ที่มักจะยกยอปอปั้นคัดเด็กเก่งจากคะแนนสอบ
ประกอบกับภูมิหลัง จนทำให้เด็กเชื่อว่าตนเองนั้นเก่งเหลือหลาย เก่งเกินห้องอื่นๆหลายขุม
เด็กห้องอื่นที่อย่าคิดเผยอมาต่อกรนะ..กล้าเปล่า?....ฉันถูกเสมอ...ต่อให้เลย...ครูไม่มีวันเชื่อ
นายหรอก ฉันมันเก่ง เขาต้องเอาใจเด็กเก่งอยู่แล้ว...ฮ่า..ฮ่า..
สิ่งที่ตามมาคือ การรักษามาด ฟอร์มดีไม่มีตก พลาดไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียว
หากไม่มั่นใจว่าจะสำเร็จ เขาจะยังไม่คิดทำให้เสียฟอร์มหรอก เพราะหากผิดพลาดแล้วละก็
ปัญหาเหล่านั้นจะต้องบานปลาย และน่าอายอีกต่างหาก....
ก็เพราะการบ่มเพาะนักเรียน ไปในทางที่ให้ความสำคัญกับ การป้องกันปัญหาและ
อุปสรรคชีวิตมากเกินไป ทำให้เด็กกลุ่มนี้ต้องซึมเศร้า เหงา รำพึงรำพันอยากตายๆๆ....
ครูแป๋มจึงอยากขอให้ทุกคนพิจารณาสัจธรรมต่อไปนี้ เพื่อเป็นกำลังใจให้ค่ะว่า....
" เราไม่สามารถ ควบคุมสิ่งดีๆ ให้เกิดกับเรา ได้ตลอดเวลา
แต่เราสามารถปรับใจ จนมองเห็น สิ่งดีๆในทุกสิ่งได้
เพราะฉะนั้น อุปสรรค จีงไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัว
ปัญหา ไม่ใช่เป็นเรื่องที่ น่าตื่นตระหนก "
ขอเพียงเรามีหัวใจของนักสู้
เพิ่มเติมความแข็งแกร่งให้กับใจตัวเอง
ทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ...
ภาพจาก www.sanook.com
รักนะ
ครูแป๋ม
อุปสรรคและปัญหา คือ เครื่องบ่มเพาะความแกร่ง ครับ
ให้สติปัญญาดีมีแง่คิด
สิ่งที่ผิดพลาดไปแก้ไขได้
เมื่อหกล้มให้ลุกขึ้นสู้ต่อไป
ทุกอย่างไซร้ใช้ปัญญารักษาใจ
สวัสดีค่ะคุณครูแป๋ม
เรียนท่านรองวิชชาที่เคารพ....
เห็นด้วยค่ะท่าน แต่ความแกร่งที่เกิดต้องอยู่บนฐานของเหตุและผล
ขอขอบคุณท่านที่ได้ให้แง่คิด
หวังในจิตคิดสิ่งใดให้เกิดผล
สมคุณค่าที่เราได้เกิดเป็นคน
ความสุขล้นสมดังใฝ่ใจแข็งแรง
กลับมาแล้วค่ะ
เราควบคุมภายในเราได้ เพราะเราเป็นนายตัวเองค่ะ ปัญหาเป็นเพียงเครื่องทดสอบความเป็นนายเหนือตัวเองของเรา...คุณครูที่คิดแบบนี้ เป็นตัวอย่างของเด็ก ๆ นะคะ ขอชื่นชมค่ะ
สวัสดีค่ะคุณครูเทียนน้อย
ขอบคุณนะคะ กับการให้ข้อคิดเตือนสติใครหลายคน ขอให้สนุกกับงานเช่นกันค่ะ
ขอบคุณคุณศิลานะคะที่แวะมาเยี่ยม
ครูแป๋มจะพยายามเป็นตัวอย่างที่ดีของเด็กๆให้มากที่สุดค่ะ
ได้อ่านข้อความสั้นๆแต่เต็มไปด้วยคุณค่าและกำลังใจของคุณครูแป๋ม
ให้ข้อคิดทั้งผู้ที่มั่นใจว่าจะต้องเก่งตลอดและคนที่อยากจะเก่ง
ผู้ที่คิดว่าตนเองต้องเก่งตลอดจะทำให้เกิดแรงกดดันที่หวาดระแวงไร้สุข
เพราะจะต้องรักษาสถานะภาพความเก่งของคนไว้ตลอดเวลา
ถ้าไม่ได้สภาพเดิมก็เกิดการละอาย กลัวขายหน้าทั้งๆที่เกิดจากความคิดของตนเป็นผู้กำหนด
แต่กรอบความคิดของคนจะเปลี่ยนได้เมื่อได้รับข้อมูลไหม่ๆเชิงตรรกะมากขึ้น
ข้อมูลใหม่จะเป็นตัวกำหนดมุมมองใหม่ๆ
เหมือนกับการเปลี่ยนมุมมองใหม่เชิงเหตุผล
เช่น ประโยคสั้นๆข้างท้ายที่คุณครูแป๋มยกมา
" เราไม่สามารถควบคุมสิ่งดีๆให้เกิดกับเราได้ตลอดเวลา แต่เราสามารถปรับใจจนมองเห็นสิ่งดีๆในทุกสิ่งได้ เพราะฉะนั้นอุปสรรคจีงไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัว ปัญหาไม่ใช่เรื่องที่น่าตื่นตระหนก "
เป็นการให้ข้อคิดที่ดีมากในการปรับมุมมองใหม่กับปัญหาที่กำลังเผชิญอยู่ เพื่อการก้าวเดินต่อไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ
สวัสดียามค่ำค่ะ
เวลานี้ครูแป๋มจะได้รับการคัดเลือกเป็นคุณครูผู้รับฟังอีกตำแหน่งหนึ่งค่ะ อืม....กรอบจากครอบครัว คุณครู สังคมรอบข้างช่างเป็นสิ่งที่ทำลายความสดใสในวัยของเขาโดยไม่ตั้งใจ น่าเห็นใจทุกฝ่ายมากค่ะ
อ่านแล้วชอบข้อความนี้มากคะ
" เราไม่สามารถควบคุมสิ่งดีๆให้เกิดกับเราได้ตลอดเวลา แต่เราสามารถปรับใจจนมองเห็นสิ่งดีๆในทุกสิ่งได้ เพราะฉะนั้นอุปสรรคจีงไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัว ปัญหาไม่ใช่เรื่องที่น่าตื่นตระหนก "
คุณครูแป๋มเก่งนะคะ
สวัสดีคะครูแป๋ม
อ่านแล้วขอชื่นชมครูดีดีคะ
ศรัทธามากคะ
อ่านแล้วก็รู้ว่าไม่เพียงเด็กห้องท้ายจะมีปัญหาเท่านั้น
เด็กห้องต้นๆก็มีปัญหากับเขาด้วยเหมือนกัน
ขอบคุณครับที่ตอบ
ผมเข้าไปอ่านตามลิงค์ที่คุณให้ไว้แล้ว
ผมชื่นชมในสำนึกของเด็กและชื่นชมในความตั้งใจปรารถนาดีต่ออนาคตของพวกเขา
ผมจะลองตามอ่านอีกหลายๆบันทึกเก่าๆไปเรื่อยๆนะครับทั้งเรื่องที่เกี่ยวกับเด็กห้องท้ายและเรื่องอื่นๆ น่าสนใจมากครับ
ง่วงแล้วครับ
ติดตามมาให้กำลังใจและอ่านกลอนคะ
ที่ว่าให้กำลังใจก็คือให้อดทนต่ออุปสรรคที่เกิดขึ้นจากการทำงาน
และอ่านกลอนไปด้วยเพราะว่าเป็นคนชอบอ่านกลอนที่คนอื่นเขียนคะ
อย่างกลอนในบันทึกนี้ใช้ได้ดีทีเดียวคะ
เที่ยงคืนแล้ว..ขอลาไปนอนคะ
ขอบคุณค่ะ คุณอรวี ปลื้มจิต