มือครูที่ยื่นออกมารับพานพุ่มดอกไม้จากพวกเราดูสั่นเทา   น้ำตาครูไหลอาบแก้มเหี่ยวทั้งสองข้าง

ครูให้พรด้วยเสียงที่ขาดหายเป็นช่วง ๆ ในขณะที่สายตาครูมองพวกเราทุกคนอ่อนโยนแฝงไว้ด้วยความเมตตา “วันไหว้ครู ปี พ.ศ.2551 นี้ ครูก็อายุ 60 ปี แล้วนะ คงเป็นปีสุดท้ายที่พวกเราจะรวมตัวกันมาหาครู คงใจหายนะ เพราะปีนี้ครูก็จะเกษียณแล้ว”   ครูพูดปนสะอื้น   พวกเราทุกคนเลยแย่งกันพูดกับครูพอจะจับใจความได้ว่า พวกเรากลุ่มเพื่อนแพงจะรวมตัวกันมาเยี่ยมเยียนครูทุกปี อย่างน้อยปีละสองครั้งคือวันไหว้ครู และวันสงกรานต์

                “เพื่อนแพง” เป็นกลุ่มเพื่อนที่รวมตัวกันจากครั้งที่เคยเป็นนักเรียนชั้นประถมปีที่ 5 โรงเรียนเมืองกาฬิสินธุ์

ในปี พ.ศ.2511 “แพง” เป็นภาษาอีสาน หมายถึงรัก เพื่อนแพง คือเพื่อนรัก ซึ่งมีครูสอนวิชาภาษาอังกฤษคนแรกเป็นคนเดียวกัน   คือ คุณครูวีระศักดิ์ สงวนตระกูล    อดีตผู้อำนวยการโรงเรียนอนุกูลนารี   อำเภอเมือง   จังหวัดกาฬสินธุ์  ที่พึ่งจะเกษียณอายุราชการในปี พ.ศ.2551 นี้
        ในปีที่พวกเราชั้นประถมปีที่ 5 ท่านมาบรรจุรับราชการครูปีแรก และสอนวิชาภาษาอังกฤษโดยใช้หนังสือ Oxford เป็นหลักในการจัดการเรียนการสอนในวันเลี้ยงรุ่นประถมปีที่ 5 ในปีที่ผ่านมา ผู้เขียนได้มีโอกาสแสดงความรู้สึก จึงได้ระบายความในใจออกมาให้เพื่อนแพงทุกคนได้ฟังพร้อมกับคุณครูสอนภาษาอังกฤษคนแรกของพวกเขา ซึ่งท่านมาเป็นเกียรติในงานเลี้ยงว่า “เพื่อน ๆ ทุกคน จำหน้า 1 ของหนังสือ Oxford  ได้หรือเปล่า มีอยู่ 5 บรรทัด เอ้า ! เราจะเริ่มต้นให้นะ เรามาท่องพร้อมกัน This is a chair. That is a chair. This is a book. That is a door. This is a pen.” เสียงท่องประโยค 5 ประโยคพร้อมกันก้องหอประชุม ทำให้ครูน้ำตาไหลและผู้เขียนได้พูดต่อไปอีกว่า “ยังมีอีกนะ ยังจำบทอาขยานนี้ได้รึไม่   เอ้าทุกคนท่องพร้อมกันนะ  When  you  grow  up  what  will  you do?  What sort of job , the job for you? You ask me shat I”d like to be?  ….”
         ผู้เขียนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เพื่อน ๆ ท่องอาขยานพร้อมกันดังก้องหอประชุมเหมือนบรรยากาศที่เคยเกิดขึ้นตอนเลิกเรียนเมื่อครั้งยังเรียนชั้นประถมปีที่ 5 ทุกคนท่องไป มองครูไป เห็นครูน้ำตาไหล พร้อมกับลุกขึ้นยืนเดินมาที่ผู้เขียน ยื่นมือจับไมโครโฟน แล้วท่านพูดว่า
        “พวกเราจำกันได้อย่างไร ขนาดครูคนสอนเองแท้ ๆ ยังลืมไปหมดแล้ว นี่ครูจะเล่าความจริงให้พวกเราฟังนะ ครูน่ะ จบวิชาเอกภาษาไทย มาสอนพวกเราให้ได้ดิบได้ดีอยู่นี่ เพราะไม่มีใครสอน มาบรรจุปีแรก เขาให้สอนอะไรก็สอน  ก็นึกไม่ถึงว่าจะทำให้ลูกศิษย์ประสบความสำเร็จได้ถึงเพียงนี้ เป็นข้าราชการระดับสูง เป็นคหบดี  จบปริญญาเอก ประสบความสำเร็จกันทุกคน ครูภูมิใจในตัวพวกเรามากนะ”
       ผู้เขียนชื่นชอบรูปแบบการสอนของครู    จนทำให้ชอบภาษาอังกฤษและภาษาไทยเป็นชีวิตจิตใจ   สามารถจบปริญญาตรีภาษาอังกฤษ (เกียรตินิยม)   วิชาโทภาษาไทย  ปริญญาโทการสอนภาษาอังกฤษ  สอบชิงทุนไปศึกษาต่อ Post.  Grad. Dip ที่  Sydney,  University  ประเทศออสเตรเลียได้  และสามารถจบปริญญาเอก  แล้วไปทำ Post  Doctor  ที่Washington   State  University  ได้เพราะครูค่ะ ครูคะ   พวกหนูไม่สนใจหรอกว่าครูจะจบอะไรมา แต่ครูคือภาพพิมพ์ใจของพวกหนู ผู้ชายที่ใส่ชุดกากีแขนยาว ถือหนังสือ Oxford  เข้ามาในชั้นเรียน พร้อมกับทักทายว่า ”How are you?” I’m fine, thank you. Sit down.
                         ********************************

                          นางศรีมาลา  จตุพร   โรงเรียนอนุกูลนารี   อ.เมือง   จ.กาฬิสินธุ์