ฉันก็เป็นเหมือนนักเรียนทั่ว ๆ ไป ที่เคยลิ้มรสไม้เรียว ชอล์กบิน หรือฝ่ามืออรหันต์อันหนักหน่วงของคุณครูมามากมายหลายท่าน หากแต่เมื่อมองผ่านม่านไม้เรียวและความหวาดเสียวเหล่านั้น ฉันได้เห็นใบหน้าของคุณครูแจ่มชัดโดดเด่นอยู่เพียงท่านเดียว คือ ครูศรีอัมพร แต่ลับหลังท่านไม่มีใครเรียกชื่อท่านหรอก มักจะเรียกฉายาที่พวกเราตั้งให้ท่านด้วยความเคารพมากกว่า นั่นก็คือ “ยมทูตแห้ง” นั่นเอง
           จะไม่ให้ฉายานี้ได้อย่างไรล่ะ  ก็ท่านออกจะมีอะไรที่พิเศษเหนือคุณครูคนอื่นอยู่มากนี่นา  อาทิ เช่น ท่านสามารถด่าได้เป็นชั่วโมงโดยไม่มีคำซ้ำ  ตีได้ทั้งวัน กำลังไม่มีตก แถมยังมีญาณวิเศษ รู้เหตุการณ์ล่วงหน้าตลอด ไม่ว่าจะเป็นการแอบลอกข้อสอบ โดดเรียนหรือมาสาย อย่าได้หวังว่าจะรอดพ้นจากสายตาท่านไปได้ เมื่อขึ้นชั้นมาเรียนกับครู ฉันรู้สึกว่า ชีวิตของพวกเราตกอยู่ในกำมือท่านแล้ว ครูจะปั้นแต่งอย่างไร เราก็มีหน้าที่ที่ต้องทำตาม ห้ามบิดพลิ้วโดยเด็ดขาด    แต่แล้วฉันกลับได้พบว่า   ในความโหดของท่านมีความฮา    ในความบ้าของท่านมีความกล้าแกร่ง ในความแข็งของท่านมีความเมตตา ท่านจึงสามารถปราบเพื่อนแก่น ๆ ของฉันได้อย่างอยู่หมัด จาก เสือ สิงห์ กระทิง  แรด กลายเป็นลูกแมวเชื่อง ๆ ได้ภายในเวลา 1 ปี
         เพราะอะไรน่ะหรือ ก็เพราะท่านทำให้ฉันและเพื่อน ๆ รู้ว่า ท่านรักเราทุกคนเท่ากัน ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ครูไม่เคยทอดทิ้ง ใครเจ็บป่วยท่านก็พามาหาหมอ ใครมีปัญหาท่านก็ช่วยแก้ไข เพื่อนฉันไปขโมยของเขาจนถูกจับ ครูก็ไปประกันตัวออกมา หลายคนจึงเรียกท่านว่าแม่ด้วยความเต็มใจ ครูเป็นผู้ให้ที่สุดยอดที่สุดในสายตาของฉัน ใครดีครูให้รางวัลไม่อั้น ใครไม่ดีครูก็ให้ เช่น พูดมากก็ให้อมบอระเพ็ด นั่งอยู่ไม่สุขก็ให้ไปช่วยถือสื่อ เวลาสอนท่านก็สอนพวกเราด้วยความตั้งใจ มีอะไรใหม่ ๆ มาเร้าความสนใจเสมอ ไม่ว่าจะเป็นข่าวหนังสือพิมพ์ นิทาน เกม หรือเพลงแปลก ๆ ซึ่งท่านสามารถร้องดัดแปลงได้  ทำให้พวกเราได้สนุกและตื่นเต้นอยู่เรื่อย 
          ท่านทำให้ฉันรู้สึกว่าพวกเราทุกคนเป็นคนเก่งในสายตาของท่าน ท่านสามารถหาจุดดีของแต่ละคนมาชมได้อย่างน่าทึ่ง ท่านสอนภาษาไทย ซึ่งเป็นเหมือนยาหม้อใหญ่สำหรับเด็ก ๆ แต่ท่านก็สามารถดึงศิลปะมาเป็นเครื่องล่อใจจนพวกฉันรักที่จะเขียนภาษาไทยและเก่งขึ้นมาได้ ตั้งแต่เมื่อไรก็ยังไม่รู้ตัวเหมือนกัน ท่านสอนช้า ๆ ให้การบ้านทุกวัน แต่ไม่มากและไม่ยาก การบ้านของท่านต้องใช้ความคิดของตนเอง พวกเราจึงทำได้ ท่านนำพาพวกเราไปในยุทธจักรแห่งวิชาการ
         เพื่อนหลายคนได้เป็นวิทยากรน้อย สาธิตการวาดภาพ แต่งกลอน แต่งเพลง ในเวลาสั้น ๆ ได้อย่างน่าชื่นชม หลายคนใช้ความสามารถด้านภาษาไทย ขอทุนการศึกษา จนได้เรียนฟรีถึงปริญญาตรี สำหรับฉันแม้ว่าจะไม่ได้เก่งโดดเด่นเหมือนเพื่อน ๆ เหล่านั้น แต่ฉันก็ได้รับความรัก  ความเมตตา  และคำชมจากครูเสมอ   ครูบอกว่า “เรียนไม่เก่งไม่เป็นไร ขอให้เป็นคนดีก็พอแล้ว เธอเป็นเด็กขยันและตั้งใจ ครูเชื่อว่า เธอจะต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน”  ฉันจดจำคำพูดของครูไว้อย่างแม่นยำ มุ่งมั่นที่จะทำความฝันของฉันให้เป็นจริง ก่อนจบ ป.6 ฉันและเพื่อน ๆ สัญญากันว่าจะกลับมากราบคุณครูทุกปีและจะนำความสำเร็จมาเป็นของขวัญให้กับครูให้ได้

ทุกครั้งที่พบกัน ความรัก ความเมตตาที่เต็มเปี่ยมอยู่ในหัวใจครูหลั่งรินออกมาทางดวงตาของครูเสมอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่เดือน กี่ปี จึงยังไม่เคยมีใครแทนที่ครูได้สักคน ครูเป็นที่หนึ่งในใจพวกเราเสมอ ฉันไม่ใช้คำว่า “ครูของฉัน” เพราะคิดว่าเพื่อนคนอื่น ๆ ก็รักครูเหมือนที่ฉันรัก ฉันจึงขอใช้คำว่า “ครูของเรา” เพื่อที่จะบอกให้ใคร ๆ รู้ว่าความรัก ความปรารถนาดี ที่ครูพยายามบอกพวกเราผ่านความเข้มงวดและระเบียบวินัย บัดนี้มันตราตรึงอยุ่ในหัวใจของพวกเราทุกคนแล้ว พวกเราภูมิใจเหลือเกินที่ได้เป็นศิษย์ของครู “ยมทูตแห้ง” 
                                     ***********************************

               ด.ญ.กานต์ธิดา  ประทุมนันท์  ชั้น ม.2 โรงเรียนสงวนหญิง อ.เมือง จ.สุพรรณบุรี