"เจ้าเด็กน้อยทั้งหลายวันพรุ่งนี้เจ้าก็จะมีหนังสือดี ๆ อ่านอีกเล่มหนึ่ง ซึ่งหนังสือเล่มนี้ได้มาด้วยความรักและสายใยแห่งมิตรภาพ ฉะนั้นพวกเจ้าจงอ่านอย่างรู้คุณค่าและมีความหมายที่สุด"

               โรงเรียนเฉพาะกิจเป็นเวลา ๒ วันคือวันที่ ๘-๙ มกราคม ๒๕๕๒ เนื่องจากการแข่งขันกีฬากลุ่มโรงเรียน  ซึ่งต้องนำนักกีฬาไปแข่งขันที่โรงเรียนบ้านห้วยทรายเหนือ (บันทึกที่ ๑๐๙) แต่ละโรงเรียนที่อยู่พื้นราบไม่สามารถนำนักเรียนไปทั้งหมดได้เพราะการเดินทางไม่สะดวก ครูและนักเรียนไม่ได้พบกันหลายวัน ทำให้ครูคิดถึงนักเรียนและนักเรียนก็คิดถึงครู

             วันนี้ซึ่งเป็นวันจันทร์ ชั่วโมงแรกเป็นชั่วโมงเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒ ตามปกติเด็ก ๆ จะต้องคอยบางสิ่งบางอย่างจากฉัน อันได้แก่หนังสือการ์ตูน นิตยสาร หรือหนังสือเรื่องสั้นวรรณกรรม และครั้งนี้ฉันมีไปหนังสือไปฝากจำนวน ๓ เล่ม คือการ์ตูนไล่ตงจิ้น  นิตยสารซีเคร็ท และนิตยสารคู่สร้างคู่สม เล่มหลังนี้มีเด็กเพียงคนเดียวที่ชอบอ่าน  เธอให้เหตุผลว่าเป็นหนังสือที่เขียนขึ้นจากความจริง  และทำให้เธอใช้ภาษาไทยได้ดี  หนังสือเดิมที่นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒ ครอบครองอยู่มีจำนวน ๙ เล่ม รวมครั้งนี้อีกเป็นจำนวน ๑๒ เล่มต่อนักเรียน ๓๒ คน 

           เด็กก็คือเด็ก  แต่ละคนก็อยากอ่านหนังสือเล่มใหม่ ฉันไม่ได้จัดการแต่อย่างใด จึงมอบให้หัวหน้าห้องไปจัดการกันเอง ตามที่ตกลงกันไว้ก็คือแต่ละคนจะครอบครองหนังสือได้คนละ ๑ วันเท่านั้น  อ่านได้แค่ไหนก็จดบันทึกไว้  เมื่อมีโอกาสก็จึงอ่านต่อ 

           มิตรภาพงอกงามในใจเสมอเป็นอย่างไร ฉันกลับมาถึงบ้านในตอนเย็น  ได้รับซองบรรจุเอกสาร ๑ ซอง ส่งมาจากสุพรรณบุรี  ตั้งแต่วันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๕๕๑ ข้างในเป็นหนังสือกวีนิพนธ์เข้ารอบรางวัลซีไรท์ ๒๕๔๗  "ครอบครัวดวงตะวัน"  แต่งโดยศิวกานท์ ปทุมสูติ  ส่งมาโดยคุณลำดวน ไกรคุณาศัย  สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุพรรณบุรี เขต ๒ พร้อมด้วยลายลักษณ์อักษรว่า  "ส.ค.ส. ปีใหม่ ๒๕๕๒ มอบแด่ครูคิมด้วยความรัก" 

         คิดถึงสถานการณ์ชั่วโมงแรกขึ้นมาฉับพลัน....  "เจ้าเด็กน้อยทั้งหลายวันพรุ่งนี้เจ้าก็จะมีหนังสือดี ๆ อ่านอีกเล่มหนึ่ง ซึ่งหนังสือเล่มนี้ได้มาด้วยความรักและสายใยแห่งมิตรภาพ  ฉะนั้นพวกเจ้าจงอ่านอย่างรู้คุณค่าและมีความหมายที่สุด"  ขอขอบพระคุณท่าน ศน.ลำดวน  ไกรคุณาศัย เป็นอย่างสูง  มิตรภาพจะงดงามอยู่ในใจเสมอและตลอดไป