ผมไม่อยากรู้หรอกว่าเด็กๆในเมืองเขาสนุกกันอย่างไร เพราะผมกำลังรำลึกถึงวันนั้นของเด็กๆชาวเขาผู้น่าสงสารอยู่ครับ.....

            เด็กหญิงแอ๊ด ไม่อยู่กำลังคิดว่าจะเขียนอะไรเกี่ยววันเด็กดี .....เห็นสื่อต่างๆเขาโฆษณาว่าจะมีวันเด็กที่นั้นที่นี่ ดูๆแล้วก็ล้วน แต่เป็นเด็กในเมือง เด็กชายขอบทั้งหลายไม่ได้ร่วมสนุกสนานตามที่โฆษณากันเลย ผมมีความเห็นว่าทำไมกองทัพหรือหน่วยงานต่างๆไม่ยกขบวนไปให้ถึงเด็กๆชายขอบบ้าง.....

            หลายปีมาแล้วนานจนจำวันเดือนปีไม่ได้ แต่จำได้ว่าตอนนั้นทีมงานของผมได้จัดรายการวิทยุวิสัยธรรมรอมฏอน ซึ่งเป็นรายการวิทยุที่ทำในช่วงเดือนที่มุสลิม ถือศีลอด เราทำกันทางสถานีวิทยุ มก.ทั่วประเทศ แนวรายการก็สมานฉันท์ตามที่ผมถนัด ตั้งแต่ตี 2 ถึงตี 5 ทุกวัน หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการทำรายการทั้งเดือน ผมจึงเสนอว่า พวกเราไปพักผ่อนกันหน่อยดีไหม??ผมกำหนดพื้นที่ อ.แม่สอด จ.ตาก

            ผมบอกพรรคพวกว่า ใครมีเสื้อผ้าที่ไม่ใช้ เก็บมา ซื้อขนมนมเนย เตรียมให้พร้อม เราเหมารถตู้ 1 คัน ปรากฏว่าเมื่อจะเดินทางจริงๆ ข้าวของเราเยอะมาก ต้องเอารถบิกอัฟอีก 2 คันตามไปด้วย  การไปครั้งนี้เราไปกันทั้งครอบครัว

            เดินทางวันพฤหัสบดี ประมาณเที่ยงคืน ถึงเป้าหมายช่วงเช้าๆ ผู้ฟังรายการเราจากแม่สอด ดร.อดิศักดิ์ มารอต้อนรับคณะของเรา ทั้งๆที่เราไม่เคยเห็นหน้ากันเลย ท่านหาที่พักให้เราแบบสุดยอด เป็นบ้านเสาเดียวสี่ชั้น เรานอนที่นี่ 1 คืน รุ่งเช้าผมจึงบอกกับคณะว่า วันนี้เป็นวันเสาร์ ตรงกับวันเด็กพอดี เราจะไปหาหมู่บ้านที่ยากจนลำบากที่สุดเท่าที่จะหาได้ เราจะเอาเสื้อผ้า ขนมต่างๆไปแจกเด็กๆกัน คณะเราตื่นเต้นมากทุกคนเสียดายว่าทำไมผมไม่บอกตั้งแต่อยู่ที่กรุงเทพฯจะได้เตรียมของเล่นเด็กมาให้มากๆ คณะเราจึงแบ่งสายงาน มีการเรี่ยไรเงินเพิ่มเติม แบ่งเป็น 2 ชุด ไปดูของเล่นเด็ก 1 ชุด ไปหาของกินอีก 1 ชุด

            ผมดูทีมงานที่กระตือรือร้น แล้วภูมิใจมาก ชุดที่ไปหาของเล่น ในแม่สอดช่วงนั้นไม่มีอะไรเลย ได้ลูกโป่ง มา 2 ห่อ เมื่อได้เวลา เราตรงไปทาง อ.พบพระ แวะหาข้อมูลพื้นที่ไปเรื่อยๆ จนมาพบหมู่บ้านหนึ่ง เมื่อแจ้งให้ชาวบ้านทราบ ชั่วเวลาไม่เกิน 5 นาที เด็กๆวิ่งกันมาทุกทิศทุกทาง ใส่เสื้อไม่นุ่งกางเกง นุ่งกางเกงไม่ใส่เสื้อ กางเกงขาด เสื้อเก่าๆ เป็นภาพที่เราเห็น คณะเราแทบไม่ต้องบอกว่าใครจะต้องทำอะไร ทุกคนทำโดยอัตโนมัติ ผมเห็น  2-3 คนกำลังเป่าลูกโป่งด้วยปากแจกเด็กๆ อีก 2-3 คนกำลังแจกขนม อีก 2-3 คน ไปคัดเสื้อ-กางเกง ไปให้เด็กๆได้นุ่งและใส่ ต้องบอกว่าภาพที่เห็นมันต่างกันมากกับวันเด็กในเมือง

ดีนะขณะนั้นเขาไม่มีโทรทัศน์ดูภาพเด็กในเมืองแบกของเล่นกลับบ้าน ของกิน ก็กินไปทิ้งไป เขาไม่เห็นภาพนั้นหรอก เขาจึงไม่รู้ว่าพวกเขาลำบากแค่ไหน ผมมองภาพด้วยน้ำตาคลอเบ้า นี่แค่คนก็ยังไม่เหมือนกันเลย

คณะของเราเรี่ยไรเงินกันอีกรอบ แบ่งให้อีกชุดหนึ่งกลับเขาไปในเมืองเพื่อไปซื้อข้าวของมาอีกรอบ ซึ่งต้องบอกว่า เรามากันไกลมาก แต่คณะเราตอนนี้เลือดแห่งความสงสารมันเข้าตา ตีรถกลับเข้าไปในเมืองอีกไม่น้อยกว่า 50 กิโลเมตร

            ภาพเด็กๆดีใจ แค่ลูกโป่งธรรมดาๆหนึ่งลูก ...โอ้...ถ้าเป็นเด็กบ้านเรา มันหันหลังให้แล้วเอาเท้าเหยียบเล่นไปแล้ว เห็นเด็กที่ได้ใส่เสื้อกางเกงใหม่ ที่เป็นของเก่า แล้ววิ่งไปอวดกันด้วยความดีใจ

            นั่นเป็นภาพความทรงจำที่นานมาก แต่สำหรับฮาร์ดดิสผมภาพเหล่านั้น มันเป็นภาพสี ยังชัดเจนมาก แต่วันนี้ไม่ทราบว่าเด็กเหล่านั้นจะถูกทุนนิยมทำลายไปหรือยัง หรือว่าเด็กๆชาวเขาวันนี้กับอดีตมันต่างกันมากหรือไม่ ผมไม่อยากรู้หรอกว่าเด็กๆในเมืองเขาสนุกกันอย่างไร เพราะผมกำลังรำลึกถึงวันนั้นของเด็กๆชาวเขาผู้น่าสงสารอยู่ครับ.....