วันนี้ขอหยิบยกคำสอนจากพุทธธรรมานุธรรมปฏิบัติ เรื่องของวันเกิดนะคะ อ่านแล้ว ใช่เลย วันเกิดวันที่หลายคน คิดถึงแต่ความสุขของตัวเอง แต่ลืมคิดไปว่า วันนี้ ก็เป็นวันสำคัญในชีวิตวันนึง ของแม่ เรา เช่น
เดียวกัน ข้อคิด ตามนี้ค่ะ
สำนึกถึง "วันเกิด"
"งานวันเกิด" ยิ่งใหญ่ใครคนนั้น
ฉลองกันในกลุ่มผู้ลุ่มหลง
หลงลาภยศสรรเสริญเพลินทะนง
วันเกิดส่งชีพสั้นเร่งวันตาย
อีกมุมหนึ่งซึ่งเหงาน่าเศร้าแท้
แม่คลอดสายโลหิตแทบปลิดชนม์
วันเกิดลูกเกือบคล้ายวันตายแม่
เจ็บท้องแท้เท่าไหร่มิได้บ่น
กว่าอุ้มท้องกว่าจะคลอดรอดเป็นคน
เติบโตจนบัดนี้นี่เพราะใคร
แม่เจ็บเจียนขาดใจในวันนั้น
กลับเป็นวันลูกฉลองกันผ่องใส
ได้ชีวิตแล้วก็หลวงระเริงใจ
ลืมผู้ให้ชีวิตอนิจจา
ไฉนจึงเรียกกันว่า "วันเกิด"
วันผู้ให้กำเนิดจะถูกกว่า
คำอวยพรที่เขียนควรเปลี่ยนมา
ให้มารดาคุณเป็นสุขจึงถูกแท้
เลิกจัดงานวันเกิดกันเถิดนะ
ควรที่จะคุกเข่ากราบเท้าแม่
ระลึกถึงพระคุณอบอุ่นแท้
อย่ามัวแต่จัดงานประจานตัว
"อย่าลืมนึกถึง คุณแม่ ในวันเกิดปีหน้านะคะ"
