คนส่วนใหญ่คงเคยผ่านประสบการณ์อกหักมาแล้วทั้งนั้น และเมื่ออกหักแล้วมักจะเกิดอาการ “เหงา เศร้าซึม กินไม่ได้นอนไม่หลับ ฯลฯ” และสิ่งที่ทุกคนโหยหามากที่สุดก็คือ “กำลังใจ”

ก่อนที่จะเกิดอาการอกหักหรือถูกหักอก เชื่อว่า ร้อยทั้งร้อยคนที่มีแฟนส่วนใหญ่น่าจะตอบว่า “กำลังใจของเขาย่อมมาจากคนรักหรือแฟนของตนเอง” เนื่องจากบุคคลที่อยู่ในอาการเหล่านั้นคิดว่า “แฟน” คือแรงขับเคลื่อนทุกสิ่งอย่างและทำให้โลกของเขาเหล่านั้นเป็นสีชมพู

คำถามก็คือ แล้ว “กำลังใจ” ของคนอกหักมาจากไหนล่ะ?

            ก่อนที่จะตอบคำถามนี้ ผู้เขียนอยากให้ผู้อ่านย้อนอดีตกลับไปก่อนที่จะมี “แฟน” กันว่ากำลังใจของเรามาจากไหน? ใช่แล้วคนที่อยู่ใกล้ตัวเรามากที่สุดและรักมากที่สุดโดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ แต่มักจะเป็นกำลังใจในลำดับท้ายๆ นั้นคะคือ “พ่อกับแม่”

            กำลังใจจากพ่อกับแม่ เป็นกำลังใจที่บริสุทธิ์ โดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน นอกจากความสุขของลูกและปลอบโยนเวลาท้อแท้และสิ้นหวัง รวมถึงลูกอกหักด้วย ที่สำคัญกำลังใจของพ่อกับแม่ มีมาตั้งแต่ต้นและสม่ำเสมอด้วย และไม่มีทางจะทำให้เราอกหักไปได้

            นอกจากกำลังใจจากพ่อกับแม่แล้ว บุคคลอีกคนหนึ่งที่เรามักจะคิดถึงมันเวลาอยากยืมตัง อยากปรึกษาปัญหาสารพัน หรืออยากเมาหัวราน้ำ และสามารถแสดงธาตุแท้ได้อย่างอิสระได้ โดยไม่ต้องเสแสร้งมากมาย ก็คือ “เพื่อน”

            อาจพูดได้ว่ากำลังใจจากเพื่อนนั้นมีมาก่อนแฟนเสียอีก เพราะว่าตั้งแต่เล็กจนโตเราก็ต้องมีเพื่อนกันทุกคน ต้องพบปะสังสรรค์ ไปไหนมาไหนและปรึกษาปัญหาชีวิตกับเพื่อนตลอดระยะเวลา (ที่ครองความโสด) จนกระทั่งวันหนึ่งเรามีความรักและมี “แฟน” เวลาของเรากับ “เพื่อน” ก็ค่อยๆ ห่างออกไปโดยปริยาย เพราะเราต้องไปมีเวลาอยู่กะ”แฟน” นั้นเอง

            น่าแปลกที่กำลังใจจากพ่อกับแม่ หรือเพื่อน นั้นก็ไม่เคยจางหายไปเลยแม้แต่น้อยในขณะที่เรามีแฟน แต่พวกเขากลับมองดูเราอยู่ห่างๆ และคอยว่าวันหนึ่ง หากเราเหงาและว้าเหว่เมื่ออกหัก แล้วเราจะเดินทางกลับไปหาพวกเขาอย่างไม่รีรอ

            เมื่อวันอกหักมาถึง…โทรศัพท์สายแรกจากเสียงที่คุ้นเคยและความอบอุ่นที่ไม่มีใครสามารถให้ได้อีกแล้ว ก็คือ เสียงจากพ่อกับแม่ของเรา แม้ว่าเราไม่ได้พูดอะไร ท่านก็รู้แล้วว่าเราไม่สบายใจ นั้นคือ เสียงหนึ่งของกำลังใจที่เราไม่จำต้องร้องขอ...เพราะพ่อกับแม่คือ ร่มโพธิ์ร่มไทรของลูก

            โทรศัพท์สายที่สองที่เราจะ บ่นดังๆ และร้องไห้ด้วย คือ “เพื่อน” แม้ว่าในบางครั้งเราจะได้ยินคำพูดเริ่มต้นตัดพ้อของมันว่า “ทีอย่างนี้แกมาคิดถึงฉัน” หรือว่า “ฉันว่าแล้ว...” อะไรประมาณนี้ และตบท้ายด้วยคำว่า “ไม่เป็นไรนะ เพราะแกยังมีฉันอยู่...” ซึ่งดูออกจะน้อยอกน้อยใจ แต่ก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างเราเมื่อเราต้องการมัน เหมือนกับถ้อยคำหนึ่งที่ว่า “Friends are like stars, not always seen but always there.” (เพื่อนๆ ก็เหมือนดวงดาว แม้ว่าไม่อาจมองเห็นได้ทุกวัน แต่ก็ยังอยู่ตรงที่เดิม)

             และท้ายที่สุดที่คนอกหักมักลืมนึกถึงเสมอก็คือ "กำลังใจจากตัวของเราเอง" ซึ่งเป็นกำลังใจที่ดีที่สุดที่จะผลักดันให้ชีวิตของเรานั้นก้าวต่อไปและยอมรับกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นอยู่ให้เบาบางลงได้ ดังภาษิตที่ว่า "ตนแลเป็นที่พึ่งเเห่งตน" นั่นแหละเหมาะที่สุด เพราะเหนือคำปลอบใจของคนที่รักเราทุกคน ไม่ว่าจะเป็นพ่อกับแม่หรือเพื่อนแล้ว หาก "ตัวของเรา" นั้นไม่สามารถระงับ "อารมณ์" หรือความทุกข์ใจได้แล้ว ใครก็ไม่อาจช่วยอะไรได้ 

 เพราะฉะนั้นมาตอบคำถามแรกกันเถอะว่า กำลังใจคนเรา ไม่ว่าจะอกหักหรือไม่ เรามีอยู่แล้วตลอดเวลานั้นคือ กำลังใจของพ่อกับแม่ และเพื่อน ซึ่งแม้จะไม่ใช่ “กำลังใจจากคนที่เรารัก” แต่ก็เป็น ”กำลังใจจากคนที่รักเรา” ดังนั้นกำลังใจของเราจึงไม่ได้เริ่มต้นจากคนๆ เดียวที่เรียกว่า “แฟน”  และที่สำคัญควรให้คุณค่าของความรักในคำว่า “คนที่เรารัก” รวมถึงบุคคลสองกลุ่มดังกล่าวด้วย เพื่อให้ควรค่ากับการที่พวกเขาเป็น “คนที่รักเรา” และท้ายสุดที่ขาดไม่ได้ ก็คือ "ตัวของเราเอง" นี่แหล่ะเป็นกำลังใจที่มีคุณค่าที่เราควรรักที่สุดก่อนจะไปรักคนอื่น....

… แล้วท่านผู้อ่านล่ะคะมีความเห็นว่าอย่างไร?