พึ่งออกมาจากห้องสอนเข้ามาพักที่ห้องทำงานเดี๋ยวจะออกไปหาข้าวกินที่โรงอาหาร วันนี้ตั้งใจจะไปกินข้าวยำอีกยังไม่เข็ดที่วันก่อนไปแล้วมันหมดซะก่อนนะ วันนี้เข้าห้องสอนหนังสือมีเนื้อหาทางด้านพระพุทธศาสนาและมีส่วนหนึ่งพาดพิงไปถึงกลอนแหล่พรเป็นทำนองแหล่
บรรดานิสิตอยากฟังทำนองร้องแหล่เป็นยังไง ก็เลยร้องโชว์ไปครึ่ง ๆ แหล่ ออกไมล์ช่วยให้เสียงไม่ต้องขยายแรง...ภาษาใต้เรียกว่าได้แรงอกนิ...พอได้หัวเราะ...ฮา...ปรบมือกันไปแบบสนุก...สบาย ๆ
แท้จริงการสอนหนังสือก็คือการแสดงไปตามบทบาทหนึ่งโดยเราเป็นผู้กำกับและเล่นเองให้เป็นไปตามบทบาทลีลา สวมบทเล่นแสดงให้เข้ากับจังหวะของเนื้อเรื่องตามกาลเวลาที่สมควร
เคยฟังอาจารย์บางคนมาบ่นให้ฟังว่าพอสอนไปได้สิบนาทีหมดแล้วสิ่งที่เตรียมมาสอนและไม่รู้จะสอนอะไร...เซ็ง...เบื่อ...บ่นไปอย่างนี้ผมว่า...หางานอื่นทำดีกว่าไหม...ผมว่าการสอนมันก็ต้องสอดแทรกลูกเล่นลูกฮาบ้างสินะ คือมันเป็นบทบาทที่เราต้องแสดงนะ แล้วแต่มุมมองของแต่ละคน ผมก็เป็นผมอยู่อย่างนี้ละ...อิ อิ อิ.
ได้เรียนกับอาจารย์คงสนุกน่าดู เรียนแบบไม่เบื่อเลยนะคะ
สวัสดีครับ
ถ้าเป็นมือใหม่หัดสอน ต้องเตรียมตัวมากๆ เลย
แต่พอเริ่มคล่อง ไม่ค่อยต้องเตรียมมาก มันอยู่ในหัว
อย่างอาจารย์ยูมิ คงเป็นแบบหลัง อิๆ
สวัสดีครับ คุณนายดอกเตอร์
ไม่รู้นะผมสังเกตดูเวลาเดินไปเข้าห้องสอน พอนิสิตเห็นดูเหมือนพวกเขาอมยิ้มรีบเข้าห้องไปตระโกนบอกเพื่อน ๆ ว่า อาจารย์มาแล้วเว้ย...อิ อิ อิ
เราก็เดินไปธรรมดา ๆ แต่อาจมีลักษณะแบบมีชีวิตชีวาหน่อยมั่ง ไม่ใช่เดินคอตก เดินลากเท้าทื่อ ๆ เข้าไปสอนนะนี่ อิ อิ อิ
ขอบคุณครับผม
สวัสดีครับ คุณ ธ.วั ช ชั ย
อิ อิ อิ นึกถึงตอนเข้าสอนใหม่ ๆ บนโต๊ะอาจารย์มีรีโหมดทีวี กับ จอโปรเจ็กเตอร์วางอยู่ใกล้กัน ผมเลือกจับกดรีโหมดทีวีแต่เล็งไปที่เครื่องจอภาพ...ผล บรรดานิสิตจ้องมองเราอยู่ขำกลิ้งเลยละ ได้ฮา ๆ กันใหญ่...
เขาว่าเป็นมุก แต่เรา...อิ อิ อิ.
ขอบคุณครับ
ดีครับ ชอบแนวทางการสอนที่เป็นอย่างนี้อยากให้ครูทั้งหลายมาอ่านมั่งจังจะได้มีการพัฒนารูปแบบของตัวเองบ้าง....