โรงพยาบาล

วันนี้เกือบทั้งวันที่แม่ต้อยตั้งสมาธิเพื่ออ่านบทเรียงความที่ทางสถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาลได้ประกาศเชิญชวนให้น้องๆนักเรียนระดับประถมศึกษาได้ส่งเข้ามาเพื่อฝึกทักษะในการเขียนเรียงความ และเพื่อสะท้อนความรู้สึกของน้องๆที่มีต่อโรงพยาบาลในหัวข้อ" โรงพยาบาลในฝัน"  แทบไม่น่าเชื่อว่ามีน้องๆส่งเข้ามาจำนวนมากมาย แต่ละคนก็สามารถเรียบเรียงความฝันของตัวเองออกมาอย่างน่าประทับใจ มีแง่มุมที่ดีดี ที่ผู้ใหญ่อย่างเราควรต้องเอามาปรับปรุง ข้อมูลต่างๆเหล่านี้แม่ต้อยคิดว่าจะลองรวบรวมไว้เพื่อนำมาเทียบเคียงกับสิ่งที่เราได้ทำลงไป ส่วนใหญ่ความฝันที่เด็กๆต้องการ คือควรมีแพทย์ พยาบาลที่ใจดี  มีความเมตตากรุณา ให้ข้อมูลและความรู้แก่คนไข้มากๆ เพื่อคนไข้จะได้ไม่ต้องกลับมาหาหมอบ่อยๆ สถานที่สะอาด สวยงาม มีที่สำหรับเด็กและคนพิการ มีเครื่องมือที่ทันสมัย  มีหมอมากๆ

แม่ต้อยมีความรู้สึกว่าความฝันของเด็กๆ และผู้ใหญ่น่าจะมีความคล้ายคลึงกัน น่าจะเป็นความฝันร่วมกันน่าจะถุกต้อง  แต่ว่าในบรรดาข้อเขียนของน้องๆนั้นมีสิ่งหนึ่งที่เป็นความพิเศษคือน้องๆได้แสดงความคิดที่บริสุทธิ์จากใจ หลายๆคนได้ถ่ายทอดความรู้สึกว่าผู้ที่ทำหน้าที่แพทย์และพยาบาลนั้นเป็นผู้ที่ต้องทำงานหนักมาก และเป็นที่พึ่งของคนในหมู่บ้าน หากโตขึ้นมาพวกเขาอยากจะทำหน้าที่อย่างนั้นบ้างด้วยเห็นว่าเป็นอาชีพที่ได้มีโอกาสได้ช่วยเหลือคน

แม่ต้อยอ่านเรียงความของน้องคนหนึ่งที่เรียนชั้นป๒ ( น่าจะเทียบเคียงอายุเท่ากับหลานได้) น้องคนนี้ได้เขียนข้อความไว้ประโยคหนึ่งก่อนที่เธอจะจบเรียงความชิ้นนี้ของเธอ  เป็นคำพุดที่แม่ต้อยไม่เคยคิดมาก่อน ไม่เคยได้ยินมาก่อน หลายๆท่านที่ได้อ่านเรื่องเล่านี้ก้คงอาจจะไม่ได้คิดเหมือนกัน  น้องเขาเขียนไว้อย่างนี้

"  หากโลกนี้ไม่มีโรงพยาบาล   พวกเราจะเป็นอย่างไร"

คราวนี้แม่ต้อยก็อยากจะถามต่อเหมือนกันว่า " นั่นสิ แล้วเราจะทำอย่างไร"  แล้วมาคุยกันต่อในครั้งต่อไปนะคะ