โชคดีที่ เกิดมาจน

ความจน เป็นคำที่ทุกคนไม่อยากได้ยิน ข้าพเจ้าเกิดมาในครอบครัวชาวนา ที่มีลูก ๙ คน ที่ไม่มีค่อยมีฐานะมากนัก แม้พ่อ แม่ของข้าพเจ้าจะจบ ป. ๔ แต่ข้าพเจ้าก็ภูมิใจ

 ครอบครัวของข้าพเจ้าต้องอยู่กันอย่างประหยัด อะไรที่ทำใช้ ทำกินเองได้ ก็ทำกันเอง เพราะไม่มีเงินซื้อ ในวัยเด็ก ของเล่น ของข้าพเจ้าพ่อจะเป็นผู้ประดิษฐ์ให้ อาหารการกิน แม่กับพี่ๆ หาพืชผักจากสวน มาปรุงอาหารให้รับประทาน บางครั้งตามพ่อออกไปหาปลา จับอึ่งอ่าง ตามท้องทุ่งนา บางครั้งก็ออกไปช้อนกุ้ง ตามลำคลองข้างบ้าน หรือหาเก็บยอดตำลึง ยอดผักกรูด ผักบุ้ง หอดแห ดักปลามาปรุงอาหาร ขนมหวานก็ทำกันเองในครอบครัว ทั้งหมดนี้เป็นวิถีชีวิตของคนในชนบท นานๆจะซื้อหาสำเร็จรูปจากตลาดมารับประทานสักครั้งหนึ่ง

 ข้าพเจ้าภูมิใจและรักชีวิตในชนบทเป็นอย่างมาก 

 ชีวิตแบบชนบทนี้ เยาวชนปัจจุบันอาจจะไม่คุ้นเคย ไม่ว่าจะเป็นการหาอาหารตามท้องทุ่ง การผลิตของเล่นเอง อยากได้อะไรก็ซื้อหาจากห้างสรรพสินค้า 

 จากการที่ได้คุ้นเคยกับชีวิตแบบชนบทมาตั้งแต่เด็ก ทำให้ ลูกของข้าพเจ้านั้นคุ้นเคยกับวิถีชีวิตแบบชนบท ไม่ว่าจะเป็นของเล่น ไม่ยอมให้ชื้อจากร้านค้า จะให้พ่อทำให้ บางครั้งข้าพเจ้าจะประดิษฐ์ไม่ดี เพราะไม่ได้เป็นช่างหรือนักประดิษฐ์ แต่ลูกก็ภูมิใจในสิ่งที่พ่อประดิษฐ์ให้ และเล่นอย่างมีความสุข 

 อาหารก็ชอบให้ปรุงเอง ไม่ชอบรับประทานอาหารที่ซื้อมาจากร้านค้า แม้บางวันจะมีเพียงไข่ต้ม ไข่ทอด ลูกก็บอกว่า อร่อย เพราะ เป็นอาหารที่ปรุงพร้อมกับใส่ “ความรัก” ลงไปในอาหารทำให้อาหารนั้นมีรสชาติอร่อย ซึ่งอาหารถุงที่ซื้อมาจากตลาดไม่มี 

 ขนมก็ชอบขนมแบบไทย ไม่ชอบรับประทานขนมถุง ข้าพเจ้าโชคดีจัง 

 วันนี้มีใบปลิว โฆษณาPIZZA มาเสียบไว้ที่ประตูหน้าบ้าน ลูกเห็นหยิบมาถามว่า “พ่อครับ รูปอะไร หนูไม่รู้จัก” เมื่อข้าพเจ้าตอบว่า “PIZZA” 

 “ไม่เห็นน่ากินเลยพ่อ หนูไม่ชอบ สู้ไข่ทอดของพ่อก็ไม่ได้”

 ลูก มีนิสัยชอบสิ่งที่ผลิตขึ้นภายในบ้าน มากกว่าสิ่งที่ซื้อมาจากห้างสรรพสินค้าหรือตลาด เพราะของที่พ่อ-แม่ทำให้นั้นใส่ความรักลงไปด้วย 

  โชคดีจัง ที่เกิดมาจน

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~