เป็นหลักใหญ่ใจความที่สรุปความทั้งหมดของพระพุทธศาสนานั้นแล.

เป้าหมายของชีวิตคนเรา

คนเราเกิดมาแล้วต้องเป็นไปตามกฎแห่งกรรมที่เป็นการกระทำของตนเอง  พระพุทธศาสนามีคำสอนเรื่องทุกข์และความดับทุกข์  และความสุขที่แท้จริงก็คือความพ้นทุกข์อย่างสิ้นเชิง

มองในแง่ความทุกข์นั้นมี 2 ประการคือ

1 . ทุกขลักษณะ  หมายถึงความทุกข์ที่ตกอยู่ภายใต้กฎไตรลักษณ์  เป็นสภาวะที่ถูกกดดันบังคับให้ต้องเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม

2 . ทุกขเวทนา  หมายถึงทุกข์ที่เกิดกับจิตใจและร่างกายเป็นความทุกข์ที่จรเข้ามาในวิถีชีวิต

          เมื่อเป้าหมายของชีวิตคือความพ้นทุกข์  เราต้องเรียนรู้ทำความเข้าใจที่จะควบคุมร่างกายและจิตใจนั้นให้คิดพูดทำแต่กรรมดีมีประโยชน์

          วิธีปฏิบัติตนเพื่อพ้นทุกข์นั้นให้เดินตามทางมรรค 8 ประการ  ที่ต้องมีศีล  สมาธิ  จนก่อเกิดปัญญา  การปฏิบัติตนในทางที่ดีมีศีลที่ควบคุมร่างกายและจิตใจไม่ให้สร้างความเดือดร้อนทั้งต่อตนเองและผู้อื่น 

 ส่วนสมาธินั้นให้ควบคุมจิตใจอยู่กับเรื่องใดเรื่องหนึ่งจนสงบภาวะของจิตนิ่งเบาสบาย  จิตที่สงบนิ่งเพราะมีสมาธิจะมองเห็นความเป็นจริงของชีวิตได้ง่ายกว่าจิตใจที่วุ่นวาย  ส่วนปัญญานั้นต้องฝึกให้รู้เท่าทันความเป็นจริงของโลกและชีวิต  ที่เป็นสิ่งธรรมชาติให้มาร่างกายเราเลือกไม่ได้มีเท่าไหร่ก็ใช้ไปเท่านั้น  แต่ปัญญาเราสามารถฝึกฝนอบรมได้ 

 ดังนั้นคนมีปัญญาในทัศนะของพระพุทธศาสนาคือคนที่เข้าใจวิถีชีวิตและมีความสุขกับการใช้ชีวิตให้สอดคล้องไปกลับกระแสของธรรมชาติอย่างรู้เท่าทัน  เรื่องของชีวิตเราเป็นเรื่องของตัวเรา 

 เรามีโรคอยู่ 2 อย่างคือ โรคทางกาย  กับโรคทางจิตวิญญาณ  โรคทางการต้องปรึกษาหมอเพื่อรักษา  แต่โรคทางจิตวิญญาณคือโรคทางกิเลสตัณหา  เป็นโรคแห่งความหลงผิดทำให้คิดผิด  พูดผิดและทำผิดต้องปรึกษาแห่งธรรมะทางศาสนา  โดยเฉพาะพระพุทธศาสนาได้ชี้ทางสว่างให้เราก้าวเดินไปเพื่อหายโรคนี้ได้

          สิ่งที่เป็นหัวใจของพระพุทธศาสนานั้นคือ  สิ่งทั้งหลายไม่ควรยึดมั่นถือมั่นแล้วปฏิบัติเพื่อไม่ยึดมั่นถือมั่นนั้น  จะทำให้จิตว่างที่สุด  ด้วยเหตุนี้เองคำพระจึงกล่าวว่า...สพฺเพ  ธมฺมา  นาลํ  อภินิเวสาย...แปลว่า  สิ่งทั้งปวงไม่ควรยึดมั่นถือมั่น  เป็นหลักใหญ่ใจความที่สรุปความทั้งหมดของพระพุทธศาสนานั้นแล.