คนเรานี้เมื่อโลภมาก ก็ลาภหายนะ

เมื่อ 40 ปีผ่านมาแล้วมีชายชาวนาบ้านป่าดงดิบมาเจอกันที่ศาลาริมทางยามใกล้เที่ยง  ทั้งสองพึ่งพบกันและชวนกันกินข้าวเหนียวคนหนึ่งชื่อสีนำมา 5 ก้อนอีกคนชื่อสานำมา 3 ก้อน เขาเอามารวมกันได้ 8 ก้อน

ขณะนั้นมีชายคนหนึ่งขี่ม้ามาหยุดอยู่ด้วยความอ่อนล้า  ทั้งสีและสาเลยชวนมากินข้าวด้วยกัน  ตกลงสามคนแบ่งข้าวเหนียวออกเท่ากันเป็นก้อนข้าวได้ 24 ปั้นแล้วกินคนละเท่ากัน  ต่อมาเมื่อชายคนขี่ม้ากินอิ่มแล้วกล่าวขอบใจก่อนไปเลยเอาถุงโยนให้ชายทั้งสองแล้วบอกว่าจงแบ่งกันนะแล้วเขาก็ขี่ม้าหายลับไป

ฝ่ายสีกับสาเปิดถุงเจอทองหนักก้อนละ 1 บาทมีอยู่ 8 ก้อน  ตกลงนายสีว่าเราได้ทอง 5 ก้อน  ส่วนสาได้ 3 ก้อนนะ  นายสาบอกว่าควรแบ่งให้เท่ากันคือ คนละ 4 ก้อนนะ  เมื่อตกลงกันไม่ได้เขาเลยไปหาคนกลางเจอพรธุดงค์เลยให้ท่านเป็นผู้ตัดสินว่าจะแบ่งยุติธรรมได้อย่างไร 

 เมื่อพระได้ฟังเรื่องราวจบแล้วท่านก็แบ่งให้นายสีได้ทอง 7 ก้อนและแบ่งให้นายสาแค่ทอง 1 ก้อนเท่านั้นเอง

ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น...นี่คือปัญหาทางปรัชญา...อิ อิ อิ.