นักกีฬาที่มาช้า เหมือนกับไม่มีความพร้อมในการเข้าแข่งขัน ผลปรากฏว่าแพ้ทุกครั้ง

             การแข่งขันกีฬาแห่งชาติครั้งที ๓๗  จัดขึ้นที่จังหวัดพิษณุโลก ฉันได้ติดตามดูทางโทรทัศน์บ้างเป็นบางประเภท และฟังเพื่อนบ้านที่ไปดูสนามจริงมาเล่าให้ฟังบ้าง  เมื่อวานวันที่ ๑๗ มีการแข่งขันแข่งเรือที่สวนสาธารณะบึงราชนก อยู่ไม่ห่างจากบ้านมากนัก และไม่ต้องขับรถเข้าไปดูสนามอื่น ๆ ที่อยู่ในเมือง

           ครั้งนี้ อย่างน้อยฉันน่าจะไปทำหน้าที่พลเมืองดีในฐานะเป็นคนของจังหวัดเจ้าภาพ ไปร่วมเชียร์ เป็นกำลังใจ แต่ก็ได้ปลื้มที่เป็นคนหนึ่งในการมีส่วนร่วมฟื้นฟูเศรษฐกิจของจังหวัดพิษณุโลก อันได้แก่เติมน้ำมันรถ ซื้อดินผสมปุ๋ยมาปลูกต้นไม้ และซื้ออาหาร 

         จำนวนเรือที่เข้าแข่งขันมี ๓๕ ประเภท มีประเภทเดี่ยว ประเภทคู่ ประเภททีม ๕ คน ๑๒ คน ทั้งเดี่ยวหญิง เดี่ยวชาย ทีมหญิง ทีมชาย  นักพายส่วนมากเป็นเยาวชนที่กำลังเรียนอยู่ระดับอุดมศึกษา  ฉันนั่งใกล้จุดปล่อยมีโอกาสได้พูดคุย ถามไถ่และบอกให้กำลังใจ

        ประเภททีม ๑๒ คน จะมีคนนั่งหน้าสุด ๑ คน และหันหน้าให้นักพาย ทำหน้าที่ให้จังหวะ โดยการส่งสัญญาณและออกเสียงนับ เพื่อความพร้อมในการจ้ำพาย  ส่วนทีม ๕ คนไม่ว่าหญิงหรือชายไม่มีคนให้จังหวะแต่จะส่งเสียงพร้อม ๆ กัน

            เสื้อสีเขียวเป็นนักกีฬาหญิงจากจังหวัดลำปาง ได้รับเหรียญมาแล้ว แต่ครั้งนี้นักพายได้ทำการอบอุ่นร่างกาย โดยชูพายขึ้นลง ทำให้เรือล่ม

          นักกีฬาบางคน บางกลุ่มมาช้ากว่าเพื่อน ๆ เมื่อมาถึง ก็ยังไม่ทราบว่าจะมาแข่งประเภทใด บอกว่า..ทีมหรือคณะบอกให้มาเข้าแข่ง  ก็จึงจำเป็นต้องเข้าแข่งขัน... ดู ๆ แล้วน่าเห็นใจ จากการสังเกตนักกีฬาที่มาช้า เหมือนกับไม่มีความพร้อมในการเข้าแข่งขัน ผลปรากฏว่าแพ้ทุกครั้ง

            ความไม่พร้อม...เป็นอุปสรรคทุกเสมอ  แต่การแข่งขันกีฬาครั้งนี้เป็นระดับชาติ  ต้องพึ่งพาอาศัยงบประมาณในการฝึกซ้อม การจัดการแข่งขันและชื่อเสียงของจังหวัดที่มาแข่งขัน  ขอแอบคิดที่บันทึกนี้ด้วยคน..

                                                000000000000000000