สิ่งใดน่าสนใจก็จอดลงไปดู บางอย่างก็ถ่ายภาพ บางอย่างก็เกรงใจ ได้แต่จดบันทึกและเก็บจำ

             การเดินทางท่องเที่ยวแบบเบี้ยน้อยหอยนิด กินง่ายอยู่ง่าย หิวที่ไหนกินที่นั่น มีสิ่งใดน่าสนใจก็จอดลงไปดู  บางอย่างก็ถ่ายภาพ บางอย่างก็เกรงใจ ได้แต่จดบันทึกและเก็บจำ ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งฉันเคยผ่านชุมชนที่มีการวางขายของพื้นบ้านข้างทาง  พวกเราจึงเดินทางต่อจากอำเภอภูเรือ จังหวัดเลย  ไปเรื่อย ๆ ต้องขับรถอย่างระมัดระวัง  เกือบจะถึงจังหวัดเลยเพียง  ๓๐ กิโลเมตร 

           เวลาเกือบบ่ายสองโมงกว่า ๆ แต่อากาศหนาวเย็น  ลมพัดโกรกเป็นระยะ  พวกเราไปถึงชุมชนบ้านโนนป่าแดง  มีร้านค้าชุมชนตั้งอยู่ริมถนน มีสินค้าพื้นบ้านวางขายเรียงราย  ฉันอยากจะถ่ายภาพเหลือเกิน  แต่ก็เกรงใจ กลัวแม่ค้าจะไม่เข้าใจว่าฉันถ่ายภาพไปทำอะไร  อาจทำให้พวกเขาไม่สบายใจก็เป็นได้  จึงได้แต่เดินดูและจดจำ ถามไถ่ ช่วยซื้อบ้างเล็กน้อย

         ของที่นำมาขายมีฟักทอง ถั่วฝักยาวพันธุ์พื้นบ้านฝักอวบ ๆ สั้น ๆ บอกว่านำไปทำส้มตำและต้มทานเมล็ดเท่านั้น พริกแห้ง ฟักเขียว  กระจาดไม่ไผ่  หวดนึ่งข้าวเหนียว  ผักกาด  ส้มโอ ผักดอง  ผักชี  เม็ดกะบก มะเขือ หนังวัว งา  มะพร้าว มันเป็นหัวใหญ่ ๆ สีม่วง (ขุดมาจากในดิน) ข้าวหลาม ส้มโอ ส้มเขียวหวาน และอาจมีสิ่งที่ไม่รู้จักและจำไม่ได้

         แม่ค้าหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสกันทุกคน  ความหวังของทุกคนก็คงปรารถนาจะให้พวกเราช่วยซื้อ ฉันจำไม่ได้ว่าช่วยซื้ออะไรบ้าง เอามาฝากคนแถวบ้านใกล้เรือนเคียง  คนที่ไม่ได้ขายของจะนั่งถักสวิง  ถักไม้กวาด และช่วยลอกเชือกพลาสติกสำหรับมัดไม้กวาด

         ฉันขออนุญาตจากคุณป้าทั้งสามท่านถ่ายภาพบอกว่าจะนำไปให้ลูกหลานดู การถักไม้กวาดเป็นอาชีพยามว่างจากการทำนาของคุณป้า  ลงทุนด้วยการซื้อดอกไม้กวาด  ซื้อเส้นพลาสติก ซื้อน้ำมันสน ในแต่ละวันสามารถถักไม้กวาดได้ประมาณ ๘-๑๐ อัน ขายปลีกอันละ ๔๐ บาท หักค่าใช้จ่ายแล้วก็คุ้มกับการลงทุน

        การถักสวิงด้วยเส้นด้าย  ดูน่าจะเป็นงานเบา ง่ายและสะดวกเรื่องเวลาและสถานที่ เพราะสามารถนำติดตัวไปถักที่ไหนก็ได้  สวิงแต่ละอันลงทุนค่าด้ายประมาณ ๒๐ บาทใช้เวลาถักไม่เร่งรีบประมาณ ๓ วัน ขายราคาอันละ ๑๐๐  บาท

        ฉันมองไปไกล ๆ สังเกตเห็นกลุ่มผู้ชาย ๓ -๔ คน บางคนนุ่งเพียงกางเกง บางคนนุ่งเพียงผ้าขาวม้า แต่ไม่เห็นมีใครใส่เสื้อ  ทั้งที่อากาศหนาวเย็นอย่างนั้น ทราบว่ากำลังตัดกระบอกไม้ไผ่สำหรับทำข้าวหลาม  คุณป้าทั้งสามท่านบอกว่า  ลูกหลานและเยาวชนในชุมชนไม่มีใครสนใจที่จะมาทำอาชีพเหมือนที่คนเก่าแก่เขาทำ  มีความเห็นว่าล้าสมัย นิยมไปเรียนและไปทำงานในเมืองมากกว่า

         ฉันรู้สึกถึงความเงียบ  สงบ ร่มรื่น ไม่มีเสียงรบกวน  นอกจากรถโดยสารที่ผ่านไปมาบนท้องถนน แต่ไม่วุ่นวาย  ผู้คนยิ้มมีมิตรไมตรี  ของที่นำมาขายส่วนมากเป็นของที่แทบไม่ต้องลงทุนแต่อย่างใด