1. พยายามหลงตัวเองจนคิดว่าตนเหนือกว่าใครทั้งหมด ตนสำคัญกว่าใครทั้งหมด
  2. หมั่นสร้างความงมงาย โดยมั่วสุมในสิ่งใดสิ่งหนึ่งจนลืมหน้าที่การงานที่ตนต้องรับผิดชอบ
  3. ต้องเหย่อหยิ่งจองหอง บ้ายศบ้าศักดิ์ จนเข้ากับใครไม่ได้ทุกระดับ
  4. ควรถือเอาอารมณ์ของตนเองเป็นใหญ่จนลืมเหตุผล และความถูกต้อง
  5. หัดทะเยอทะยาน มัวเมาในเรื่องยศ ตำแหน่ง ขั้นเงินเดือน จนเป็นเหตุให้ผู้บังคับบัญชาและลูกน้องบริวารเดือดร้อนวุ่นวาย เบื่อหน่ายรำคาญ
  6. ฝึกให้คิดในอามิสสินจ้าง สร้างความเห็นแก่ตัว จนคนทั่ว ๆ ไปเอือมระอา
  7. พกแต่อคติความลำเอียงไว้ในหัวใจ คือเลือกที่รักมักที่ชังจนคนอื่นประสานงานกันไม่ได้ แตกเป็นก๊กเป็นเหล่า
  8. เมื่อโง่ได้เต็มขนาดดังนี้แล้วจะสามารถเสี้ยมสอนให้คนเนรคุณต่อผู้มีคุณ สามารถสร้างพิษภัยต่อสังคมและสิ่งแวดล้อม สามารถหลอกตัวเอง สามารถมายาปิดบังความชั่วของตนเองในทางพูดทับถมคนอื่น สามารถเห็นตนเองเป็นคนดี เห็นคนอื่นชั่วหมด เห็นพวกของตนเองเป็นคนดี เห็นพวกของคนอื่นชั่วหมด สามารถสอนญาติมิตรศิษย์บริวารให้เกลียดชังคนอื่น แล้วโน้มน้าวจิตใจให้เขาเหล่านั้นหันมารักตนแต่เพียงผู้เดียว

    อัตราการเสียค่าโง่ ต้องลงทุนด้วยชีวิตอนาคตของผู้ฝึกทั้งชีวิต

    สถาบันประสาธน์ความโง่ แหล่งเรียนรู้อบายมุขทั้งหก และสาขาทั่วทุกภูมิภาค

    ที่มา : จุลสาร “ชาวง่ามยวนชวนอ่าน”