ดึกแล้ว....หลับฝันดีนะลูก

ลูกรู้มั๊ยว่า เวลาม๊ะรู้สึกท้อแท้ กำลังใจขาดหาย ม๊ะทำอย่างไร คำตอบคือ บันทึกด้านล่าง มีคนคนนึงที่เคยได้อ่าน และลูกจะเป็นคนต่อไปนะจ๊ะ

 

พ่อรู้มั๊ย ตอนนี้ ลูกแต่งงานแล้วนะ แต่งตอนอายุ ย่าง 26 ปี ค่ะ  ตอนนั้น หลังจาก พ่อเสียแล้ว   ตอนลูกอยู่ปี 2 คณะพยาบาล พ่อคงรู้นะ ว่า ลูกเรียนอยู่ในระดับแนวหน้า เหมือนกันนะ แต่ลูกไม่ได้ เกียรตินิยม หรอกนะ เพราะว่า ได้ D วิชา คณะ แต่มันก็ทำให้ทุกคน ได้ ภูมิใจแล้วล่ะ วันรับปริญญาครอบครัวเราไปกันหมดเลยค่ะ ขาดก็แต่ พ่อคนเดียว แต่ลูกรู้ว่า พ่อ จะอยู่กับพวกเราไปตลอดไม่ว่า เราไปไหน

อย่างที่บอกว่า ลูกแต่งงานแล้วนะ ตั้งแต่ปี 2539 นะ ตอนนั้น พี่สาว 2 คน ของลูก ลูกสาว 2 คนของพ่อ เป็นเจ้าภาพ จัดงานแต่งงานให้  จัดให้ใหญ่โต พอสมควรแก่ฐานะเรานะพ่อ ถ้า พ่ออยู่พ่อคงภูมิใจมากนะ  สามีของลูก ลูกเขยของพ่อ ไม่ได้ ร่ำรวยหรอกนะ ทำงานรับราชการเหมือนกัน เป็นคนค่อนข้างเรียบง่ายนะ เสมอต้น เสมอปลาย แต่เขารักลูกของพ่อมาก รวมทั้งหลานของพ่อ ทั้ง3 คนด้วยนะ

 

พูดถึงหลาน3 คนของพ่อแหละทำให้เกิดบันทึกนี้ขึ้นมา พ่อรู้มั๊ย หลานของพ่อ แต่ละคน ช่างนำความปวดหัวมาให้พวกเรา  โดยเฉพาะ แม่  ใช่แล้วหล่ะ ยายของเขา ลูก3 คน รักโต้โต๊ะเขามาก พอกับหาเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจให้ได้ ไม่เว้นแต่ละวันเลยหล่ะค่ะ แต่พวกเขา 3คนก็น่ารักนะ คนโต น้อง เอ ตอนนี้อายุ 11 ปีเต็มแล้ว หน้าตาน่ารัก  สูงโตกว่า ลูกสาวพ่อแล้วนะ คนนี้ มีปัญหา เรื่อง สมาธิ สั้น มีความยากลำบากในการเรียน ลูกสงสารเขานะพ่อ

บางครั้งที่มีเหตุการณ์วุ่นวาย เขาจะควบคุมตัวเองไม่ได้ เหมือนตอนเช้า นี้ อาละวาดลั่นบ้าน ลูกพยายามเข้าใจเขานะ แต่ก็มีบางครั้งที่อดไม่ได้ ทำให้ ต้องเกิดอารมณ์แบบวันนี้ ขึ้น ทั้งที่ไม่ได้อยากให้เกิดเลย สงสารลูก  หรือเป็นเพราะเราเครียดไป ทำให้เป็นแบบนี้ ลูกบอกตัวเองเสมอว่าลูกรับได้ ที่ ลูกของเราต้องเป็นแบบนี้ แต่ มันต้องมีแต่ใช่มั๊ยค่ะ คนเราก็ต้องมีอารมณ์ที่อ่อนแอบ้างนะ เราต้องยอมรับ ตัวเองบางครั้ง เราไม่ได้เข้มแข็ง ไม่กระทบกระเทือนเวลามีอะไรมากระทบใจ ปล่อยมันเถอะน้ำตา ให้มันไหลมาบ้าง ลูกไม่ได้ร้องไห้กับหลานของพ่อนานแล้วนะ หลังจากที่เราย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ ที่บ้านของเรา

 

ที่มอ. มีหลายครั้งที่ ลูกหาทางออกไม่ได้ต้องมานั่งร้องไห้ อยู่คนเดียวที่ใต้หอพัก บางครั้งมานั่งร้องอยู่ที่บันไดหน้าห้อง ยังจำความรู้สึกของตัวเองตอนนั้นได้ คงไม่มีใครหรอกนะที่จะมาเข้าใจเรา หัวอกของแม่ ที่มีลูกเป็นแบบนี้ ดูภายนอกไม่รู้นะ ลูกจะดูฉลาดมาก พูดจา ฉะฉาน แต่ในบางขณะ จะเป็นอีกแบบนึง คนเป็นพ่อ แม่ คนใกล้ชิด เท่านั้นที่รู้

 

พ่อรู้ไหมหลานของพ่อบอกว่า ม๊ะ ให้ลูกกลับไปเรียนป. 2 ได้ไหม ได้ยินคำพูดนี้จากปากลูกแล้วหัวใจคนเป็นแม่ จะรู้สึกอย่างไร ลูกอายุ 11 ปี ตัวโตกว่าแม่แล้ว มาบอกว่าให้เขากลับไปเรียนป 2 เถอะ ลูกยิ่งเรียนยิ่งยาก ถ้าจบป 6 แล้ว ลูกไม่เรียนต่อ ได้ไหม ม๊ะ ลูกกลัว บอกลูกไปว่า ลูกไม่ต้องกลัวนะ ม๊ะจะช่วยลูกเอง ลูกไม่เข้าใจตรงไหน ลูกถามม๊ะได้ ม๊ะลูกเรียนเก่งนะ กำลังใจทุกอย่างที่ม๊ะมี ม๊ะให้ลูกหมดเลย เวลาที่ลูกทำอะไรไม่ได้ ลูกนึกถึงม๊ะนะ ก็ได้แต่บอกลูกไปแบบนี้ ทุกวันนี้ น้องเอ ก็มีความสุขในระดับนึง ในบรรยากาศที่ไม่เคร่งเครียดกับเขามาก พวกเราทุกคนจะเป็นกำลังใจให้เขา สามารถ เรียนรู้ได้ในระดับที่จะสามารถ ดูแลตัวเองได้ นะลูก

 

ไปๆ มาๆ บันทึกนี้ก็เหมือนที่ระบายนั่นเองนะ คนเราก็อย่างนี้นะ มักจะมีปัญหาของตัวเองอยู่เรื่อย มีคนเคยบอกว่า เราอย่าเอาปัญหาของเราไปสุมหัวคนอื่น ต่างคน ต่างก็มีปัญหาของตัวเอง ต่างคนก็จัดการไปนะ อย่าให้คนอื่นเดือดร้อน

 

ช่วงนี้กำลังจะปรับปรุงตัวเอง แต่ทำไม่ได้ซะที “ รับฟังอย่างตั้งใจ .” ยังรู้สึกว่าเวลาพูดอะไรกับใคร ยังจับเนื้อหา ที่ เขาพูดได้ ไม่เต็มร้อย เพราะ ใจเรามันมัวแต่คิดถึง เรียบเรียง เรื่องที่จะพูดต่อไป ว่าจะพูดอะไรดี ไม่ดีเลยนะแบบนี้  จุดสนใจอยู่ที่คนตรงหน้าซิ ไม่ใช่อยู่ที่ตัวเอง  แต่ไม่เป็นไรนะค่อยเป็นค่อยไป ชีวิตเรา มีไว้เพื่อเดินต่อไปข้างหน้า เจออะไรที่เราคิดว่าเราควรปรับปรุงก็ทำได้นะ ชีวิตเป็นของเราก็จริง แต่เราไม่ควรใช้มันตามใจตัวเองซะทุกอย่าง จนทำร้ายคนอื่น ดูแลจิตใจคนรอบข้างบ้าง

                                                                                      คิดถึงพ่อค่ะ

                                                                                          ลูกสาวคนเล็กของพ่อ

ลูกคงจะได้อ่านนะ ม๊ะหวังไว้อย่างนั้น  ดึกแล้ว.......หลับฝันดีนะลูกนะ