ทุกสิ่งที่ได้รู้ได้ทำได้จำและจดบันทึก ในที่สุดก็จะกลายเป็น"ความรู้ที่คงทน"ของพวกเขานั่นเอง

 

  

 

 

 

 

     
            วันก่อนเด็กห้องท้ายได้เล่าเรื่องดีดีให้ครูแป๋มฟังอย่างตื่นเต้นว่า..เขาได้กลับมาอ่านบันทึกในสมุดของตนอีกครั้ง  ทำให้จำได้ถึงเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านมา  และอยากให้เพื่อนๆได้เป็นแบบนี้บ้าง...ดีจ๊ะ  หากทำได้(เร็วๆ) 

            ครูแป๋มจึงให้เขานึกย้อนเหตุการณ์ไปในวันที่เขายอมจดบันทึก  เป็นครั้งแรก.... แล้วจำลองเหตุการณ์นั้นๆ  กับเพื่อนๆอีกครั้ง  แล้วรอลุ้นดู  ไม่รู้ว่าจะได้ผลรึเปล่า?????? ตอนนั้นก็คาดหวังน้อยๆเอาไว้ก่อน  ลองดูวิธีนี้ก่อนไงคะ  อย่างน้อยครูแป๋มก็มีสิ่งที่ดีใจอยู่ลึกๆ นั่นคือ.... เด็กกลุ่มนี้มีความพยายามที่จะปรับตัวเอง กล้ามาเล่าให้ครูแป๋มฟังค่ะ (เมื่อก่อนยากส์....)  แล้วยังอยากให้เพื่อนๆได้รู้สึกดีๆเช่นนี้บ้าง...ก็....รอค่ะ.....รอ....รอวันนั้น  
      

 

            อืม...จะว่าไป  ครูแป๋มว่าเด็กกลุ่มนี้  เราจะไปบังคับเขาด้วยคะแนนไม่ได้หรอกค่ะ ต้องหากลวิธีหาหนทางให้พวกเขาได้เกิดความตระหนักรู้ได้ด้วยตัวของเขาเอง   
นั่นแหละจึงจะกลายเป็น "ความรู้ที่คงทน" ของเด็กกลุ่มนี้  (ช้าแต่ชัวร์ ไงคะ )

                                                                                         
                                                                                      ครูแป๋ม.