ความประทับใจที่โรงเรียนสังคมอิสลามวิทยา (ปอเนาะบ้านลุ่ม) อ.สะเดา จ.สงขลา

 

 

 

 

 

 

ความประทับใจ

ณ  โรงเรียนสังคมอิสลามวิทยา (ปอเนาะบ้านลุ่ม) 

อ.สะเดา  จ.สงขลา

ระหว่างวันที่๕-๗  ธันวาคม๒๕๕๑

 

      เคล็ดลับของความสำเร็จ คือ การเดินทางอย่างต่อเนื่องเพื่อไปสู่จุดมุ่งหมาย...แม้อาจมีความท้าทายมากมายต่างๆนานารออยู่ข้างหน้า นั่นคือห้วงเวลาตลอดชีวิตของผม ตระหนักและสำนึกสม่ำเสมอว่า... “มนุษย์ที่ประเสริฐที่สุด คือ มนุษย์ที่ยังประโยชน์ให้แก่ผู้อื่น...”

                ห้วงเวลา ณ ปอเนาะบ้านลุ่ม แม้เพียงเป็นห้วงเวลาสั้น แต่สิ่งที่ก่อเกิดของคำว่า “มิตรภาพ”นั้นมันทำให้ผมสัมผัสและเรียนรู้บางสิ่งบางอย่างระหว่างทางของชีวิต คิด ใคร่ครวญ ถึงสิ่งที่จะต้องเจอะเจอในภายภาคหน้า หาความรู้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ เพื่อทำให้วันวานไม่เป็นอดีต และไม่ขีดปัจจุบันไว้เพียงเท่านี้ เพราะเวลาทุกวินาทีที่อัลลอฮฺ(สุบหาฯ) ให้ผมได้มีชีวิตอยู่ คือ บททดสอบที่ผมต้องฟันฝ่ามันไปให้ได้อย่างสมภาคภูมิ

 

               วันแรกของเส้นทางกลางความท้าทาย ๔ ธันวาคม ๒๕๕๑

... พวกเราอยู่ไหนแล้ว (ตัวผมโทรศัพท์หานักศึกษา-น้องๆ) เพราะเมื่อดูเวลาแล้วก็ปาเข้าไปสี่โมงกว่าแล้ว ผมรอน้องนักศึกษาสาขาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา ที่จะร่วมเดินทางกับผมมาจากโสร่ง ด้วยความกระวนกระวายใจเพราะรถที่จะเดินทางจากปัตตานีไปสะเดากำลังจะหมด (สุดท้ายรถตู้จากปัตตานี-สะเดา ก็หมดจริงๆ) พวกผมทั้งหมด ๖ ชีวิตก็เลยเปลี่ยนการเดินทางโดยนั่งรถตู้จากปัตตานีไปลงหาดใหญ่ ก็อัลฮัมดุลิลละฮฺครับที่ยังมีเที่ยวรถให้เราได้ไปหาดใหญ่ ระหว่างในไปในรถนั้นความกระวนกระวายใจของพวกผมก็ยังไม่สร่างซา เพราะห้วงเวลา เกือบจะ ๑ ทุ่ม รถตู้ที่โดยสารมานั้นยังอยู่ที่ จะนะ คิดกันว่าเราจะไปถึงหาดใหญ่ทันรถเที่ยวสุดท้ายไหม๊ ก็อัลฮัมดุลิลละฮฺอีกครั้งครับที่ลงรถตู้ปุ๊บผมก็รีบเดินไปติดต่อรถตู้จากหาดใหญ่ไปสะเดาถามเขาว่า “รถยังมีอยู่อีกไหม๊ครับ” ห้วงเวลานั้นก็ปาไปทุ่มกว่าแล้วครับ เมื่อได้ยินว่า “มี” เราก็อัลฮัมดุลิลละฮฺแต่นายคิวบอกว่าเกินมา ๑ คน พวกผมบอกว่าไม่เป็นไรครับพวกผมอัดกันไปข้างหลัง ๔ คนก็ได้ครับ ก็เป็นอันว่า “ยอมรับสภาพครับ” เพราะคิดว่าจะไปให้ถึงที่สะเดาให้ได้ภายในคืนนี้ (สุดท้ายพวกผมก็ถึงสะเดา ๒ ทุ่มนิดๆครับ) ตลอดทั้งคืนที่ไปถึงที่หมายซึ่งเป็นบ้านพักของอดีตน้องร่วมบ้าน ร่วมสถาบัน (ม.อ.ปัตตานี) ซึ่งเป็นผู้ติดต่อประสานงานให้มาเป็นวิทยากรในโครงการครั้งนี้ (เป็นครูอยู่ที่ปอเนาะบ้านลุ่ม) ตลอดทั้งคืน...พวกผมเตรียมความพร้อมกันอย่างเต็มที่เพื่อจะทำหน้าที่ของวิทยากรติวเอ็นท์ให้แก่เด็ก ๒ วัน (ก็อัลฮัมดุลิลละฮฺครับสำหรับการตอบรับจากเด็กที่มองว่า แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นแต่พวกเขาได้อะไรมากกว่าที่คิด)

 

 วันที่ ๕-๖ ธันวาคม (ตลอดช่วงติว)

พวกผมรู้สึกประทับใจกับการต้อนรับของ ผ.อ.โรงเรียนสังคมอิสลามวิทยา (ปอเนาะบ้านลุ่ม) เป็นอย่างมากครับที่ให้ความเป็นกันเองต้อนรับอย่างดี มีความกว้างไกลในวิสัยทัศน์โดยเฉพาะการบริหารจัดการทางด้านการศึกษา อีกท่านที่พวกเราคงจะไม่ลืมเช่นกันครูผู้จัดการโรงเรียน ดร.อับดุลเราะฮฺมาน ที่ให้การต้อนรับและเทคแคร์อย่างดี เกือบลืมครับพวกผมอยากจะบอกว่า ครูที่โรงเรียนโดยเฉพาะผู้ที่ติดต่อและครูแนะแนวของโรงเรียนร่วมอยู่แลกเปลี่ยนเรียนรู้กับพวกผม ตลอดทั้งสองวันไปหันหลังกับความเหน็ดเหนื่อยกับอนาคตของเยาวชน (คือชื่นชมๆๆครับ) และที่จะกล่าวถึงเป็นไม่ได้คือ น้องนักเรียนเยาวชนพลังแห่งความหวังของบ้านเมืองครับ ที่กระตือรือร้น จนตัวผมเองกล้าบอกได้เต็มปากครับว่า “เป็นวิทยากรติวเอ็นท์มาหลายที่ หลายสถาบัน เกือบ ๗ ปีนี้ไม่มีเวทีไหนที่เด็กมีความตั้งใจอย่างสุดๆเท่ากับเวทีแห่งนี้ครับ แม้จะเป็นห้วงเวลาสั้นๆ”  น้องนักเรียนปอเนาะบ้านลุ่ม มุ่งมั่นกับการศึกษามากครับ น่าชื่นชมกับความตั้งใจของเยาวชนมุสลิมของเราครับ

 

วันที่ ๗ ธันวาคม (วันแห่งการอำลา)

ก็เป็นการบรรยายแนะแนวการศึกษาในหัวข้อ“การใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย และเส้นทางต่อไปของการศึกษา”  ผมสังเกตได้ครับว่าช่วงเวลานี้ที่ไปเป็นวิทยากรในลักษณะนี้หัวข้อที่ให้บรรยายจะเหมือนกันเลยทำให้ผมทำ สไลด์การนำเสนอครั้งเดียว บรรยายได้ทุกที่ (อิอิ)

 

อยากจะบอกครับว่า...แม้อาจเป็นเพียงเสียงเล็กๆ แม้อาจเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของชีวิต แม้ไม่สามารถลิขิตให้อะไรมันเป็นไปได้ แต่สุดท้ายทุกคนทที่ร่วมเดินทางในครั้งนี้ สุขขี สุขใจ กับความสุขที่ได้ทำ มิตรภาพที่ก่อเกิด จะเจิดจรัสกลางใจทุกคน

การเดินทางของพวกผมยังไม่หยุดเพียงเท่านี้นะครับ เพราะพวกผมยังต้องเดินทางกันต่อครับ... อย่างน้อยๆยังไงๆ พวกผมก็ต้องเดินทางกลับไปยังมาตุภูมิ (บ้านใครบ้านมัน...อิอิ) เพราะพรุ่งนี้จะได้รายอ(อีฎิลอัฎฮา) แล้วครับ...ติดตามตอนต่อไปการเดินทางของเสียงเล็กๆ อีกนะครับ

 

ขอบคุณน้องนักศึกษาจาก ม.อ. ปัตตานี/ มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา  มากๆๆครับที่ช่วยต่อเติมความสมบูรณ์ของโครางการในครั้งนี้ให้แก่ผมแม้อาจเพียงห้วงเวลาสั้นๆ แต่มันก็ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า “มุสลิมเป็นพี่น้องกัน” มันเป็นอย่างไร  อัลฮัมดุลิลละฮฺ...

 

๒ วันกับการเป็นติวเตอร์

 ๑ วันกับการเป็นวิทยากรบรรยาย

 คือความหมายที่ผมเรียกว่า  “นี่แหละชีวิตที่คุ้มค่า”  วัลลอฮฺอะลัม...

 

 

 ภาพที่จะเก็บไว้ในความทรงจำ...

 

    

ความตั้งใจที่มี...

 

 รอยยิ้มของความสดใส...คือกำลังใจของการทำหน้าที่ต่อไป

 

   

 

ผมมีความสุข...และสุดๆทุกครั้งกับคำว่า "ครู"

น้องนักศึกษา จาก "มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา"

มาเป็นติวเตอร์ภาษาอังกฤษ...ครับ

นายแน่มาก... อิอิ

การต้อนรับที่แสนจะอบอุ่ม (อิ่มท้อง) กับความเป็นพี่น้อง

ของสถาบันแห่งนี้ "ปอเนาะบ้านลุ่ม"

ภาพพักเบรกครับ