สัปดาห์นี้เป็นอาทิตย์แรกในรอบหลายๆเดือนที่ผ่านมาที่ได้มีโอกาสหยุดอยู่บ้านกับลูกครบทั้ง 3 หนุ่มน้อย 2 วันเต็มๆ ปกติถ้ามีเวลามากสุดก็เต็มวันวันเดียว คุณแม่อย่างเราก็จะเที่ยวจู้จี้จุกจิกตรวจโน่นดูนี่ทั่วบ้านไปหมด ลูกๆจะไม่ได้สงบสุขเพราะคุณแม่จะต้องให้รื้อให้จัดให้เช็ดบ้านกันตลอด แต่มาสัปดาห์นี้มีเวลา 2 วัน ทำให้เมื่อหมดครึ่งวันแรกที่คุณแม่จู้จี้แล้ว เราก็เลยแค่ใช้เวลาอ่านหนังสือ เคลียร์ข้าวของส่วนตัว รื้อต้นไม้ปรับเปลี่ยนกระถางบ้าง พยายามหยุดตัวเองจากการทำงานใดๆที่เกี่ยวข้องกับงานจริงๆ นั่งฟัง นั่งดูลูกคุยเล่นกัน ทำกับข้าว อาหารว่างให้ลูกกิน ใช้คอมพิวเตอร์สลับกับลูกบ้างเพื่อให้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม

รู้สึกว่าชีวิตที่เพียงแค่เรารู้สึกว่า เรามีคนที่เรารัก มีคนที่รักเรารายล้อมรอบตัวอยู่แค่นี้ก็แสนจะมีความสุขแล้ว เมื่อเรามีแรงกำลัง เราค่อยแผ่ขยายสิ่งดีๆออกไปสู่คนอื่นๆ แต่พื้นฐานที่เราควรสร้างสมเอาไว้ให้มั่นคงก็คือ ความมีสติ ความมีคุณธรรม ความรักเพื่อนมนุษย์ ซึ่งสิ่งเหล่านี้เราสร้างให้ตัวเราเองได้และเผื่อแผ่ไปถึงคนรอบๆตัวเราได้โดยการที่เราทำเป็นแบบอย่างโดยเฉพาะต่อลูกๆ เพราะฉะนั้นจากหน่วยเล็กๆที่เรามีนั้น แม้ในวันที่ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย เราก็หาความสุขได้ง่ายเหลือเกินจริงๆนะคะ