พระจันทร์ยังยิ้มไม่หุบ

ธรรมชาติในคืนวันพระจันทร์ยิ้ม...ทำให้ผู้คนมีความสุขไปกับการจินตนาการ....บ้างก็ถ่ายภาพ ...บ้างก็ถ่ายทอดความรู้ทางดาราศาสตร์...บ้างก็ผูกเป็นเรื่องราวเล่าให้เด็กๆ ฟัง  ช่างเป็นปรากฎการณ์ที่สร้างสัมพันธภาพอันดีให้กับครอบครัวและสังคม  เป็นความสุขราคาถูก  แต่เป็นความสุขที่มีค่ามหาศาล ...

หลายคนคงได้รับการติดต่อจากคนใกล้ชิดทางโทรศัพท์  ผู้เขียนเองก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้ใกล้ชิดหลายคน   แต่มี 1 คน ที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นพระจันทร์ที่ยิ้มไม่หุบ  เพราะเขาเป็นลูกชายของเพื่อนสนิทและเป็นเด็กที่เคยอยู่ใกล้ชิดเหมือนลูกชายคนหนึ่ง  โทรมาบอกให้ดูพระจันทร์ยิ้ม...ทั้งที่ในคืนวันพระจันทร์ยิ้มผู้เขียนเจ็บป่วยทรมานสังขาร..จนแทบลุกไม่ขึ้น...และทุกเสียงตามสายที่โทรมาก็ไม่มีใครรู้ว่าที่คนรับสายนอนป่วยอยู่ 

        ในที่สุดก็แข็งใจลุกขึ้นไปดู  คงไม่เห็นแค่พระจันทร์ยิ้มอย่างเดียว  ...แต่เห็นรอยยิ้มของทุกคนที่โทรมา  และคงจะเป็นยิ้มที่ไม่หุบ  เป็นยิ้มพิมพ์ใจที่ประทับไว้ให้ระลึกถึงอย่างเป็นสุขนานเท่านาน 

        ตอนนี้อาการดีขึ้นอยากเอ่ยคำที่มีค่ามากกว่าคำว่า  ขอบคุณ บอกให้ทุกสายที่โทรมารับรู้ว่า  ความรู้สึกคิดถึงและอยากให้คนที่เขารักมีส่วนร่วมในความรู้สึกที่เป็นสุขนั้น   ช่างมีพลังมหาศาล  ที่ทำให้ปลาบปลื้มจนลืมความทุกข์ที่เกิดจากความเจ็บป่วยในคืนวันพระจันทร์ยิ้มได้อย่างน่าอัศจรรย์

        “การให้ความรัก และความห่วงหา จึงเป็นการให้ที่สูงค่ากว่าวัตถุใดๆ ”