อย่าแสดงการลงทัณฑ์หันหลังลา

              

 

              บทกลอน "นึกเสียว่าสงสาร"

               นับเม็ดทรายหลายทะเลคะเนนับ

     ไม่เท่ากับรักที่ได้ในใจฉัน

ลมหายใจที่มีทุกวี่วัน

          คือความฝันของฉันนั้นที่เธอ

                                 เจ็บแค่ไหนถ้าเธอให้ฉันไกลห่าง

                                    เจ็บอ้างว้างเท่าเม็ดฝนที่หล่นเสมอ

                                        อย่าทำร้ายด้วยการจากพรากเลยเธอ

                                        รักเสมอรักเธอไม่เปลี่ยนแปลง

                              เพราะโลกนี้มีเพียงเธอที่เผลอรัก

                              มั่นสมัครรักจริงใจไม่แอบแฝง

                              ได้โปรดเถอะอย่าผลักไสให้เปลี่ยนแปลง

              อย่าแสดงการลงทัณฑ์หันหลังลา

ชอบบทกลอนนี้จัง   ปรมาจารย์ ท่านวิโรจน์เขาแต่งให้ครูตาลลากเอามาอ่านบ่อย ๆ  ได้ยิ้มดัง  ๆ ทุกที

ใครสักคนบนฟ้าหล่นมาตุบ

กระโดดจูบควักหัวใจยื่นให้คว้า

ตะโกนบอกสุริยันดวงจันทรา

หยุดโคจรสักคราอย่ากวนใจ

น้องต้นกล้าคว้าคอลูกขอกอด

น้องต้นน้ำหอมฟอดกอดเอนไหว

ลูกรักแม่เรากอดกันปันอุ่นไอ

ดาวลอยไปไกลฟากฟ้านิทราเอย