เทคนิคการสอน คณิตศาสตร์

          ดิฉันเป็นครูคณิตศาสตร์สอนในระดับประถมศึกษา  ในโรงเรียนขนาดกลาง  ซึ่งมีที่ตั้งของโรงเรียนอยู่ในเขตรอบนอกของตัวเมือง   สภาพข้อมูลพื้นฐานของนักเรียนคือมีฐานะปานกลางถึงยากจน   มีระดับสติปัญญาส่วนใหญ่แล้วอยู่ในระดับปานกลางถึงอ่อน   เหตุผลเพราะโรงเรียนอยู่รอบตัวเมืองซึ่งมีการคมนาคมสะดวก  ทุกปีในช่วงเดือนเมษายนผู้ปกครองของนักเรียนบางส่วนจะส่งลูกหลานไปเรียนพิเศษกับโรงเรียนเทศบาลในตัวเมือง (นักเรียนชั้น ป.3-ป.5)  เมื่อเสร็จสิ้นการเรียนพิเศษแล้ว   โรงเรียนเทศบาลจะคัดเลือกนักเรียนที่เรียนเก่งๆไว้ให้เข้าเรียนในโรงเรียนเหล่านั้น   นักเรียนที่เรียนไม่เก่งก็จะได้กลับมาโรงเรียนเดิมเป็นอย่างนี้ทุกปี   นักเรียนที่เหลือในโรงเรียนจึงมีคุณภาพดังที่กล่าวมาแล้ว    ดิฉันซึ่งเป็นครูสอนคณิตศาสตร์รับผิดชอบนักเรียนในกลุ่มปานกลางถึงอ่อนเหล่านี้จะพบกับปัญหาของนักเรียนคือไม่ชอบทำการบ้าน   ซึ่งปัญหาไม่ทำการบ้านนี้เป็นปัญหาใหญ่ในวิชาคณิตศาสตร์  ซึ่งวิธีการแก้ปัญหามีมากมายหลายวิธีที่ได้ทำมาแล้ว  ได้ผลดีบ้างไม่ดีบ้าง   แต่วิธีที่ได้ค้นพบว่าแก้ปัญหาได้มากที่สุด  คือ  ดิฉันได้ตกลงกับนักเรียนในเรื่องการวัดผลประเมินผลตามสภาพจริง ว่าจะเก็บคะแนนภาคปฏิบัติด้วยการปฏิบัติจริงในการทำแบบฝึกหัดในทุกแบบฝึกหัด  ทุกชั่วโมง     แบบฝึกหัดทุกแบบฝึกหัดนอกจากจะเป็นคะแนนภาคปฏิบัติแล้ว  ยังเก็บเป็นหลักฐานในการประเมินผลการผ่านผลการเรียนรู้ที่คาดหวังอีกด้วย  เมื่อตกลงกับนักเรียนแล้ว  ทุกวันเมื่อตรวจแบบฝึกหัดเสร็จแล้ว  ดิฉันจะกรอกคะแนนให้นักเรียนเห็นกันจะจะทุกวัน   นักเรียนคนใดที่เห็นว่าคะแนนของตนยังไม่น่าพอใจ  นักเรียนเหล่านั้นจะมาขอปรับปรุงผลงานใหม่  วิธีการนี้ได้ช่วยกระตุ้นทุกคนเป็นอย่างมาก  ปัญหาไม่ทำการบ้านจึงไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป