คืนนี้ตั้งใจจะเข้านอนเร็วครับ เพราะหามรุ่งมาหลายคืน เมื่อตอนเที่ยงวันนี้ก็ขับรถกลับมาจากปัตตานีไม่ไหวครับ ต้องเปลี่ยนให้ภรรยาเป็นคนขับกลับมาแทน ส่วนผมงีบหลับไปพลางๆ จนถึงบ้าน แฮะแฮะ นึกไม่ถึงเหมือนกันว่า ภรรยาจะขับรถเร็วเหมือนกัน สงสัยจะเห็นใจผมครับ เพราะต้องรีบกลับมาทำงานต่อ เนื่องจากมีประชุมหลังเลิกงาน และพรุ่งนี้ต้องขับรถไปหาดใหญ่ เพื่อไปจัดอบรมครับ รอบนี้ไปสามวัน เสร็จจากงานนี้ก็ต่อด้วยการไปสัมมนาที่มาเลย์อีกสามวัน ดีที่ยายของหลานๆ ยอมมาอยู่ที่บ้านครับ ออ.รอบนี้พี่ๆ ของลูกๆ มานอนที่บ้านด้วยครับ เพราะโรงเรียนพี่ๆ เขาปิดหลายวัน

ช่วงนี้กำลังทบทวนตัวเองครับ ว่า มันเกิดอะไรขึ้นกับผม ทำไมพูดอะไรไปคนพากันเข้าใจไปอย่างอื่น ฮือ ปัญหาจริงๆ วันนี้เลย อยากจะพูดให้น้อยลง แล้วก็เขียนให้น้อยลงเหมือนกันครับ งง ว่าทำไมผมพูด ผมเขียน คนเอาไปแปลงความเห็นเป็นอย่างอื่นเสียนี่

อันหนึ่งที่ประสบพบเจอ คือ การทำงานใหญ่ ต้องใช้หัวใจและความกล้าครับ บางทีถึงแม้ทุกอย่างจะพร้อมหมดแล้ว แต่หากหัวจิตหัวใจไม่ถึงพอ งานที่จะทำให้ใหญ่ก็เล็กลงได้ทันทีเหมือนกันครับ ผมเลยนึกถึงคำพูดของท่านรองอธิการบดีฝ่ายวิชาการฯ ที่คุยกับผมว่า ที่มาถึงได้ในวันนี้ คือ "การทำความฝันให้เป็นจริง ทุกคนว่า ผมฝัน แต่ฝันผมก็เป็นจริงได้เสมอมา" ผมชอบคำพูดนี้จริงๆ ครับ ท่านพูดกับผมหลายครั้งแล้ว และผมว่า ผมก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ฝันท่านเป็นจริง ฮิฮิ

รองอธิการฝ่ายแผนฯ นั่งคุยกับผมเมื่อเช้าถึงเรื่องโรงเรียนของท่าน ตอนนี้ท่านเปิดโรงเรียนแนวใหม่ ตามทฤษฏีใหม่ที่ท่านพัฒนาขึ้นครับ บุกบันมาหลายปีครับ ตอนนี้เห็นว่า อาคารเริ่มก่อตัวแล้ว ที่สำคัญกลายเป็นโรงเรียนเนื้อหอมครับ ที่หลายฝ่ายต้องการยื่นมือมาช่วยสานต่อ จนเห็นเส้นชัยอยู่ไม่ไกลแล้วครับ ขอเป็นกำลังใจให้ท่านครับ

สองท่านนักฝันที่ผมเจอ เขาไม่เคยฝันเฝื่องครับ เขาฝันแล้วทำฝันเป็นจริง ที่สำคัญเขาฝันใหญ่ๆ ครับ ซึ่งผมว่าทั้งสองท่านนี้เขามีหัวใจแห่งความกล้าที่จะก้าวเดินไปตามฝันครับ มากกว่าที่จะมานั่งปั่นทอนฝันตัวเองให้เล็ก แค่พอทำได้

จบดีกว่าครับ