ขอบคุณ ขอบคุณ และขอบคุณ จากใจจริงๆของฉัน

 

 

 

17 พฤศจิกายน 2549  

ฉัน...ครูตัวดำๆคนหนึ่งได้จับหัวใจยัดใส่กระเป๋า  และเข้ามาจับจองพื้นที่ในชุมชนแห่งนี้  ชุมชนที่ปักป้ายหน้าหมู่บ้านว่า Gotoknow  ฉันก้าวเข้ามาอย่างขาดความมั่นใจ เข้ามาอย่าง งกๆ เงิ่นๆ  (เหมือนบ้านนอกเข้ากรุงยังไงยังงั้น)

ถึงวันนี้ 

 17 พฤศจิกายน 2551  2 ปีแล้วสินะ

            แต่เป็น 2 ปีที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น  จากมิตรภาพ  ความรัก  และ กำลังใจ ที่ฉันได้รับมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาจากเพื่อนบ้านของฉัน  เพื่อนบ้านที่ล้วนแต่เป็นกัลยาณมิตรที่น่ารัก

ฉัน...ได้เรียนรู้อะไรมากมายในบ้านหลังนี้  เรียนรู้และสามารถนำไปประยุกต์ใช้กับลูกลิงของฉัน  และเรียนรู้ที่จะนำไปใช้ในชีวิตประจำวันของฉัน

ฉัน...ได้รู้ว่าอาการเสพติดบล็อกแบบจะลงแดงมันเป็นอย่างไร ฉันตัดอกตัดใจอยู่นานกว่าจะรักษาอาการนั้นได้  แต่ก็ไม่ได้หายขาดซะทีเดียว ยังคงเรื้อรังและเป็นๆ หายๆ อยู่ตลอด  ร่ำๆจะไปถ้ำกระบอกเสียให้ได้

ฉัน...มีอาการตื่นเต้น มือไม้สั่น ประหม่า วิตกกังวลโอ๊ย....อีกมากมายที่จะรู้สึก(มากมายเกินบรรยายจริงๆ) เรื่องอะไรน่ะหรือ  ก็ฉันมีโอกาสได้นัดพบตัวเป็นๆของกัลยาณมิตรผู้อบอุ่นและใจดีท่านหนึ่งแบบตัวต่อตัวเป็นครั้งแรก  และก็เป็นครั้งแรกในชีวิตของฉันซะด้วยที่จะได้พบกับใครสักคนหนึ่งที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน  (เห็นไหมว่าน่าตื่นเต้นขนาดไหน) ขอสารภาพตรงนี้เลยว่าครั้งแรกที่ได้พบหน้าน่ะตื่นเต้นจนอยากเป็นลมเลยล่ะ  แต่ก็เป็นการพบที่สร้างความประทับใจให้ฉันอย่างมากมาย  มากมายๆจริง......

และอาการนั้นยังคงอยู่เมื่อฉันได้มีโอกาสพบกัลยาณมิตรอีกหลายๆท่านในเวลาต่อมา แต่ความมากมายในอาการของฉันลดน้อยลงจากคราวแรกลงมานิดหนึ่ง เพราะคราวนี้ฉันไม่ได้พบแบบตัวต่อตัว  แต่ได้พบมากมายเหลือเกินมากมายอย่างไม่ได้นัดหมายซะด้วย  ดีใจๆๆๆๆๆๆ และสิ่งที่ช่วยให้อาการตื่นเต้นของฉันลดน้อยลงคงจะเป็น กอดๆๆๆๆๆ กอดกระจาย  และเสียงของฉันที่ดังประสานกับกัลยาณมิตรท่านหนึ่งเมื่อพบหน้ากัน  ทำให้เราทั้งสองคนกลายเป็นจุดสนใจของคนรอบข้างไปในบัดดล  (ได้ปลดปล่อยโล่งจัง อิ..อิ... ปีหน้าจะมีอีกไหมงานแบบนี้....)

       “ถ้าหากฉันเกิดเป็นนกที่โผบิน ติดปีกบินไปให้ไกล ไกลแสนไกล......”  อ๊ะ..อ๊ะ  อย่าคิดว่าฉันจะมาร้องเพลงให้ฟังนะ  อย่าคิดเป็นอันขาดเชียวเดี๋ยวคนรอบข้างจะอยู่กันไม่ได้ แขกจะกลับซะหมด  นั่นเป็นเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของฉันเมื่อหลายเดือนก่อนต่างหาก (ตอนนี้ฉันใช้  มาทำให้รักทำไม  รู้ไหมหัวใจคนหนึ่ง  มันกำลังซึ้งกับ...........  แจ่มไหม อิ..อิ..ฮือๆ   แงๆ งืดๆๆๆ)

 “แกอยู่ที่ไหน  มาที่ร้านแพกระแตเดี๋ยวนี้เลย  มีคนอยากเห็นหน้าแก”  เป็นเสียงอาจารย์ย่าพรรณาส่งมาจากปลายสาย  “ หนูจะเข้าโรงเรียน  ไปแป๊บเดียวนะคะเดี๋ยวเข้าโรงเรียนช้า  ว่าแต่เป็นใครหรือคะ (.........) อะไรนะคะ เป็นชายหนุ่ม  งั้นเดี๋ยวหนูรีบไปเลย”  และจากนั้นอีกหลายชั่วโมง  ฉันก็ยังไปไม่ถึงโรงเรียนสักที  ก็มัวแต่เม้าท์เพลิน อิ..อิ.. นั่นเป็นอีกครั้งหนึ่งที่ฉันได้พบกัลยาณมิตรที่นัดพบกับอาจารย์ย่าแต่เผื่อแผ่มิตรภาพมาถึงฉัน  ดีใจๆๆๆๆ

มาส่งความคิดถึงจ่ะ ... คิดถึงจังเลย ...  คิดถึงมากมาย ... สบายดีไหม...รักษาสุขภาพด้วยนะ ...   กอดๆๆๆ ... จุ๊บๆๆๆ ... เป็นกำลังใจให้นะ ... หอบกำลังใจมาฝาก ... สู้ตายสู้ๆๆ  และอีกหลายๆคำพูด  หลายๆคำแนะนำ  หลายๆข้อคิดสะกิดใจ  จากกัลยาณมิตรผู้น่ารักทุกท่านที่นำมามอบให้กับฉัน  ทุกครั้งที่เข้ามาเยี่ยมเยือนบ้านทั้ง 3 หลังของฉัน  ฉันไม่รู้ว่าคนอื่นๆจะคิดอย่างไร  แต่สำหรับฉัน  ถึงแม้จะไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตา  แต่สามารถสัมผัสได้ด้วยใจ  ฉันรู้สึกว่ามีพลังกาย  พลังใจ  และอบอุ่นใจเกิดขึ้นมาอย่างประหลาดเชียวล่ะ  ใครที่ไม่เคยเข้ามาสัมผัสบรรยากาศของชุมชนแห่งนี้จะไม่อาจรับรู้และเข้าใจได้เลยว่า ความรู้สึกแบบนี้มันเป็นอย่างไร

.....วันนี้ฉันอยากบอกว่า…

ขอบคุณ  มิตรภาพอันงดงามอบอุ่นจากเจ้าของเสื้อสีฟ้าตัวโปรด  หนังสืออีกกองโตๆ  และอื่นๆ อีกมากมาย  ขอบคุณจากใจจริงๆ

ขอบคุณ มิตรภาพจากเจ้าของแหนมเนือง ที่ทำให้ฉันไม่โดนรุมยำโทษฐานเข้าโรงเรียนช้า  ก็มีแหนมเนืองเป็นใบเบิกทางนี่น่า  อิ..อิ...

ขอบคุณ  มิตรภาพที่ทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจทุกครั้งที่ขับรถ  “หลวงพ่อทวด”ของฝากอันเป็นมงคลยิ่งที่ฉันบูชาไว้หน้ารถ ขอบคุณที่สร้างความมั่นใจในทุกเส้นทาง

ขอบคุณ  มิตรภาพจากเจ้าของหนังสือที่ฉันมักอ่านก่อนนอนเสมอ “The Happiness ความสุขที่ไม่เคยหายไป” ขอบคุณที่ทำให้ฉันฝันดีในทุกๆค่ำคืน

ขอบคุณ  มิตรภาพจากเจ้าของความรู้เรื่องงานวิจัย  ที่มอบให้ฉันและคณะครูในศูนย์เครือข่ายท่าไชย  ด้วยความตั้งใจและเต็มใจ  ทำให้ฉันรู้ว่า  ความเครียดเรื่องงานวิจัยเป็นน่าจะอย่างไร (ตอนนี้ฉันไม่เครียดหรอก  ก็ฉันยังไม่ได้ลงมือทำเลยนี่นา ห้ามทวงด้วย  อิ..อิ...)  และที่สำคัญนำภาพซุ้มหน้างานแต่งของเรา  อุ๊ย  ของฉันมาเผยแพร่ให้คนอื่นดู ( ดูสิเขาเกือบเชื่อกันหมดเลย  ถ้าแก้ข่าวไม่ทันแย่แน่ อิ..อิ..)

และขอบคุณจากใจจริงๆของฉัน  กับทุกๆมิตรภาพ  ทุกๆกำลังใจ  จากกัลยาณมิตรทุกท่านที่มอบให้ฉันมาตลอด ขอบคุณที่ต้อนรับฉันเข้าสู่ชุมชนแห่งนี้ด้วยความอบอุ่นเสมอมา 

ขอบคุณ Gotoknowชุมชนที่อบอวลไปด้วย ผลึกแห่งความรู้  และดอกผลของมิตรภาพ

แม้วันนี้...บางเรื่องราว  อาจเหลือแค่เพียงร่องรอยของความผูกพัน  แต่จะยังคงอยู่เป็นความทรงจำที่งดงามในหัวใจฉันเสมอ

ขอบคุณ  ขอบคุณ  และขอบคุณ  จากใจจริงๆของฉัน

                                                                 ครูตุ๊กแก  ครูตัวดำๆคนหนึ่ง

 

แล้วฉันจะกลับมาใหม่  ในวันที่กายและใจแกร่งเหมือนเดิม ^_^