อ่านนิตยสารธรรมะใกล้ตัวฉบับที่ ๕๕ ประจำวันที่ ๑๓ พฤศจิกายน ๒๕๕๑‏ก็มีข้อความที่น่าสนใจนำมาฝากอีก
     ...สมัยพุทธกาล ในยุคที่ยังไม่มีเทคโนโลยีที่ช่วยอำนวยความสะดวกให้ทุกเรื่องของชีวิตแบบรวดเร็วกระชับฉับไวอย่างสมัยนี้  กว่าจะมีโอกาสได้ฟังธรรมจากพระโอษฐ์ หรือแม้แต่พระธรรมเทศนา โดยพระอรหันตสาวกของพระพุทธเจ้า แค่เพียงสักครั้ง คงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย  แม้เกิดสนใจใคร่ศรัทธา แต่กว่าจะรู้ว่าพระพุทธองค์จะเสด็จไปที่ไหน เมื่อไหร่ อย่างไร กว่าจะได้ทราบข่าวคราว ยิ่งหากอยู่เมืองไกล กว่าจะข้ามเมืองเพื่อไปพบพระองค์ท่านก็คงต้องใช้เวลาเดินทางฝ่าแดดฝ่าลมกันเป็นแรมเดือน
       ไม่เหมือนสมัยนี้ ที่ถ้าอยากฟังเทศน์ฟังธรรมจากครูบาอาจารย์ เข้าเว็บแป๊บเดียวก็รู้ข่าวคราวของท่าน ฟอร์เวิร์ดเมล์แป๊บเดียวก็รู้ถึงกันจะเดินทางไปไหนใกล้ไกล ก็มีทั้งเครื่องบิน รถทัวร์ ทางด่วน มอเตอร์เวย์ ฯลฯแสนสะดวกสบาย ชนิดเดินทางข้ามจังหวัด ข้ามภูมิภาค แบบไปเช้าเย็นกลับก็ยังไหว
       สมัยก่อน พระสาวกท่านพากันไปฟังธรรมจากพระพุทธเจ้า  ครั้งหนึ่งถึง ๑,๒๕๐ รูป พระพุทธเจ้าท่านเทศน์อย่างไรให้ได้ยินโดยทั่วกันหนอ หรือความสัปปายะของป่าเขานั้น จะเงียบพอที่จะได้ยินทั่วถึงกันแม้แถวที่นั่งไกลที่สุด
       แต่เดี๋ยวนี้มีไมโครโฟน เครื่องเสียง และระบบการถ่ายทอดที่ดีเยี่ยม  ครูบาอาจารย์ท่านก็ได้ถนอมเสียง ญาติโยมที่อยู่โดยรอบก็ได้ยินชัดเจนทั่วกัน   ขนาดอยู่ต่างจังหวัด  อยู่ต่างประเทศ ยังส่งคำถามเข้ามาถามกันสด ๆ กันได้เลยค่ะ  ยิ่งกว่านั้น ยุคนี้ยังมีซีดีบันทึกเสียงเทศน์ไว้ให้ฟังกัน แบบฟังซ้ำได้รอบแล้วรอบเล่า  ไม่ต้องคอยจดคอยจำ แล้วนำกลับมาบันทึกสืบทอดต่อกันลงในใบลาน  จะสำเนาแจกจ่ายเป็นธรรมทาน ก็เผยแผ่ไปได้ไม่สิ้นสุด ด้วยต้นทุนต่อแผ่นไม่กี่บาท
      นึกอย่างนี้แล้ว รู้สึกเหมือนกันว่า เราเป็นมนุษย์ ผู้ได้พบพุทธศาสนา
ที่เกิดมาในยุคไอซีที่ "โชคดี" มากที่สุดยุคหนึ่งจริง ๆ
      จนทำให้หลายครั้ง เราลืมความลำบากของวิถีชีวิตสมัยก่อน และเห็นความสะดวกสบายทั้งปวงที่มีอยู่รอบตัววันนี้เป็นเรื่องธรรมดา ไม่ทันได้ตระหนักถึงคุณค่าของการที่ครูบาอาจารย์ท่าน อุตส่าห์เมตตาเหนื่อยสอนให้โดยไม่คิดแม้มูลค่าตอบแทนใด ๆ เราอาจลืมไปถึงความตั้งใจ ความเสียสละกำลังกาย กำลังใจ และกำลังทรัพย์ ของผู้ที่สร้างสะพานหรือทางลัด ให้คนยุคเราเข้าถึงธรรมที่แท้ได้ง่ายขึ้น
       หลวงพ่อปราโมทย์  ท่านเคยกล่าวว่า
     "ยุคนี้หญ้ามาถึงปากควาย   ควายยังไม่ค่อยยอมกินหญ้าเลย   แทบจะต้องอ้อนวอนลูกศิษย์
ต้องเชียร์ ต้องให้กำลังใจ ต้องปลอบกัน”