คำสอนที่จำจนขึ้นใจ

   อันเนื่องมาจากการชอบอ่านตั้งแต่เด็กและเรื่องที่ทำให้อ่านหนังสือคล่องคือกลอนดอกสร้อยนี่เอง เลยลองทบทวนกลอนดอกสร้อยบันทึก ไว้ 2 ตอนก่อนหน้านี้ ตอนที่ 1 เป็นเรื่องของนก ที่สอนใจ เป็นคนชอบนก อะไรที่เราชอบก็จะจำได้ ตอนที่ 2 เป็นเรื่องสัตว์ที่ตัวเองไม่ชอบ และตอนที่ 3 เป็นเรื่อง พฤติกรรมในวิถีชีวิตค่ะ

 บทนี้จำขึ้นใจเลยค่ะเพราะชอบทำอะไรเร็วๆเคยถูกแม่ดุบ่อยๆ เตือนตัวเองให้รู้จักรอคนอื่น เวลาทำอะไรไม่เรียบร้อย รอไม่ได้ จะเตือนตัวเองด้วยบทนี้ค่ะ

                                      อิ่มก่อน

                     อิ่มเอ๋ยอิ่มก่อน  รีบจะไปดูละคอนโขนหนัง

                  ทิ้งสำรับคับค้อนไว้รุงรัง เหมาคนอ่มทีหลังให้ล้างชาม

                 การเฝ้าเอาเปรียบกันอย่างนี้ มิดีหนอเจ้าฟังเราห้าม

                 คบเพื่อนฝูงจงอุตส่าห์พยายาม รักษาความสามัคคีจงดีเอย

(กรมพระยาดำรงฯทรงนิพนธ์)

 บทนี้ก็ดีนะคงเคยได้ยิน ได้ฟังและพูดว่า จบเห่ ลองทบทวนโอละเห่

                                          โอละเห่

                    โอเอ๋ยโอละเห่  คิดถ่ายเทตื่นก่อนนอนแต่ก่อนไก่

                    ทำขนมแชงมาหากำไร เกิดขัดใจกันในครัวทั้งผัวเมีย

                    ผัวตีเมียด่าท้าขรม     ลืมขนมทิ้งไว้ไม่คนเขี่ย

               ก้นหม้อเกรียมใหม้ไฟลวกเลีย ขนมเสียเพราะวิวาทขาดทุนเอย    

....อุตส่าห์ตั้งใจดี ..ไม่น่าโมโหเลย ต้องเตือน..อีกมีแต่เสียกับเสีย...ที่พระท่านบอกโมโหเป็นบ้า  .....

(กรมพระยาดำรงฯทรงพระนิพนธ์ )       

หาภาพที่เหมาะกับเรื่องไม่ได้เลยนำภาพอุทยานประวัติศาสตร์กรุงสุโทยมาให้ชมนะคะ

                 ต่อนะคะ

                   บทนี้ทุกคนต้องเคยได้ยิน

                                 ตั้งไข่ล้มต้มไข่กิน

                    ตั้งเอ๋ยตั้งไข่         จะตั้งไยไข่กลมก็ล้มสิ้น

                    ถึงว่าไข่ล้มจะต้มกิน  ถ้าตกดินเสียก็อดหมอฝีมือ

                   ตั้งใจเรานี้จะดีกว่า  อุตส่าห์อ่านเขียนเรียนหนัง

                   ทั้งวิชาสารพัดเพียรห้ดปรือ อย่าดึ้งดือตั้งไข่รำไรเอย