เหนื่อยนัก ขอลาพักก่อนนะ...

                ประมาณ 1 เดือนเต็มๆ สำหรับตุลา-ย่างพฤศจิกายน 51 ที่ถูกรุมเร้าอย่างหนักทั้งด้วยงานราษฎร์ งานหลวง ประชุม อบรม หามรุ่งหามค่ำ ทั้งในจังหวัดทั้งต่างจังหวัด จนไม่มีเวลาพักผ่อน ดูแลตนเองและครอบครัว  ความเครียดสะสมเพิ่มขึ้นทีละเล็กทีละน้อย จนถึงขีดสุด...เมื่อมีปัจจัยบางอย่างมากระตุ้น ความเครียดที่เปรียบเหมือนน้ำที่ปริ่มเขื่อน ก็พังครืนลงมา...ก็ให้ได้น้ำตาไหลพรากกันละคราวนี้...จริงๆแล้วก็ไม่ใช่ครั้งแรกของเดือนนะที่ร้องไห้ ...คงเป็นครั้งที่ 2 ของเดือนนี้มั๊ง!  หลังจากที่เป็นคนเข้มแข็ง  ไม่ได้ร้องไห้เพราะเครียดมาเสียนาน...

                ทั้งๆที่ก็รู้นะว่าไม่ควรเครียด แต่สถานการณ์มันบีบคั้นจริงๆ  รู้นะว่าการปล่อยวาง เป็นประโยชน์ หนังสือกี่เล่มๆ ก็อ่านมาเยอะ พยายามนำมาใช้เตือนสติตัวเอง ปรับเปลี่ยนกระบวนการคิด...แต่ก็ยังทำได้เพียงเท่านี้...

                เอาละ... เอาเป็นว่าขอลาพักผ่อน อยู่กับตัวเอง  อยู่นิ่งๆ  ดูดอกไม้ใบหญ้าและธรรมะ- ธรรมชาติที่เป็นไปตามครรลองของมัน  ไม่รุมเร้า  ไม่รีบเร่ง...คงพอที่จะทำให้สามารถเรียกพลังกับมาสู่ตัวเองได้อีกครั้งนะ...Bye bye…