การหลงตนและตัวปีศาจร้ายกาจที่สุดในชีวิตคนเราก็คือ...

ท่ามกลางอากาศแจ่มใส  วันนี้คงมีความหวังที่จะได้รับรถที่เอาเข้าไปรักษา  เพราะมันเกิดป่วยกะทันหัน  วิถีรถก็ไม่แตกต่างจากคนเราทางด้านกายภาพ  อาจเป็นการเลียนแบบสิ่งมีชีวิตเสียด้วยซ้ำไป 

 แต่ทุกอย่างก็มีคนกำกับการแสดง  เหมือนดูภาพยนตร์ที่ผู้คนสนใจและชื่นชม  ผมว่า...

ในชีวิตจริงคนไม่สนใจ  แต่สนใจชีวิตในหนัง    สังคมในทางธรรมเป็นสังคมที่สวนทางกันกับสังคมทางโลกเสียจริง  โลกนี้คือเวทีแห่งการแสดง  ทุกคนต่างมีบทบาทการแสดงเป็นของตนเอง 

 แต่การมองอย่างโลกที่คนทั่วไปมองเข้ามาในทางธรรมนั้นเหมือนมองไม่เห็นตนเอง  เพราะเต็มไปด้วยม่านเมฆหมอกนานาประการ นั้นคือการสนใจสอดรู้สอดเห็นเรื่องนอกตัวเรื่องคนอื่นเหมือนเป็นเรื่องราวของตนเอง  ชอบที่จะจดและจำเรื่องคนอื่นแต่เรื่องตนเองกับลืมเลือน 

 ในโลกทางธรรมนั้นกับให้สนใจเรื่องชีวิตจริงของตนเอง  แต่ไม่ใช่การหลงตนและตัวปีศาจร้ายกาจที่สุดในชีวิตคนเราก็คือ  ตัวเราเอง...เราควรมองตนให้ออก...