ดอกไม้ในโรงเรียน

         ย้อนอดีต..ในวัยเด็กน้อย ๆ พวกเราอยู่ในค่ายทหาร  เราจะเล่นด้วยกันเด็กหญิง เด็กชาย ..โตขึ้นมาก็ไม่มีใครคนใดคนหนึ่งเปลี่ยนจากชายเป็นประเทือง หรือเปลี่ยนจากหญิงเป็นทอม  ..เมื่อเป็นเด็กวัยโต  ก็หันมาจับกลุ่มเดิมกันอีก  จบชั้นมหาลัยก็มีกิจกรรมร่วมกัน  ช่วยกันพิจารณาคัดเลือกแฟน คัดคู่ครองให้เพื่อน ๆ  มีงานทำ  มีครอบครัว  ก็นำครอบครัวมาร่วมคิดร่วมทำกันอีก

         แต่รายนี้..ห่างไป..เปลี่ยนไป  เมื่อมีครอบครัว  ...กระทั่งเมื่อวาน  เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้นถี่ ๆ ปกติไม่เคยมีใครโทรเข้านอกจากโทรผิดเบอร์  ...ตัดสินใจชะโงกดู  หมายเลขแปลก ๆ  รหัสแบบนี้มาจากเชียงใหม่แน่ ๆ เลย  สงสารกลัวคนโทรผิดเบอร์อีก  จึงไปรับ..อ้อ.เพื่อนที่กำลังพูดถึงนายโป้ (นามสมมุติ)

         นายคนนี้ทำงาน..ราชการมีตำแหน่งระดับผู้บริหาร ภรรยารับราชการเช่นเดียวกัน.....ตื่นเต้นดีใจนึกว่ามีข่าวดีอะไรมีความสุขแล้วลืมเพื่อน พอมีทุกข์แล้วโทรหา..เออ..ก็ดีที่นายโป้ให้ความสำคัญกับเรา  ..ตื่นเต้นดีใจนึกว่ามีข่าวดีอะไร

        นายโป้เล่าว่า "ลูก ๆ ของเขามีมติให้เราฟ้องหย่าจากภรรยา" เอ้อเฮอ...หันซ้ายหันขวาก็มีแต่เจ้ามะหมาวิ่งเล่นไล่ขับกันอยู่ในบ้าน....ทั้งคู่แต่งงานมา 17 ปี มีลูกชาย หญิงอย่างละ 1 เรียนอยู่ ป.6 และ ม.3  ไม่มีเหตุร้ายจากบุคคลที่สาม  หรือผู้ปรารถนาดี ประสงค์ร้ายอื่น ๆ  ...แต่เนื่องจากหมดความอดทนที่คุณภรรยาไม่ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมเหล่านี้

        1. ทำหน้าที่เป็นแม่มากกว่าภรรยา ไม่ให้เกียรติ

        2. ริบเงิน...มากกว่าการควบคุมการใช้จ่าย  จ่ายเงินให้สามีอย่างจำกัด

        3. ค้นกระเป๋าเงิน สิ่งของ เครื่องใช้ แปลกปลอมไม่ได้

        4. หึงหวง..ไม่รู้ข้างขึ้นข้างแรม

        5. ตามล่า...จับผิดทุกเรื่อง..ครั้งล่าโทรไปด่าหน้าห้องผู้ว่าราชการจังหวัด....เนื่องจากหน้าห้องคนนั้นนำโทรศัพท์สามีมาใช้   (สามีเป็นเพื่อนนายโป้..)  เมื่อมีเบอร์แปลกปลอมคุณเธอตามล่า.. ตามจิกทันที  ได้ยินเสียงปลายสายรับ  เป็นเพศที่ต้องสงสัย....คุณเธอได้จัดการอย่างหน้า..(ไม่ทราบว่าหน้าเขาเป็นอย่างไร เพราะไม่เห็นกับตา)

        6.  ..ฯลฯ.....จำได้ไม่หมด  (วันนี้จะโทรไปหาเขาใหม่)

         ลูก ๆ เสนอว่า..เพื่อความสุขของคนทั้งสองฝ่าย และความสุขของลูก ๆ อยากจะให้พ่อกับแม่หย่ากัน  แต่แม่ไม่ยอมหย่าโดยดี  ลูกบอกให้พ่อออกจากบ้านไปแต่ตัวพร้อมกับลูก ๆ แต่แม่ก็ไม่ยอม..ลูกจึงแนะนำให้พ่อไปฟ้องหย่า..ส่วนลูก ๆ ขอไปอยู่บ้านคุณย่า

         นายโป้..ไม่ได้ขอความคิดเห็น..แต่เล่าให้ฟังว่าเพื่อน ๆ ก็เห็นด้วยว่า...(แต่เราแค่คิดในใจ) อย่าหาทางทางออก ช้าเกินกว่านี้  เป็นห่วงสุขภาพ  เพราะคนเราเดินเข้าหาความตายกันทุกวัน  ชีวิตของคน ๆ หนึ่งน่าจะมีอิสระทางกาย ทางใจ มีความสุขสบาย  อะไรจะเหนื่อยกายเหนื่อยใจไปตลอดชีวิต..แบบนี้ไม่เรียกว่า "รักกันจริง".. ใครมีคำตอบ....ขอได้โปรด ขอขอบคุณที่กรุณาอ่านจบ