ไอน์สไตน์ แหงนมองบนท้องฟ้า
เพื่อค้นหากฎเกณฑ์และความหมาย
ท่ามกลางหมู่เดือนดาวอันพราวพราย
และสุดท้ายเขาเห็นเพียงสมการ

เขามองโลกด้วยวิทยาศาสตร์
ทุกสิ่งอาจบวกลบและคูณหาร
จันทร์กระจ่างกลางฟ้าราตรีกาล
ถูกลดเป็นปริมาณตัวเลขไป

ดาวกะพริบพร่างพราย ณ ปลายฟ้า
ไม่มีค่าเท่าทฤษฎีที่ยิ่งใหญ่
เขาเพียรเพ่งตรองตรึกลึกเข้าใน
ณ กลางใจจักรวาลที่มืดมน

แล้ว ไอน์สไตน์ ก็หยั่งเห็น
ซึ่งกฏเกณฑ์อันลี้ลับชวนฉงน
เป็นหลักเกณฑ์แห่งโลกหล้าและสากล
อันอยู่พ้นขอบเขตของสายตา

กลางมหาประชาคมวิทยาศาสตร์
ชื่อของเขาถูกประกาศไปทั่วหล้า
ในฐานะเจ้าทฤษฎีแห่งกาลเวลา
อันควรค่าจารึกนิรันดร์นาน

 

หมู่ดาวเกลื่อนเดือนเรียวเดียวกันนี้
คือภาพอันสุนทรีย์ละมุนหวาน
สำหรับเขาผู้ไร้ซึ่งวิชาการ
มีเพียงสีในจานและพู่กัน

วันแล้ววันเล่าเขาเฝ้ามอง
หมู่ดาวผ่องพรรณรายเฉิดฉายฉัน
และวันแล้ววันเล่าอีกเช่นกัน
เขาแต่งสีสันเป็นดาวเดือน

เขาคือจิตรกรคนยาก
ชีวิตมีความลำบากประหนึ่งเพื่อน
ไร้ญาติขาดมิตรมาเยี่ยมเยือน
ใจลองเลื่อนเหว่ว้าอยู่อาจิณ

แวนโกะแหงนมองท้องฟ้า
เพื่อบันทึกเดือนดาราสู่ศิลป์
แสงสกาวเหนือธารเอื่อยไหลเรื่อยริน
ช่วยหล่อเลี้ยงชีวินที่เดียวดาย

แวนโกะ แหงนมองบนท้องฟ้า
ใช่ค้นหากฏเกณฑ์และความหมาย
ท่ามกลางหมู่เดือนดาวอันพราวพราย
และสุดท้ายเขาเหลือเพียง ลมหายใจ

 

 

ที่มา

ค้นพบเอกสารที่ตัวเองเคยทำเก็บไว้ในรูปของ "Microsoft Word" เมื่อหลายปีก่อน

คนสองคน ใจสองใจ ย่อมมองไม่เหมือนกัน คิดไม่เหมือนกัน

แล้วไยหากคนอื่นคิดไม่เหมือนกับตัวเอง แล้วจึงไปโกรธเขา ทำร้ายเขาล่ะ

คิดอะไรให้มากกว่าทุก ๆ วันบ้างไหมหนา

สุดท้ายก็เหลือเพียง "ลมหายใจ" เหมือนกัน

อนิจจัง อนิจจา

 

 

แหล่งอ้างอิง

กวีนิพนธ์ของ "สมภาร พรมทา"

หนังสือ ชื่อ "ธรรมชาติ ปรัชญา และชีวิต"