บางครั้งการตกผลึกทางความคิดว่าเราจะทำยังไงถึงจะได้ผลในทางบวกก็ต้องใช้วันเวลา พลังการคิดบวกในการไตร่ตรอง

        หลายวันมานี้(หมายถึงสัปดาห์ที่ผ่านมา)ผู้เขียนรู้สึกว่ามีเรื่องราวมากมายให้รู้สึกว่าต้องขบคิดกับมันค่ะ...

        เริ่มตั้งแต่เย็นวันอาทิตย์ลุงพรคนใกล้บ้านโดนโจรยิงขณะวิ่งออกกำลังกายท่ามกลางสายตาประชาชี ลูกเล็กเด็กแดง  ที่กำลังออกกำลังกาย 

        สองทุ่มกว่า ๆของวันจันทร์โทรศัพท์ดังขึ้น...น้องสาวโดนรถกระบะชน...ดีว่าไม่เจ็บสาหัส...ไม่งั้นเจ้าต้นน้ำลูกอายุ 6 เดือน ของน้องสาวคงแย่...เฮ้อ...ชนแล้วหนีด้วย...

        ส่วนตัวผู้เขียนก็เจอการต่อสู้ทางจิตใจระหว่าง ธรรมะ กับ อธรรม...การต่อสู้ครั้งนี้ถือว่าเป็นสนามรบที่มีความรุนแรงระดับกลางค่ะ  ผลจากสนามรบทำเอาร่างกายผู้เขียนอ่อนแอลงเหมือนกัน  น้ำหนักลด เป็นหวัด ไอ ...........

        ธรรมะและอธรรมในตัวข้าพเจ้าก็เริ่มโต้เถียงกัน...นานเป็นอาทิตย์ท่ามกลางความคิดเห็นต่าง ๆ นา ๆ ของคนในครอบครัว ...ผู้เขียนพยายามคุยกับตัวเองว่าอยากให้จบลงแบบไหน...สงบสุขแบบตัวใครตัวมัน..หรือสงบสุขแบบเฮฮากันเหมือนเก่าก่อน...บางครั้งการตกผลึกทางความคิดว่าเราจะทำยังไงถึงจะได้ผลใน "ทางบวก " ก็ต้องใช้วันเวลา  พลังคิดบวก  ในการไตร่ตรอง........ในที่สุดการต่อสู้ครั้งนี้ก็ได้ผลว่า.....ผู้เขียนควรจะเอาตัวเองออกมา  ไม่เข้าไปเป็นเหยื่อแห่ง  มโนกรรม  วจีกรรม  และกายกรรมที่ไม่ดีนี้....ด้วยการเยียวยาเขาด้วยความรัก   ความเมตตา ปราณี  ให้อภัย  เห็นอกเห็นใจเขาดีกว่า  หากเขาไม่ใช่บัวในโคลนตม  เขาคงจะเรียนรู้ได้จากทุกคนในครอบครัวของเราเองว่า  ไม่เหตุผลใดที่เราจะทำร้ายกันไม่ว่าจะด้วยกาย  วาจา  ใจ   ทั้งนี้เพราะคนที่ทุกข์มากกว่าใครไม่ใช่ใครอื่น  ตัวเรานั่นเอง.......