ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น

เมื่อวานรับ refer กลับเด็กน้อยพม่า อายุ 20 วัน

เมื่อ 2 อาทิตย์ก่อนตอนที่ "เหี่ยวน้อย" มาที่ ER ด้วยสภาพเกือบไร้ชีพ

ตัวเขียว ชัก air hunger, cap refill >5sec คือพร้อมจะตายได้ทุกเมื่อ

"เหี่ยวน้อย" มีน้ำหนักแค่ 1,700 กรัม เอง

แว้บแรกที่เห็น.......ถอดใจ...หมดหวัง

ไม่ใช่เพราะเป็น...พม่า...แต่เห็นสภาพแล้ว...เกินเยียวยา

ทุกคนที่ ER รู้สึกเหมือนกันหมด  แต่...ทุกคนก็พยายามช่วย "เหี่ยวน้อย" อย่างสุดชีวิตจริงๆ

หาเส้นเลือดที่แทง iv ก็ยาก แทงกระดูกก็ clot

แต่ก็เหมือนยมบาลยังไม่อยากให้ "เหี่ยวน้อย" ตาย พี่พยาบาลก็แทง iv ได้

หลังจาก refer ไป 3 วันก็แวะไปเยี่ยม "เหี่ยวน้อย"

สภาพแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ตัวชมพู นอนหลับตาพริ้ม เลย

นึกอยู่ในใจ โชคดีที่ไม่ถอดใจไปซะก่อน

ความพยายามช่วยเหี่ยวน้อยอย่างสุดชีวิตของพี่ๆ ER ทำให้ "เหี่ยวน้อย" รอดตาย

แล้วก็กลายเป็น "อวบน้อย" แทน

ตอนนี้ "อวบน้อย" นอนดูดนมจ้วบๆๆอยู่ที่ ward รอคุณแม่มารับ

แต่ว่า....แม่"อวบน้อย" สติไม่สมประกอบ

ถึงมีป้าช่วยเลี้ยงแต่ก็ไม่รู้ว่า "อวบน้อย" จะกลับมาที่ ER ในสภาพเดิมรึเปล่า