แม่เล้าสร้างวัด ได้บุญหรือไม่ เพียงไร?

กวิน
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

ศรัทธาเรืองรองในทองเก๊
ชมชื่น หุยเฮ ครึกครื้นไฉน
ผ้าขี้ริ้ว ฟอกย้อมขาว ไฉไล
รีดเรียบนำไปห่มพระประธาน
ทราบข่าว ร่วมอนุโมทนาพลัน
ผ้าขี้ริ้ว ผืนนั้น สะอาดสะอ้าน
ศรัทธา ปสาทะ สาธุการ
ใส่ทองหยอง ทำทาน เฮละโล


กลอนบทนี้ได้แรงบันดาลใจมาจาก ประวัติ วัดคณิการาม=อารามที่นางคณิกาสร้างถวาย (คงจะได้บุญโขอยู่)  วัดคณิการาม อยู่ตรงข้าม สน.พลับพลาไชย  ใกล้กับมูลนิธิปอเต็กตื้ง

เวลาจะทำบุญ ทำทาน ท่านวางกฎไว้ดังนี้

1. ผู้ให้บริสุทธิ์
2. ผู้รับบริสุทธิ์
3. วัตถุทานบริสุทธิ์ 

 
"บุญที่มนุษย์สามารถทําให้ได้ผลสูงสุด พระพุทธเจ้าตรัสว่า ทำทานแก่สัตว์เดรัจฉาน 100 ครั้ง ผลบุญยังน้อยกว่าทำทานกับคนไม่มีศีลแม้เพียงครั้งเดียว ทำทานกับคนไม่มีศีล 100 ครั้ง ผลบุญยังน้อยกว่าทำทานกับผู้มีศีล 5 แม้เพียงครั้งเดียว ให้ทานผู้มีศีล 5 มากถึง 100 ครั้ง ผลบุญยังน้อยกว่าให้ทานผู้มีศีล 8 แม้เพียงครั้งเดียว ให้ทานผู้มีศีล 8 มากถึง 100 ครั้ง ผลบุญยังน้อยกว่าถวายทานผู้มีศีล 10 แม้เพียงครั้งเดียว ถวายทานผู้มีศีล 10 มากถึง 100 ครั้ง ผลบุญยังน้อยกว่าถวายทานแด่สมมุติสงฆ์แม้เพียงครั้งเดียว ถวายทานแด่สมมติสงฆ์ 100 ครั้ง ผลบุญยังน้อยกว่าถวายทานแก่พระโสดาบันแม้เพียงครั้งเดียว ถวายทานแด่พระโสดาบัน 100 ครั้ง ผลบุญยังน้อยกว่าถวายทานแก่พระสกิทาคามี แม้เพียงครั้งเดียว ถวายทานพระสกิทาคามี 100 ครั้ง ผลบุญยังน้อยกว่าถวายทานพระอานาคามีแม้เพียงครั้งเดียว ถวายทานพระอนาคามี 100 ครั้ง ผลบุญยังน้อยกว่าถวายทานให้พระอรหันต์ แม้เพียงครั้งเดียว ถวายทานแก่พระอรหันต์ 100 ครั้ง ผลบุญยังได้น้อยกว่าถวายทานแก่พระปัจเจกพุทธเจ้า แม้เพียงครั้งเดียว ถวายทานแก่พระปัจเจกพุทธเจ้า 100 ครั้ง ผลบุญยังได้น้อยกว่าถวายทานแด่พระสมเด็จสัมมาสัมพุทธเจ้า แม้เพียงครั้งเดียว ถวายทานแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า 100 ครั้ง ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายสังฆทานที่มีพระพุทธเจ้าเป็นประธาน แม้จะถวายเพียงครั้งเดียว ถวายสังฆทานที่มีพระพุทธเจ้าเป็นประธาน 100 ครั้ง ยังได้บุญน้อยกว่าถวายวิหารทานครั้งเดียว ถวายวิหารทาน 100 หลัง ยังได้บุญน้อยกว่าให้ธรรมทานครั้งเดียว ให้ธรรมทาน 100 ครั้ง ยังได้บุญน้อยกว่าการให้อภัยทานครั้งเดียว อภัยทาน 100 ครั้ง บุญยังน้อยกว่าการถือศีล 5 แม้เพียงครั้งเดียว ถือศีล 5 มากถึง 100 ครั้ง บุญยังน้อยกว่าถือศีล 8 แม้เพียงครั้งเดียว ถือศีล 8 มากถึง 100 ครั้ง บุญยังน้อยกว่าการถือศีล 10 ครั้งเดียว ( ถือศีล 10 คือบวชเป็นสามเณร) บวชเป็นสามเณร รักษาศีลไม่ด่างพร้อย 100 ปี บุญยังน้อยกว่าผู้อุปสมบทเป็นพระ แม้บวชเพียงวันเดียว พระพุทธเจ้าตรัสในเบื้องปลายว่า “แม้จะได้อุปสมบทเป็นภิกษุ รักษาศีลครบ 227 ข้อ ไม่เคยขาด ไม่ด่างพร้อย 100 ปี บุญกุศลยังน้อยกว่าผู้ที่ทำสมาธิให้จิตสงบ(ฌาน) แม้นานเพียงไก่กระพือปีก” “ผู้ใดเข้าฌาน นาน 100 ปีและไม่เสื่อม บุญยังน้อยกว่าผู้ที่มองเห็นความเป็นจริงว่า สรรพสิ่งทั้งหลายไม่เที่ยง มาจากการปรุงแต่ง เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา แม้จะเห็นเพียงชั่วขณะจิตก็ตาม" (1)

@24587 "อาจารย์กวิน วัดคณิการาม ? อาจารย์ลองตรวจสอบดูอีกครั้ง เพราะคิดว่าไม่ถูกต้อง และหลวงพี่ตรวจสอบเบื้องต้นแล้ว คือ วัดคณิกาผล มิใช่ วัดคณิการาม เจริญพร" (2)

นมัสการพระคุณเจ้า  BM.chaiwut   @24621 กราบขอบพระคุณ พระคุณเจ้ามากๆ ขอรับ ที่พระคุณเจ้าเมตตานุเคราะห์ ชี้แนะชี้นำในสิ่งที่เกล้ากระผม ผิดพลาดอยู่เสมอๆ ทำให้นึกถึงสำนวน  คบคนพาลพาลพาไปหาผิด คบบัณฑิตบัณฑิตพาไปหาผล กระผมได้สืบค้นตามที่พระคุณเจ้าทักท้วงมา พบว่า สิริลักษณ์ จินตนะดิลกกุล ได้บันทึกบทความ ซึ่งมีข้อมูลที่อ้างอิงถึงประวัติของวัด คณิกาผล เป็นจริงดั่งที่พระคุณเจ้าทักท้วง ไว้ความว่า

" นับตั้งแต่ที่เมืองไทยของเรา รับเอาศาสนาพุทธนิกายเถรวาทเข้ามาเป็นประหนึ่งศาสนาประจำชาติของไทยนั้น มีวัดเป็นจำนวนมาก ที่สร้างจากพระราชดำริของพระมหากษัตริย์ และ เชื้อพระวงศ์ รองลงมาก็มักจะเป็นวัดในอุปถัมภ์ของขุนนางผู้ใหญ่ชั้นสูง และ ท้ายที่สุดก็คือสร้างจากแรงศรัทธาของชาวบ้าน แต่กระนั้นก็ตาม ยังมีวัดไทยบางวัดที่ผู้สร้างมีที่มาที่ออกจะขัดแย้งกันกับการนับถือพุทธศาสนาตามความเชื่อของชาวพุทธ และ หนึ่งในวัดที่เป็นข้อยกเว้นนั้นเห็นจะได้แก่ “วัดคณิกาผล” คำว่าคณิกานั้น เป็นคำโบราณที่เราใช้เรียกหญิงผู้ให้บริการทางเพศ และ เมื่อคำเรียกหญิงงามเมืองนี้กลายมาเป็นชื่อวัด ที่มาของการสร้างวัดจึงมีความน่าสนใจอยู่พอสมควร วัดคณิกาผลนี้ เป็นวัดที่ตั้งอยู่ท้ายตลาดแห่งหนึ่งในเยาวราช ตั้งอยู่บนหัวมุม ถนนยมราชสุขุม และ อยู่ตรงข้ามกับโรงพักพลับพลาไชย วัดนี้เป็นวัดสายมหานิกาย ที่เดิมนั้นสร้างขึ้นจากกลุ่มหญิงบริการกลุ่มหนึ่งที่มีหัวหน้ากลุ่มที่ชื่อ “ยายแฟง” เป็นผู้รวบรวม และ ออกทุนให้สร้างวัดพุทธศาสนานิกายเถรวาทขึ้นที่บริเวณตรอกโคก (ปัจจุบันคือ ถนนพลับพลาไชย) ซึ่งเป็นบริเวณที่มีศาลเจ้าจีน และ โรงเจตั้งขึ้นอยู่ก่อนแล้วมากมาย และ เมื่อสร้างวัดของหญิงงามเมืองนี้เสร็จ ชาวบ้านจึงเรียกกันง่ายๆ ตามชื่อตรอกว่า “วัดโคก” วัดนี้เปิดให้ชาวบ้าน และ สงฆ์ทำพิธีกรรมมานาน จนกระทั่งเข้าสู่สมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว บรรดาลูกหลานของย่าแฟงจึงขอพระกรุณาโปรดเกล้าจากรัชกาลที่ 4 ให้พระราชทานนามของวัดโคกเสียใหม่ พระองค์จึงได้พระราชทานนามว่า “วัดคณิกาผล” ตามประวัติที่มาเดิมนั่นเอง ปัจจุบันนี้ หากใครได้มีโอกาสแวะเวียนเข้ามาในบริเวณนี้ ก็จะสังเกตเห็นว่าทางเข้าหน้าวัดนั้น มีพระพุทธรูปสมเด็จพระอาจารย์โตแห่งวัดระฆังตั้งให้ผู้มีจิตรศรัทธาได้แวะเข้ามากราบไหว้กัน และเมื่อเดินลึกเข้าไปข้างในก็จะเห็นรูปปั้นครึ่งตัวของยายแฟงตั้งอยู่โดยมีคำจารึกที่ว่า “วัดคณิกาผลนี้ สร้างขึ้นโดยคุณยายแฟง บรรพบุรุษของตระกูลเปาโลหิตในปีพุทธศักราช 2346(3)

จากการสืบค้น สามารถตั้งข้อสรุปในชั้นต้น ได้ว่า วัดคณิกาผล นี้ในมัยก่อน ชาวบ้านเรียกว่า วัดโคก และบ้างก็เรียก วัดใหม่ยายแฟง ดังข้อมูลที่ว่า

"ในสมัยเมื่อครั้งสมเด็จพระนั่งเกล้าฯ ทรงได้ครองแผ่นดินสยามอยู่นั้น มีหญิงคนหนึ่งที่ชาวบ้านเรียกว่า ยายคุณท้าวแฟง หรือบางครั้งก็เรียกว่า ยายแฟง เฉย ๆ ยายคุณท้าวแฟงนี้มีอาชีพเก็บตลาดเอาผลกำไร รวมทั้งเป็น แม่เล้าเจ้าของซ่องนางโลม ด้วย ยายแฟงนั้นแกรู้ว่า ในหลวงทรงโปรดการทำบุญสร้างวัดแกจึงได้ทำการสร้างวัด ด้วยเงินรายได้ของแกขึ้นมา เพื่อต้องการให้สดุดสายพระเนตรของพระเจ้าแผ่นดินกับเ ขาด้วยเหมือนกัน ที่ตรอกแฟง ในแหล่งธุรกิจของพระนครสมัยนั้น พวกชาวบ้านจึงเรียกกันว่า " วัดใหม่ยายแฟง " เมื่อสร้างเสร็จแล้ว แกก็ได้ทูลขอพระราชทานนามของวัดนั้น ทรงโปรดพระราชทานนามของวัดนั้นว่า " วัดคณิกาผล " อันแปลตรงตัวได้ว่า วัดที่เป็นผลได้มาจากหญิงโลมเมือง เพราะรายได้หลักของยายแฟงนั้นก็คือได้จากการเป็นแม่เ ล้า เจ้าโสเภณี ในการสมโภชน์วัด ยายแฟงได้ไปนิมนต์ สมเด็จพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรังสี) ซึ่งสมัยนั้นสมเด็จฯ ท่านยังไม่มีสมณศักดิ์ คงเป็นเพียงแค่ มหาโต พระมหาบาเรียนธรรมดาเท่านั้นให้มาเทศน์ฉลอง โดยมีความปรารถนาจะให้ท่านได้สรรเสริญผลบุญของตนต่อ ห น้าชุมชน แต่ผลก็ไม่ได้เป็นดังใจของยายแฟง เพราะพระมหาโต ท่านกลับเทศน์บอกแก่เจ้าภาพว่า (4)

ยายแฟง สร้างวัดครั้งนี้ ได้ผลอานิสงส์บกพร่อง ไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วย เพราะเงินที่สร้างวัดเป็นเงินที่เกิดจากน้ำพักน้ำแรงของคนอื่นที่ไม่ชอบด้วยธรรมเนียม ถ้าเปรียบอานิสงส์นี้ด้วยเงินเหรียญบาท ยายแฟงก็ได้ไม่เต็มบาท จะได้สักสลึงเฟื้องเท่านั้น นี่ว่าอย่าเกรงใจกันนะ(5)

"โดยพระมหาโตท่านได้ยก นิทานเรื่องตากะยาย ฝังเงินเฟื้องไว้ที่ศิลาหน้าบันไดขึ้นมาประกอบคำเทศน์ของท่านด้วยเมื่อยายคุณท้าวแฟงได้ฟังเช่นนั้นแล้ว ก็ให้รู้สึกขัดเคืองใจเป็นกำลัง มีอาการโกรธหน้าแดง จนแทบจะระเบิดวาจาออกมาต่อว่า บริภาษมหาโตอย่างรุนแรง แต่ก็ยังเกรงเป็นการหมิ่นประมาท แกจึงได้เพียงแต่ประเคนกัณฑ์เทศน์ด้วยอาการไม่พอใจ กระแทก ๆ ดังปึงปังใหญ่ แล้วหลังจากนั้นแกก็จึงได้ไปนิมนต์เสด็จทูลกระหม่อมพระ ซึ่งก็คือ สมเด็จพระจอมเกล้าฯ ในสมัยเมื่อครั้งที่พระองค์ยังได้ทรงผนวชอยู่ เพื่อจะได้ให้ทรงเสด็จมาประทานธรรมต่อให้อีกสักกัณฑ ์หนึ่ง โดยหวังว่า แกคงจะได้รับคำชมจากพระองค์ท่าน ซึ่งก็เท่ากับเป็นการแก้ลำพระมหาโตไปในคราวเดียวกัน ทูลกระหม่อมฯ ทรงรับนิมนต์ของยายแฟงแล้ว ได้ทรงประทานธรรม ในเรื่องจิตของบุคคลที่ประกอบการกุศลว่า ถ้าทำด้วยจิตที่ผ่องใส ไม่ขุ่นมัวก็จะได้อานิสงส์มาก แต่ถ้าบุคคลใดทำงานการบุญด้วยจิตที่ขุ่นมัว ก็ย่อมจะทำให้เกิดได้ผลน้อย และสำหรับในเรื่องของการสร้างวัดนี้ ก็ดูเหมือนจะเนื่องด้วยเรื่องของจิตที่ขุ่นมัวทั้งนั้น ดังนั้นอานิสงส์ผลบุญจึงมีเพียงเท่านั้น ตามที่ท่านมหาโต ท่านยกเรื่องตากะยาย ไปอ้อนวอนเทวดาที่ต้นไม้ใหญ่ มาประกอบนั้น เป็นเรื่องที่มีปรากฏในฎีกาพระอภิธรรมอยู่ เป็นฉากตัวอย่างที่ช่วยให้ท่านทำการตัดสินบุญของผู้สร้างวัดนี้ว่า ผลแห่งบุญนั้นจะอำนวยให้เกิดได้ไม่เต็มเม็ด เต็มหน่วย คงได้แค่เพียง 3 ใน 8 ส่วน เหมือนกับเงิน 5 บาท โค้งเว้าหายไปเสีย 5 เฟื้อง คงได้เพียง 3 เฟื้อง คือ เหลือเพียงสลึงเฟื้องเท่านั้น การที่ท่านตัดสินอย่างนี้ก็นับว่ายังดีนักเทียว ถ้าเป็นความเห็นของเรา (สมเด็จพระจอมเกล้าฯ) คงจะตัดสินให้ได้บุญเพียง 2 ไพเท่านั้น คือตัดสินตามเหตุที่ได้เห็น เพราะในการสร้างบุญนั้น วัดกันด้วยระดับของจิตใจ ผลที่เธอควรได้รับจึงควรมีเพียงเท่านี้ แล้วทูลกระหม่อมฯ ก็ลง เอวัง ไว้เท่านั้น เทศน์ 2 กัณฑ์ของ 2 ท่านนี้ นับเป็นเรื่องน่าคิด และในเรื่องนี้ผู้อ่านก็ควรจะคิดวินิจฉัยเองด้วยเหมื อนกัน ผู้เรียบเรียงคิดว่า ท่านทั้งสองต้องการให้ยายแฟงรู้จักการทำบุญด้วยการพิ จารณาลงไปถึงมูลเหตุต่างๆ ที่มีอยู่ในใจ และให้รู้จักคำนึงถึงที่มาของสิ่งที่ได้มาใช้ในการทำ บุญด้วยว่า เป็นมูลฐานสำคัญของบุญ สมเด็จพระจอมเกล้าฯ ท่านคงทรงพระประสงค์ที่จะตอกย้ำความรู้สึกของยายคุณท ้าวแฟง ให้รู้ตระหนักลงไปถึงในเรื่องกุศลจิต และอกุศลจิต มีอำนาจความสำคัญแตกต่างกันอย่างไร ผู้เรียบเรียงหวังเป็นอย่างยิ่งว่า เรื่องการสร้างวัดของยายแฟงนี้คงจะแสดงให้พวกเราได้เ ห็นอะไรๆ เกี่ยวกับการทำบุญกุศลได้ชัดขึ้นมาบ้าง ไม่มากก็น้อย อนึ่ง ในเรื่องนี้มีอยู่ตอนหนึ่งที่ทูลกระหม่อมพระ ท่านได้ตรัสว่า คุณท้าวแฟงควรจะได้บุญเพียง 2 ไพเท่านั้น ท่านผู้อ่านที่มีอายุน้อยนั้นอาจจะไม่ทราบมาตราเงินไ ทยในสมัยเก่า ดังนั้นจึงจะขอเรียนให้ทราบว่า 4 ไพนั้นมีค่าเท่ากับ 1 เฟื้อง และ 2 เฟื้องเป็น 1 สลึง ดังนั้น หนึ่งไพจึงมีค่าเพียงราว 1 สตางค์เท่านั้น พระองค์ทรงบอกว่าที่ทำบุญบาทหนึ่งนั้นได้ผลบุญจริงๆ เพียงแค่ 6 สตางค์ น้อยกว่าที่มหาโตท่านได้ตัดสินไว้เสียอีก คือ ใน 100 ส่วน เหลืออยู่เพียง 6 ส่วน เท่านั้นนั่นเอง และอีกประการหนึ่ง ควรทำความเข้าใจไว้ให้ชัดว่า คำว่า "จิตขุ่นมัว" ที่มีใช้อยู่ในเรื่องนี้นั้น ไม่ได้หมายถึงการขุ่นมัวด้วยความโกรธหรือการลุแก่โทสะเพียงอย่างเดียว ถ้าพิจารณากันให้ดีแล้วจะเห็นว่า ท่านหมายถึงความขุ่นมัวด้วยความ โลภและความหลง ด้วย คือ พร้อมกันทั้ง 3 ประการ ยายแฟงโลภอยากได้หน้า และหลงไปว่า ในหลวงท่านจะโปรดปราน จึงได้สร้างวัดขึ้นมา ส่วนจิตใจของยายแฟงนั้น ไม่มีใครรู้ได้ แต่เท่าที่ประมาณพอได้ก็คือ แกเป็นแม่เล้าคุมซ่องนางโลม ดังนั้นจิตใจแกจึงน่าจะมีส่วนที่ผ่องใสในการกุศลอยู่ น้อยมาก เมื่อเทียบกับส่วนที่เป็นอกุศลอันขุ่นมัว ซึ่งซ่อนลึกหลบอยู่ภายในใจของแก คนที่ทำบุญเอาหน้า ได้เงินทองมาโดยไม่บริสุทธิ์นั้น จึงอยู่ห่างไกลบุญมาก ทำให้ไม่สามารถไปสู้คนที่ทำบุญด้วยจิตที่บริสุทธิ์ และด้วยสิ่งของที่บริสุทธิ์สะอาดไม่ได้เลย อย่างไรก็ตามผู้เรียบเรียงคิดว่า แม้ได้น้อยก็ยังดีกว่าไม่ได้เลย บุญนั้นไม่ว่ามากหรือน้อยเพียงใด ย่อมมีผลให้อุบัติเกิดเป็นความดีมาค้ำจุนผู้กระทำบุญ นั้นแต่เพียงฝ่ายเดียว จะมากหรือน้อยก็มีแต่ดี เรื่องของยายแฟงนี้ได้เขียนเล่าเก็บเอาไว้เพื่อเตือน ใจผู้ที่อาจจะตีความคิดเอาเองว่า จะหากำไรด้วยการทำชั่วทำบาปให้มาก แล้วก็จะเอาสิ่งของจำนวนมากที่ได้จากบาปกรรมของตัวนั้นมาสร้างความดี จะได้มีความดีมากๆ ความคิดเช่นนั้นเป็นความคิดที่ผิด เพราะความดีที่เกิดนั้นย่อมมีผลน้อย ย่าคิดว่าทำชั่วไว้มาก ๆ แล้ว ก็จึงค่อยหันกลับมาทำความดี แล้วก็จะทำให้ได้กำไร เกิดเป็นผลบุญขึ้นอีกมากมายได้ตามที่ใจตนเองคาดเดาเอ าไว้เลยเป็นอันขาด เรื่องของคุณท้าวแฟง ที่สร้างวัดคณิกาผลนี่นั้นนับว่าเป็นอุทาหรณ์ ที่น่าสังวรอยู่ไม่น้อยเลย จริง ๆ ทีเดียว"
 (4)


สรุป 

1. ผู้ที่สามารถมองเห็นความเป็นจริงว่า สรรพสิ่งทั้งหลายไม่เที่ยง มาจากการปรุงแต่ง เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา แม้จะเห็นเพียงชั่วขณะจิตก็ตาม พุทธองค์ตรัสสรรเสริญว่าย่อม ได้บุญมากที่สุด

2. วัดคณิกาผล แต่เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดโคก บ้าง วัดใหม่ยายแฟง บ้าง 

3. เงินที่สร้างวัด/ทำบุญทำทาน หากเป็นเงินที่เกิดจาก น้ำพักน้ำแรงของคนอื่น ที่ไม่ชอบด้วยธรรมเนียม ถ้าเปรียบอานิสงส์นี้ด้วยเงิน1 เหรียญบาท ก็จะได้ไม่เต็มบาท จะได้สักสลึงเฟื้องเท่านั้น

4. คำว่า "จิตขุ่นมัว" นั้นหมายถึง ในยามทำบุญ ทำทานหากทำด้วย ความโลภ ความโกรธ และความหลง พร้อมกันทั้ง 3 ประการ หรือเพียงแค่ประการใดประการหนึ่งก็จะทำให้ได้ส่วนของบุญนั้นลดน้อยลงตามลำดับ ยกตัวอย่างเช่น การทำบุญ ทำทาน เพราะอยากได้หน้า จิตใจจึงน่าจะมีส่วนที่ผ่องใสในการกุศลอยู่น้อยมาก เมื่อเทียบกับส่วนที่เป็นอกุศลอันขุ่นมัว ซึ่งซ่อนลึกหลบอยู่ภายในใจ คนที่ทำบุญเอาหน้า ได้เงินทองมาโดยไม่บริสุทธิ์นั้น จึงอยู่ห่างไกลจากบุญอยู่มาก

5. อย่าคิดว่าทำชั่วไว้มาก ๆ แล้ว ก็จึงค่อยหันกลับมาทำความดี แล้วก็จะทำให้ได้กำไร เกิดเป็นผลบุญขึ้นอีกมากมายได้ตามที่ใจตนเองคาดเดาเอาไว้เลยเป็นอันขาด



อ้างอิง

(1) บุญที่มนุษย์สามารถทําให้ได้ผลสูงสุด. เวปไซต์ลานธรรมจักร. 2003 September  [cited 2008 October 26]. (10 screens).  Available from: URL; http://www.dhammajak.net/board/viewtopic.php?t=7740&view=next&sid=4dac6528d5747f3fec96fb688864f48a

(2) BM.chaiwut (นามแฝง). อนุทินลำดับที่ 24621. เวปไซต์โกทูโนดอทคอม. [cited 2008 October 27]. (0 screens). Available from:  http://gotoknow.org/journals/bmchaiwut/entries/24621

(3) สิริลักษณ์ จินตนะดิลกกุล. วัดคณิกาผล, ท่องเที่ยว > เที่ยวกรุงเทพฯ > สองเท้าพาเดิน. เวปไซต์สนุกดอทคอม.  [cited 2008 October 27]. (0 screens). Available from: http://travel.sanook.com/Walking/walking_06550.php  

(4) goganut (นามแฝง).ประวัติของวัดคณิกาผล (วัดใหม่ยายแฟง). เวปไซต์ลานพุทํธศาสนา  [cited 2008 October 27]. (0 screens). Available from: http://www.larnbuddhism.com/webboard/showthread.php?t=88

(5) จะเอ๋ (นามแฝง). บทความธรรมะเวปไซต์ธรรมจักร อ้างใน  Vickies (นามแฝง). ปริศนาธรรม ของสมเด็จฯโต ตอน บุญสลึงเฟื้อง. เวปไซต์ ThAiWaRe CoMMuNiTY. [cited 2008 October 27]. (0 screens). Available from: http://community.thaiware.com/thai/lofiversion/index.php/t281970.html

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บทความ (article)

คำสำคัญ (Tags)#คณิกาผล

หมายเลขบันทึก: 219031, เขียน: 27 Oct 2008 @ 11:49 (), แก้ไข: 23 Jun 2012 @ 02:45 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 46, อ่าน: คลิก


ความเห็น (46)

สัวสดีครับ

พระพุทธเจ้าตรัสในเบื้องปลายว่า “แม้จะได้อุปสมบทเป็นภิกษุ รักษาศีลครบ 227 ข้อ ไม่เคยขาด ไม่ด่างพร้อย 100 ปี บุญกุศลยังน้อยกว่าผู้ที่ทำสมาธิให้จิตสงบ(ฌาน) แม้นานเพียงไก่กระพือปีก” “ผู้ใดเข้าฌาน นาน 100 ปีและไม่เสื่อม บุญยังน้อยกว่าผู้ที่มองเห็นความเป็นจริงว่า สรรพสิ่งทั้งหลายไม่เที่ยง มาจากการปรุงแต่ง เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา แม้จะเห็นเพียงชั่วขณะจิตก็ตาม" (1)

อ่านแล้วเกิดความรู้สึก เรานี่บาปหนาจริงๆ แบบนี้มองหาตัวเองไม่เจอเลยว่าอยู่ที่ไหน....อิอิ.อิ  ดีมากมากขอบคุณ

เขียนเมื่อ 

1. ผู้ให้บริสุทธิ์

2. ผู้รับบริสุทธิ์

3. วัตถุทานบริสุทธิ์

---

ขอบคุณคร้าบ

เขียนเมื่อ 

ติดตามมาอ่านสาระดี ๆ ครับ ขอแสดงความคิดเห็นเรื่องการเปรียบเทียบแต่ละอย่างเป็น 100 ครั้งทุกอย่าง และลงท้ายที่ “แม้จะได้อุปสมบทเป็นภิกษุ รักษาศีลครบ 227 ข้อ ไม่เคยขาด ไม่ด่างพร้อย 100 ปี บุญกุศลยังน้อยกว่าผู้ที่ทำสมาธิให้จิตสงบ(ฌาน) แม้นานเพียงไก่กระพือปีก” “ผู้ใดเข้าฌาน นาน 100 ปีและไม่เสื่อม บุญยังน้อยกว่าผู้ที่มองเห็นความเป็นจริงว่า สรรพสิ่งทั้งหลายไม่เที่ยง มาจากการปรุงแต่ง เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา แม้จะเห็นเพียงชั่วขณะจิตก็ตาม" (1)

คิดเห็นว่า

เพื่อเป็นการยกย่องให้เห็นคุณค่าของฌานที่เห็นชัดขึ้น จนทำให้ผู้รักษาศีล 227 ไม่เคยด่างพร้อยต้องด้อยไป หรือการทำความเห็นให้ตรง (ทิฎฐุชุกรรม) เป็นสิ่งสำคัญที่สุดเพราะเป็นบ่อเกิดแห่งกุศลกรรมทั้งมวล

น่าจะเป็นการเปรียบเทียบเพื่อยกย่องสิ่งที่เหนือกว่าให้เห็นชัดเจน

แต่ไม่เห็นด้วยกับการเปรียบเทียบทุกอย่างเป็น 100 ครั้ง/ปี

เพียงแค่ข้อคิดเห็นนะครับ  ......


ขอบคุณข้อมูลดีๆค่ะ หมอยังให้อภัยทานคนที่เราไม่พอใจทุกคน บางคนยังนึกโกรธอยู่ค่ะ

คนตัดไม้
IP: xxx.200.255.162
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับคุณกวิน

ไม่ได้มาทักทายเสียนาน สบายดีนะครับ

ได้ความรู้ดี ๆ ตามเคย ...

“ผู้ใดเข้าฌาน นาน 100 ปีและไม่เสื่อม บุญยังน้อยกว่าผู้ที่มองเห็นความเป็นจริงว่า สรรพสิ่งทั้งหลายไม่เที่ยง มาจากการปรุงแต่ง เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา แม้จะเห็นเพียงชั่วขณะจิตก็ตาม" (1)

ดังว่าแล้ว การมองเห็นความเป็นจริงว่า...สรรพสิ่งทั้งหลายไม่เที่ยง มาจากการปรุงแต่ง เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา แม้จะเห็นเพียงชั่วขณะจิตก็ตาม จึงนับว่าเป็นสิ่งประเสริฐสุดและมีอานิสงส์อย่างยิ่งนะครับ

ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

มาชม คุณกวิน

ได้อ่านข้อสนทนาธรรมดีจริงนะนี่ อิ อิ อิ...

เขียนเมื่อ 

+ กวินจ๊ะ...พี่อ๋อยมาชวนกันไปส่งกำลังใจให้พี่น้องที่ รพ.หนองจิกค่ะ...

+ ตามมาเลยค่ะที่นี่เลย...

http://gotoknow.org/blog/jittimaa/218643

เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีครับ
  • ผมด้วยด้วยอย่างยิ่งครับ
  • ต้องบริสุทธิ์ต้องหมด  ผู้ให้บริสุทธิ์ ผู้รับบริสุทธิ์  วัตถุทานบริสุทธิ์
  • ทำบุญมากมายแต่หวังผลก็ไม่ได้อะไร
  • ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีดีครับ

สวัสดีค่ะ

***ท่านที่ทำชุดสังฆทานขาย น่าจะได้อ่านบ้างนะคะ บาปจะได้น้อยลง

***ชอบใจ...ใส่ทองหยอง ทำทาน เฮละโล...มองเห็นภาพผู้คนแถวบ้านแม่

***คุณกวิน..ใช้ภาษาให้ทั้งภาพและอารมณขัน....ดีจริง

***ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีคะ คุณกวิน

จิตใจผ่องใส แค่คิดดี ก็เป็นสุข บุญนำพาให้มีสุข..

ลมหนาวกำลังจะมา รักษาสุขภาพให้แข็งแรงรับอากาศเย็นด้วยนะคะ

---^.^---

สวัสดีค่ะน้องกวิน

  • ยึดใจเป็นที่ตั้งค่ะ
  • ครูวรางค์ภรณ์คิดเช่นนั้น
  • บันทึกของน้องเสริมสร้างปัญญามากค่ะ
  • ขอบคุณค่ะ...
เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะท่านผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบาน

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

ตามมาอ่านเพื่อให้ได้อานิสงส์ตามที่ผู้ชักชวนตั้งใจค่ะ

ขึ้นชื่อว่า ทำบุญ ก็ย่อมเป็นการปรารภสิ่งที่ดีแล้ว ถือว่าเจตนาดีมาก่อน การได้บุญหรือไม่ มากน้อยเพียงใด ก็คงขึ้นกับที่คุณกวินสาธยายไว้โดยละเอียด

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ควรตั้งจิตไว้ให้เป็น มงคล อยู่เสมอ ... ในการทำกิจทุกอย่างทั้งคิด พูด ทำ .....จริงไหมคะคุณกวิน...

(^__^)

 

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณท่านอาจารย์ ประจักษ์~natadee   ครับ ธรรมกถึก ที่กวินไปฟังท่านบรรยายธรรม ท่านเป็น วิปัสสนาจารย์  ท่านเล่าว่า มียายคนหนึ่งคุยลั่นวัดเลยว่าตัวแกเองนั้นได้สร้างโบถส์ สร้างวิหาร ทำบุญนั่นทำบุญนี่ มีงานกฐินผ้าป่าที่ไหน แกก็ไม่เคยขาด ยายแกคุยลั่นเรื่องการทำบุญของแกลั่นศาลา พอยายแกเงียบเสียงเสียง(สงสัยจะคุยมากจนเหนื่อยแล้วจึงพักหยุดหายใจ) หลวงพ่อท่านก็พูดขึ้นว่า โยม!!! คนฉลาดน่ะ แค่ขยับตัวก็ได้บุญนะโยม คุณยายพอได้ฟังคำของหลวงพ่อ ก็ให้รู้สึกโกรธหลวงพ่อคนนี้เสียเหลือเกิน แต่แกก็ไม่กล้าต่อปากต่อคำ แกเก็บความสงสัยในปริศนาธรรมนี้อยู่ในใจ กระทั่งแกตัดสินใจเอ่ยปากถามพระหนุ่มรูปหนึ่งซึ่งเป็นลูกศิษย์ของหลวงพ่อ 

ยาย : ท่านๆ ที่หลวงพ่อท่านว่า คนฉลาดแค่ขยับตัวก็ได้บุญนะเขาทำกันอย่างไร? พระหนุ่มจึงตอบว่า ก็คือการ เจริญวิปัสสนากรรมฐานอย่างไรเล่าจ๊ะคุณโยม "พระพุทธเจ้าตรัสในเบื้องปลายว่า “แม้จะได้อุปสมบทเป็นภิกษุ รักษาศีลครบ 227 ข้อ ไม่เคยขาด ไม่ด่างพร้อย 100 ปี บุญกุศลยังน้อยกว่าผู้ที่ทำสมาธิให้จิตสงบ(ฌาน) แม้นานเพียงไก่กระพือปีก” “ผู้ใดเข้าฌาน นาน 100 ปีและไม่เสื่อม บุญยังน้อยกว่าผู้ที่มองเห็นความเป็นจริงว่า สรรพสิ่งทั้งหลายไม่เที่ยง มาจากการปรุงแต่ง เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา แม้จะเห็นเพียงชั่วขณะจิตก็ตาม" (1)

เขียนเมื่อ 

 ขอบคุณอาจารย์ suksom ครับเปลี่ยนรูปใหม่จำแทบไม่ได้ (แต่รูปเดิมที่ใส่แว่นตากันแดด+ออกจะปากแดงๆ ขอบอกตามตรงที่แรกที่กวินเห็น นึกว่าอาจารย์  suksom เป็นผู้หญิงที่เป็นนะครับเกือบจะจีบ) จะบอกว่าหน้าตาเหมือนพระเอกเกาหลีมากๆ ครับ :)  

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณกวินที่นำเรื่องดีๆมาให้อ่านเป็นข้อคิดเตือนใจ บุญส่วนบุญ บาปส่วนบาปนะคะ แล้วแต่ใครจะทำให้ตนเองได้รับผล

อนุโมทนา ความเห็นถูก ย่อมปูทางไปสู่การทำนิพพานให้แจ้ง เพียรธรรมอย่าได้ลดละเถิด สาธุ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ อาจารย์ Suchet Chookong เป็นทรรศนะ ที่ต้องขบคิดกันต่อไป ไว้มีโอกาสจะลองเอาไปถาม (ลองภูมิ) พระอรรถกถาจารย์ดูนะครับ :)

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณคุณหมอ อัจฉรา เชาวะวณิช ครับ ความโกรธนี้เป็น อนิจจัง เป็น (ไม่เที่ยง) เป็น ทุกขัง (ทนได้ยาก) เป็น อนัตตา (ไม่มีตัวตน) เกิดขึ้นตั้งอยู่ (นานหน่อย) ประเดี๋ยวก็ดับไป ครับ :) นี่ ปริยัติธรรม ท่านว่าไว้ ส่วนภาคปฏิบัติ ก็ต้อง พิจารณาให้เห็น ให้รู้เท่าทันบ่อยๆ นะครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณพี่อาจารย์ คนตัดไม้ ครับ อุตส่าห์ ไปชวน คนไม่มีราก มาอ่านด้วย  เธอชอบทำบุญนะครับ อ่านจากบันทึก :) นี่แอบนินทาเธอนะครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณท่านอาจารย์ ดร.อุทัย  umi  ครับ ของคนอื่นกวินนำมาเรียบเรียงเท่านั้นครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับพี่อ๋อย  แอมแปร์~natadee ไปตามลิงค์ที่บอกมาแล้วครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ เสธ. Col.boonyarit ที่เข้ามาอ่านครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับท่านอาจารย์ กิติยา เตชะวรรณวุฒิ

"ท่านที่ทำชุดสังฆทานขาย น่าจะได้อ่านบ้างนะคะ บาปจะได้น้อยลงชอบใจ ใส่ทองหยอง ทำทาน เฮละโล มองเห็นภาพผู้คนแถวบ้านแม่ คุณกวินใช้ภาษาให้ทั้งภาพและอารมณขันดีจริง"

ขอบคุณท่านอาจารย์ครับ ขอเสริมท่านอาจารย์ นะครับ พุทธศาสนา สอนว่า; ให้ละชั่ว (not to do evil); ให้ทำดียิ่งๆขึ้นอีก (to increase good); ทำใจให้บริสุทธิ์ (to purify the mind). เคยอ่านเจอมาว่า บาปนั้นไม่สามารถทำให้น้อยลงหรือหมดไป แต่การที่เราทำความดีให้ยิ่งๆ ขึ้นไป (to increase good) บาปนั้น จะบางเบาลง เสมือนกับเวลาที่เราดื่มเหล้าแล้วรู้สึกว่า เหล้านี้มันแก่ เกินไป เราเอาน้ำ หรือเอาโซดา เทลงในแก้วเหล้าเรื่อยๆ ปริมาณของน้ำ ย่อมทำให้เหล้านั้นเบาบางลงไปแต่ถ้ากินเหล้าก็ยังเมาอยู่ดี (คือฤทธิของเหล้าก็ยังให้ผต่อคนกินเหล้าแก้วนั้นครับ)  

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ

เหล้าไม่ดีต่อสุขภาพครับ มีเท่าไหร่ก็กินให้มันหมดๆ ไป จะได้ไม่มีเหลือให้เรากินอีก

อิๆๆ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณๆ  พิมพ์ดีด รักษาสุขภาพด้วยเช่นกันนะครับ

เขียนเมื่อ 

พุทธศาสนา สอนว่า; ให้ละชั่ว (not to do evil); ให้ทำดียิ่งๆขึ้นอีก

`i think so...

เขียนเมื่อ 

ขอขอบ คุณครู วรางค์ภรณ์ เนื่องจากอวน มาลัยอักษรา ที่กวินร้อยเรียงไว้  ณ ที่นี้ เกิดมาจากปัญญาของเหล่านักปราชญ์ราชบัณฑิต ซี่งท่านเหล่านั้นได้ปลูกให้เจริญงอกงามไว้บนพื้น บรรณพิภพ ครับ กวินเป็นเพียงแค่นายช่างผู้นำมา บุพผอักษรา มาร้อย และกรอง ไว้บูชาเพื่อบูชา พระรัตนตรัย ครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับพี่นุส nussa-udon กวินก็ขอ ขอบคุณท่านผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบาน คือ อรรถกถาจารย์ทั้งหลาย ด้วยคนครับ

สวัสดีค่ะคุณกวิน

เมื่อวานไปพุทธมณฑล ที่นครปฐมมาค่ะ...

นำภาพนี้มาฝาก ...^_^...

Japan20081027_133

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คนไม่มีราก ปิดเทอมไปทำบุญไหว้พระมาหรือเปล่าครับ? ขอบคุณมากๆ ครับ  

เขียนเมื่อ 

 สวัสดีครับอาจารย์ น้ำผึ้งสีชมพู เคยได้ยินตลกร้อง ว่า "ผมเป็นลิเก คนจนบ้านอยู่ฝั่งธน ท่าพระ ผมเป็นลิเกนะจ๊ะ บ้านอยู่ท่าพระ ฝั่งธนฯ" คนอยู่ฝั่งธนฯ หรือ น่าจะเป็นคนที่มีน้ำอดน้ำทน นะครับ ซึ่งเป็นคำพ้องเสียงกับคำว่า ธนฯ ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านและเยี่ยมชม ครับ ;)

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆครับผม

"คิดดี ทำดี พูดดี"

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ  ครูลี่ ที่เข้ามาอ่านและเยี่ยมชมนะครับสมัยเด็กผมไม่ค่อยชอบวิชาเลข ไม่ค่อยทำการบ้านโดนครูสอนเลขหวดก้นบ่อยๆ เลยทำให้มีความหวาดระแวงครูสอนเลขนะครับแต่ครูลี่น่าตาใจดีนะครับ ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมชมครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณอาจารย์  โชคธำรงค์ จงจอหอ ครับ  

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับอาจารย์  ธ.วั ช ชั ย ชนแก้ว กินน้ำเปล่าก็เมาได้นะครับ

สวัสดีครับท่าน  กวิน ที่นับถือ

นับได้ว่าท่านเป็นผู้รู้กว้าง และรู้ลึกจริงๆ

อ่านบันทึกแล้วเพลิดเพลินเกิดปัญญา

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับคุณพี่ ดร.นารี naree suwan  ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมชมนะครับ :) 

เขียนเมื่อ 

ภาพพระพุทธรูป ปางห้ามญาติหรือครับ คนไม่มีราก ? ขอบคุณนะครับ :)  

น่าจะ "ปางลีลา" นะคะ ไม่แน่ใจ ....

แต่ก็คล้ายจะห้ามญาติ...ไม่ให้ทะเลาะกันอยู่เหมือนกันนะคะ....

คุณกวินสบายดีนะคะ

(^__^)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

  • ขอขอบคุณค่ะ
  • กับการให้ทานด้วยความบริสุทธิ์ใจ
เขียนเมื่อ 

ขอบคุณคุณ . ~Diamond~ ครับขอสักกะรัตได้มั้ยครับ จะเอาเงินไปออกค่ายอาสาฯ
 

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับท่าน ร่มไม้ใหญ่ใกล้ทาง  กวินก็เหมือนกับเอามะพร้าวห้าวมาขายสวนน่ะครับ ท่าน

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ . คนไม่มีราก  ครับ


  นึกถึง บทสวดนมัสการพระพุทธคุณ ที่ว่า

  องค์ใดพระสัมพุทธ              สุวิสุทธสันดาน
ตัดมูลเกลศมาร                     บมิหม่นมิหมองมัว
หนึ่งในพระทัยท่าน                ก็เบิกบานคือดอกบัว
ราคี บ พันพัว                         สุวคนธกำจร
องค์ใดประกอบด้วย               พระกรุณาดังสาคร                        
โปรดหมู่ประชากร                 มละโอฆกันดาร
ชี้ทางบรรเทาทุกข์                 และชี้สุขเกษมสานต์                             
ชี้ทางพระนฤพาน                    อันพ้นโศกวิโยคภัย
ร้อมเบญจพิธจัก                    ษุ จรัสวิมลใส                  
เห็นเหตุที่ใกล้ไกล                 ก็เจนจบประจักษ์จริง
กำจัดน้ำใจหยาบ                    สันดานบาปทั้งชายหญิง           
สัตว์โลกได้พึ่งพิง                    มละบาปบำเพ็ญบุญ
ข้าขอประณตน้อม                   ศิรเกล้าบังคมคุณ-
สัมพุทธการุญ-                  ญ ภาพนั้นนิรันดร

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ ครูคิม กับการให้ทานด้วยความบริสุทธิ์ใจ ถูกต้องแล้วครับ ถูกต้องแล้วครับ ถูกต้องแล้ว ครับ