(ฟ้าสีทองผ่องอำไพ แต่คนไทยหน้ามืดทั้งแผ่นดิน)
เมื่อวานนี้ นักศึกษาเสริมสร้างสังคมสันติสุขรุ่นที่1 ได้รับการบ้าน เรื่องการมีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหาวิกฤติชาติในปัจจุบัน สาเหตุมาจากอะไรคนไทยก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ พวกเราได้เฝ้าดูผู้สันทัดกรณีการเมือง นักการเมือง คอการเมือง ขาใหญ่การเมือง มะรุมมะตุ้มแก้ไขปัญหากันอย่างสุดฤทธิ์สุดเดช งัดกลยุทธ์ใส่กันจนหมดหน้าตัก อ่อนระโหยโรยรา น้ำตาปริ่มน้ำลายยืดหน้ามืดโผเผ ประดาบกันมาหลายยก สู้กันมาหลายกระบวนท่า วุ่นวายกับการหาเหตุผลมาหักล้างกัน ..จนแล้วจนรอด..ยอดยาหยีก็จนมุมจนใจ
พัฒนาไปถึงขั้นยึดค่ายคูประตูหอรบของอีกฝ่าย ปักป้ายเขตของข้าใครอย่าเตะ โดนจับ โดนกล่าวโทษ โดนมาตรการต่างๆ ยังยืนหยัดชุมนุนขึ้นเวทีร้องเพลง ปราศรัย ทำนา ส่งส่วยข้าวปลาอาหาร ชวนบริวารมานั่งตีมือกันทุกค่ำคืน กระตุ้นเตือนกัน..พี่น้องครับ สู้ไม่สู้ ..อยู่ยั้งยืนยงมาจวบจนเท่าทุกวันนี้ วันไหนแรงดีก็ออกไปยั่วแก๊สน้ำตา เจอเข้าไปหลายนัด ตาลายหน้ามืด บาดเจ็บไปหลายร้อย ถึงขั้นสูญเสียชีวิตสังเวยโศกสลด ..ใช้อาหลั่ยประชาธิปไตยสิ้นเปลืองเหลือเกินเสียแล้วพี่น้อง
อีกฝ่ายก็เปิดเปิงกระเจิงกระจาย กว่าจะคัดเลือกรัฐมนตรีได้ กว่าก๊วนจะยอมสมานไมตรีมีรัฐบาลได้ กว่าจะแถลงนโยบายได้ ทุลักทุเลเต็มที ต้องปีนรั้วไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ พรรคพวกที่ตกค้างในสภาฯตับหดตดหายไปตามๆกัน กว่าจะหาทางหนีทีไล่ออกมา ท่านสส.ผู้ทรงเกียรติเหงื่อตก ตอนนี้ถอยไปปักหลักที่ดอนเมือง เปิดตำราแก้สถานการณ์หน้าดำคร่ำเครียด พักถอนหายใจหายเหนื่อย ก็ไปรวมพหลพลยุทธเสนา โผล่มาในชุดเสื้อแดง ประกาศเจตนารมณ์จะปกป้องรัฐธรรมนูณสุดใจขาดดิ้น กำลังหาทางออกด้วยการมี สสร.3
วันนี้บ้านเมืองเราเดินทางถึงทาง2แพร่ง
เกิดความลังเลใจไม่รู้จะไปทางไหน
เส้นทางเปลี่ยว อ้างว้าง เพื่อนร่วมทางผลุบๆโผล่ๆ
ทั้ง2ฝ่ายที่ว่าแน่ๆก็หมดแรงข้าวต้มแล้ว
จะพลิกแพลงลีลาอีท่าไหนอย่างไรก็ไม่เป็นผล
กลยุทธ กลย่อง เสื่อมพลัง หนังหน้าไฟเหี่ยวย่นเหยาะแหยะ
น้ำลาย น้ำตา แก้ปัญหาบ้านเมืองไม่ได้ฉันใด
กำปั้นก็แก้ปัญหาการเมืองไม่ได้ฉันนั้น
ศีรษะนอกจากมีไว้สวมหมวกกันน็อคแล้ว สมองมีไว้คิด คิด
คิดได้คิดดี..กดแป้นพิมพ์ความเห็นออกมาเสวนาอักษรกันหน่อย
จากที่เคยเป็นสยามเมืองยิ้มก็แยกเขี้ยวใส่กัน
พุทธบริษัท พระสงฆ์สวดอธิฐานกันไปหลายหมื่นจบ
ความเมตตากรุณากระพร่องกระแพร่ง
สมาคม องค์กร สถาบัน เป็นเหมือนตะเกียงขาดน้ำมัน
นักวิชาการ นักวิจัย ใช้ความรู้เกไปจนหมดหน้าตักแล้ว
ทหาร ตำรวจ ไม่รู้ที่จะตัดสินใจทำอะไรได้
เล่นบทช้าๆได้พร้าเล่มงาม รอดูสถานการณ์ เพราะต้องยืนอยู่ตรงกลาง
โดนด่าบ้าง ชมบ้าง เหน็บแนมบ้าง ก็ต้องทน และอดทน
ท.ทหารอดทน ท.ทหารอดทน ท.ทหารอดทน
แนะให้ลาออก ที่รักก็ยังตัดใยสวาทอำนาจวาสนาไม่ได้
ต่อรอง..ขอแถมอีกสักป้ายสองป้ายคงไม่ว่ากันนะคุณทหาร
เรื่องที่เล่ามาทั้งหมดนี้เขารู้กันตั้งนานแล้วละลุง
ถึงจะยังงั้นก็เถอะนะ คนไทยชอบฟอร์ม
ก็ต้องว่ากันตามฟอร์มนิดหน่อย
คนไทยอีก60ล้านคนที่ยังไม่ขยับเขยื้อนอะไร
นั่งทอดหุ่ย บ่นเป็นหมีกินผึ้ง พึมพำไปวันๆ
เพราะไม่รู้ว่าฉันจะทำอะไร ตรงไหน อย่างไร กับเหตุการณ์ทั้งหมดนี้
หน้าที่ของพลเมืองไทยจะช่วยชาติตรงไหน
ช่วยแบบไม่เข้าใครออกใคร
ช่วยแบบไม่ด่าว่าใคร
ช่วยแบบมีเหตุมีผล มีความเป็นไปได้
ช่วยแบบเกิดผล เกิดพลัง นำไปสู่ความปกติสุขของคนในชาติ
ช่วยหาทางเข้า และเปิดทางออก
ช่วยอะไร ช่วยอย่างไร ช่วยเพื่อวัตถุประสงค์ใด? เสนอ เสนอ..
ไม่มีคำตอบสำเร็จรูปหรอกนะครับ
คำตอบที่เคยมีมาทั้ง2ฝ่ายงัดเอาไปใช้แล้ว และก็หมดน้ำยาไปแล้ว
การบ้านดังนี้
1. เราจะมีบทบาทอย่างไรในส่วนของการดำเนินงานและกิจกรรมของ ”เครือข่ายสานเสวนาเพื่อสันติธรรม” ต่อจากนี้ไป
2. เราจะมีวิธีการที่จะทำบทบาทดังกล่าวอย่างไร?
3. เราจะทำงานด้วยกันในประเด็นใดบ้าง เพื่อให้เกิดพลังทางสังคม ในการยุติความรุนแรง และเกิดสันติด้วยการเสวนา
4. เราจะจัดเวทีหรือเปิดพื้นที่เพื่อสร้างความเข้าใจต่อสังคมไทยโดยรวมอย่างไร?
เอาอย่างนี้ดีไหมพี่น้องแซ่เฮทั้งหลาย
พวกเราก็ธรรมดาที่ไหนละ
อาเหลียงไฟแรงจนมีรถดับเพลิงหน้าบ้าน ช่วยทำมาหากินเรื่องนี้หน่อย
คอนดรั๊กเตอร์ คงมีเวลาช่วยเต็มที่ ในการชี้มุมให้เรา
หมอชอบวิ่ง ทีมนักการ นักการเมืองทั้งตัวหัวใจ ซึมเข้าไปถึงกระดูก
หมอเบิร์ดนี่ลูกหลานการเมืองมาแต่อ้อนแต่ออก
ท่านบางทราย ปาลียอน เม้งตานี โก๋แก่การเมืองรุ่นลายคราม
อ.Handy ขยันคิดเขียน สะท้อนมากขึ้นละแจ่มเลย
อัยการชาวเกาะ เกาะแกะสถานการณ์จัดจ้านยิ่งนัก
สิงห์ป่าสัก ทีมกล้วยไข่กำแพงเพชร เด็ดสะระตี่อยู่แล้ว
ครูอึ่ง ครูอาลัม ทีมลำพูน ละเอียดหมดจดทุกวลีเชียวแหละ
อ.หลินฮุย อ.อุ้ยจันดา นักเลงการเมืองเรียกเจ๊
อ.แป๋ว ป้าแดง ลูกหว้า เหมาะให้ยืนตรงกลางยกธงเขียว ธงแดง
หนูตาหวาน หนูแป๊ด ครูสุ พี่นิด คุณน้าแห่งชาติ เหมาะที่จะเป็นกองเลขา
ป้าแห่งชาติ โห นี่ธรรมดาที่ไหนละ ถ้าไม่ดึงไว้ลุยเละไปแล้ว
พวกหนุ่มหล่อ ดร.ขจิต สายลม ออต แผ่นดิน หนุ้ย แก่นจัง ช่วยยั่วยุความคิด
กลุ่มหน้าตาดี มีอะไรใส่ความเห็นได้เลย
ครูแอน มีหลายแอนหลือเกิน เหมารวมทุกแอนนั่นแหละ เทความคิดมา
ครูปู ครูอ้อย ตะหลิวทองคำ ทีมสุพรรณ รู้แล้วทำการบ้านด้วย
ยังมีอีกพะเรอ อย่าน้อยใจนะ จะเจ๊าะแจะไปถึงทุกท่านอยู่แล้ว
วงศาคณาญาติท่านอื่นได้ข่าวแล้วช่วยกันทำมาหากินด้วย
เรามาสร้างจินตนาการร่วมกัน
ต้นทุนเรื่องใจก็มีแล้ว สมองก็มีแล้ว ปัญญาก็ใช่ว่าจะด้อยที่ไหน
เครื่องมือก็มีแล้ว ในบล็อกของแต่ละคน
เพื่อเป็นเอกภาพเราน่าจะเปิดบล็อกกลางดีไหม
ให้พวกเรามาลงขันความคิด
ท่านใดมีข้อเสนอแนะในการออกแบบกระบวนการ ช่วยหน่อย!
เราจะเริ่มสร้างฝัน..จากโจทย์จะร่วมกันสร้างสังคมสันติสุขได้อย่างไร
เราอยากเห็นอะไร เรามีข้อเสนอแนะอะไร เราทดลองทำอย่างไร
ฝันให้เป็นตัวหนังสือกระโดดโลดเต้นลงมาในหน้าจอแห่งนี้
ฝันให้เต็มที่…ใช้จินตนาการนำ..บรรเจิดได้ไม่มีที่สิ้นสุด
วันนี้เอาแค่นี้ก่อน
บ้านนี้ยินดีต้อนรับทุกความคิดเห็น
ช่วยเสนอแนะ ชี้แนะหน่อย ทางแก้วิกฤติทำยังไง!
บ่นได้ ..รำพึงรำพันได้..ในหลักการ
ใครคิดได้คิดดีมีรางวัล..
จะขอกอดของลุงเอกไปแจก อิ อิ ..
กราบงามๆอีกทีครับพ่อ
สวัสดีค่ะพ่อ
แวะมาทักทายค่ะ สบายดีนะคะ
ภาพด้านบนสวยจังเลยค่ะ
ตอนนี้นุ้ย พี่นัส พี่ยะ นุ พี่เจี๊ยบ มางานเทา-งามสัมพันธ์ที่ ม.บูรพาค่ะ
ตอนบ่ายจะเดินทางไปยังสระแก้วเพื่อทำกิจกรรมร่วมกันค่ะ
ช่วยกันออกความเห็น มากๆ ในช่องแสดงความเห็นก็ได้นะครับ กองเลขาจะรวบรวมไปสรุปอีกชั้นหนึ่ง
ครูฯครับ เรื่องนี้ค่อนข้างละเอียดอ่อน ขอใช้เวลาหน่อยครับ
อยากให้ได้สาระต้องใจเย็นๆ .......... ฮ่าๆๆๆๆๆ
สวัสดีค่ะพี่ชายใหญ่
คิดถึงค่ะ
เอารางวัลใหม่ก็ได้ มีให้เลือกไม่อั้น ถ้าฝันเป็นจริง
· ทำการบ้านค่ะ
· ไตเติ้ล : ก่อนที่จะเกิดภาวะวิกฤติ มักจะมีลางสังหรณ์ หรือมีการส่งสัญญาณบางอย่างออกมาก่อน เราละเลยสัญญาณหรือลางสังหรณ์นั้นใช่ไหม... ถึงเกิดภาวะวิกฤติ....หรือเราไม่มีแรงพอที่จะต้านทานบางสิ่งบางอย่าง....จนทำให้เกิดภาวะวิกฤติ...
· เมื่อเกิดภาวะวิกฤติแล้ว.... นั่นหมายความว่าเราต้องเข้าไป...แก้ไข...บรรเทา....ความรุนแรงของมัน....
· ในมุมมองของนักการอิ่ม : ความขัดแย้ง นับวันยิ่งบานปลาย....วันนี้ ลองขยับตัวออกจากคำว่า “เราเป็นส่วนหนึ่ง” ...มาเป็นการมองดู....ทำให้ไม่รู้สึกว่า...เราเป็นพวกใคร.. นึกถึงคำว่า “กินทีละคำ”...และ... “ไม่จำเป็นต้องหาคำตอบให้ได้ทั้งหมดในครั้งเดียว”.. แล้วจะกินคำไหนก่อนดีล่ะ....อืมม...คิด คิด คิด....
เด๋วมาต่อค่ะ....
นักการอิ่ม
มาทันเวลาเลยพี่นิดเอ๋ย ช่วยหน่อยเถอะ
จัรวบรวม หรือรวบหัวรวบหาง ตามสบาย
จะรอชื่นชมฝีมือ อิอิ
นักการอิ่มเริ่มต้นได้ดี
แต่อ่านแล้วยังไม่อิ่ม ทำไงดี
ขออีกๆ
สวัสดีค่ะ พ่อครู
จะกอด ต้องออกความเห็นเรื่องสมานฉันท์ก่อน อิอิ
การเคารพคนจะเห็นทุกคนมีเกียรติ
เห็นความสำคัญของประสบการณ์ชีวิต
จะไม่มีการแบ่งพวกเหมือนกลุ่มอื่นประพฤติกัน
พระอาจารย์ยกตัวอย่างถ้าให้คนขายก๋วยเตี๋ยว
มาสอนวิธีทำก๋วยเตี๋ยว สอนได้ทันที
แต่ถ้าให้ครูสอนจะต้อง..เตรียมแผนการสอนก่อน
และก็อาจจะสอนไม่ได้ดีเท่าแม่ค้าก๋วยเตี๋ยว
Logos 21 ตุลาคม 2008 เวลา 13:03
ความวุ่นวายที่เกิดขึ้น มาจากความยึดมั่น ถือมั่น ว่าตนเท่านั้นที่ถูกต้อง และอีกฝ่ายหนึ่งผิดเสมอ –(1)– ในเมื่อตนเท่านั้นที่ถูกต้อง คำว่าคนกลาง จึงไม่กลาง ดังที่เคยกล่าวมาแล้วว่า คนอยู่ทางขวา ก็ว่าคนกลางอยู่ทางซ้าย ส่วนคนที่อยู่ทางซ้าย ก็ว่าคนกลางอยู่ทางขวา
ประชาธิปไตย มาจากคำว่า ประชา สนธิกับ อธิปไตย คืออำนาจของประชาชน; คำนี้อาจเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหา หากคิดเพียงว่าประชาชนเลือกตัวแทนเข้าสู่ศูนย์กลางอำนาจ เพื่อปกครอง เพื่อจัดการ ฯลฯ
อธิปเตยฺย พจนานุกรมฉบับราชบัญฑิตยสถานแปลว่า ความเป็นใหญ่ยิ่ง ซึ่งไม่ได้หมายถึงอำนาจเท่านั้น แต่ยังมีนัยรวมถึงหน้าที่ที่มีต่อผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมด –(2)– คือประชาชน
สิ่งที่ผู้ที่แสดงอำนาจไม่เข้าใจ คืออำนาจนั้น ยิ่งแสดงก็ยิ่งเห็นชัดว่าไม่มี ยิ่งแสดงก็ยิ่งเสื่อม (แต่พวกตอแหล สามารถหลอกตัวเองได้ว่าชอบแล้ว ถูกต้องแล้ว ซึ่งกลับไปสู่ประเด็นแรก) — อำนาจมาจากบารมี บารมีมาจากความยอมรับ หากมีบารมี ก็ไม่ควรจะใช้อำนาจในเวลาที่ไม่ควรใช้ แต่ใช้เพื่อประโยชน์ของสังคมที่เลือกตนมาเป็นตัวแทน ซึ่งในการเลือกมานั้น เป็นฉันทามติที่ให้มากระทำการแทนกลุ่มคน เพื่อประโยชน์ของกลุ่มคน ไม่ใช่มอบหมายมาให้กระทำการอะไรก็ได้เพื่อตนเอง (อีกครั้งหนึ่งกับพระราชดำรัส เมื่อวันที่ ๒๐ พฤษภาคม ๒๕๓๕) –(3)–
สังคมไทยแม้โครงสร้างทางวัฒนธรรมจะแสดงถึงการรวมกลุ่ม มีความเป็นญาติ มีครอบครัวใหญ่ ฯลฯ แต่เรากลับใช้โครงสร้างที่ขยายความแตกแยก แบ่งขั้ว และไม่ไว้ใจกัน เช่นระบบราชการ –(4)– ซึ่งไม่เอื้ออำนวยให้คนทำงานได้ทำงาน ขยับตัวไม่ได้เลยเดี๋ยวโดนสอบ ทำงานเหมือนถูกขังอยู่ในสุ่มไก่แห่ง “ขอบเขต” อำนาจองค์กร — ผมเข้าใจผิดไปเอง นึกว่าองค์กรราชการทำเพื่อประชาชน ไม่นึกว่าคิดถึงตัวเองก่อน!
ผู้นำไม่เคยนำ ไม่คิดในสิ่งที่ต้องคิด ไม่ทำในสิ่งที่ต้องทำ แถมไม่รับผิดชอบเสียอีก แต่ดันไปให้นำหนักกับเหลี่ยมเชิง สำนวนโวหาร หรือเรื่องบ้าบออื่นๆ ที่ไม่เกี่ยวกับการทำงาน เช่นสายสัมพันธ์ –(5)– ผู้นำเพียงแต่แก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า ซึ่งการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าก็เป็นคำที่ผิดอีกนั่นแหละครับ ที่จริงแล้วการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า ไม่ได้เป็นการแก้ไขอะไรเลย เพราะว่ามันเป็นเพียงการบรรเทาเพื่อเลื่อนปัญหาไปในอนาคตเท่านั้น เลื่อนไปเลื่อนมา ก็หมักหมมกันขึ้นเรื่อยๆ รอเวลาพังทลาย –(6)–
เปิดไว้ 6 ประเด็นก่อนนะครับ
หกประเด็นนี้ไม่แก้ ก็ยากจะคลายเกลียวครับ
ผมขอเสนอว่าเข้าใจปัญหาก่อนหาทางออก และแนะนำลานสันติสุขครับ
bangsai 21 ตุลาคม 2008 เวลา 13:01
ตบขาตัวเองดังป๊าบหนึ่งทีแล้วรำเพยว่า เดินหน้าเกียร์ห้าเลยท่านครูบา เพื่อนพ้องน้องพี่
อิอิ แค่มาส่งเสียงไว้ก่อนเหมือนจอมป่วนแหละ ทำมาหากินด้านหลักก่อน อิอิ
แล้วจะมาทำมาหากินรำไพ่พิเศษ อิอิ…
แต่ท่านที่ 3 ทำไมมืดจัง ดำดินมาเลย ห้าห้า..
จอมป่วน 21 ตุลาคม 2008 เวลา 12:18
มันเหมือนทางสองแพร่ง ( Bifurcation ) ของทฤษฎีไร้ระเบียบ ( Chaos Theory ) เลย
จองที่ไว้ ไปกินข้าวก่อน แล้วจะมาคุยต่อเหมือนคนข้างบน อิอิ
Iem 21 ตุลาคม 2008 เวลา 12:16
· ทำการบ้านค่ะ
· ไตเติ้ล : ก่อนที่จะเกิดภาวะวิกฤติ มักจะมีลางสังหรณ์ หรือมีการส่งสัญญาณบางอย่างออกมาก่อน เราละเลยสัญญาณหรือลางสังหรณ์นั้นใช่ไหม… ถึงเกิดภาวะวิกฤติ….หรือเราไม่มีแรงพอที่จะต้านทานบางสิ่งบางอย่าง….จนทำให้เกิดภาวะวิกฤติ…
· เมื่อเกิดภาวะวิกฤติแล้ว…. นั่นหมายความว่าเราต้องเข้าไป…แก้ไข…บรรเทา….ความรุนแรงของมัน….
เด๋วมาต่อค่ะ
สวัสดีค่ะพ่อครู
สังคมในปัจจุบันมันยุ่งเหยิง มั่วไปหมด จนเดี๋ยวนี้คนกลายเป็นแบ่งพวก แบ่งก๊ก แบ่งเหล่า ลามไปถึงเทือกเขาเหล่ากอหมด กลายพันธ์กันไปหมด
ประเด็นแต่ละฝ่ายก็ยืนยันว่าของตนถูกต้อง ใช้หลักกูบ้าง หลักกฎหมายบ้าง ซิกแซกบ้าง ตรงไป อีกฝ่ายก็ไม่ออก ดึงดันกันไป อีกฝ่ายก็ไม่จบไม่สิ้น จนเกิดความไม่พอดี แต่ละคนทำได้แต่ปาก อ้างหลักการของแต่ละฝ่าย ยืนหยัดจะสู้ไม่ถอย อย่างนี้ก็พังซิค่ะพี่น้อง (ประเทศชาตินะคะที่จะพัง)…. แต่ละคนแต่ละฝ่ายก็หลังชนฝากันทั้งนั้น จนประเทศจะตกขอบเวทีโลกแล้ว คิดกันบ้างไหมว่าจะมีความเสียหายตามมาอีกเท่าไร
……….
คำว่า “สามัคคี” มันเริ่มเลือนหายไป ไม่รู้จักความยืดหยุ่น ไม่รู้จักที่จะยิ้มเข้าหากัน แต่ละคน ก็ถือมีดไว้ข้างหลัง คอยแต่จะแทงกัน หรือกระทืบ ให้อีกฝ่ายพังกันไป โดยลืมนึกถึงคนในชาติ มองแต่กลุ่ม แต่พวกของตนเป็นหลัก
อย่างนี้ใคร จะเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับลูกหลานได้ อนาคตของชาติจะไปอยู่ที่ไหน ต่อไปเราจะร้องเพลงชาติให้ใครฟัง ฝากช่วยกันคิดด้วยนะคะ
อิอิ.เดี๋ยวมาใหม่ค่ะ