พอเหลือเวลาประมาณสองสัปดาห์ก่อนถึงสิ้นเดือน

สิ่งหนึ่งที่เหล่าหัวหน้าตึกต้องส่งให้หัวหน้าพยาบาล ก็คือ ตารางเวร

ตารางเวรซึ่งผู้เยี่ยมยุทธบางท่าน เรียกว่า ตารางบุญ

เพราะเป็นการปลอบใจว่า ทำไมต้องเรียก เวร ก็เรา ไปทำบุญ กันนี่นา

ด้วยความที่ฉันที่หัวหน้าตึกฝึกหัด มือใหม่

เมื่อก่อนเวรที่ฉันจัด ไม่ได้ดูยุ่งยากอะไรขนาดนี้

แต่ตอนนี้ เปลี่ยนไป ด้วยต้องหันมาจัดเวร แบบ เช้า บ่าย ดึก

ปัญหาที่เกิดขึ้นกับฉันก็คือ การจัดเวรขาด เวรเกินบ้าง ในบางวัน

แม้ว่าจะให้หลายต่อหลายคนช่วยดูแล้วก็ตาม

ฉันเลยไปหาปากกาสีต่างๆมาช่วย

เวรเช้า ฉันใช้สีเขียว เพราะคิดว่า สีเขียวเป็นสีแห่งการสร้างสรรค์

นวตกรรมใหม่ๆจะเกิด ก็ตอนเช้าเนี่ยละ

เวรบ่าย ฉันใช้สีส้ม เพราะคิดว่า เวรบ่ายเป็นเวรแห่งสีสัน พยาบาลกำลังสดชื่นกำลังดี

คนไข้จะได้รับการดูแลความสุขสบายของร่างกายก็ตอนเวรบ่ายเนี่ยละ

เวรดึก ฉันใช้สีม่วง เพราะคิดว่า เป็นเวรแห่งความมืดหน่อย เพราะต้องดับไฟบางดวง

คนไข้จะได้รับการพักผ่อนก็ตอนเวรดึกเนี่ย

ส่วนพยาบาลก็กึ่งหลับกึ่งตื่น น่าจะเหมาะกับสีม่วง

การใช้ปากกาสีต่างๆ ช่วยฉันได้มากทีเดียว

ฉันสามารถมองเห็นเลยว่า อัตรากำลังแต่ละเวร ขาดเกินไปเท่าไร

เป็นเดือนแรกที่ฉันทดลองทำ

สีต่างๆของแต่ละเวร เล่นเอาฝ่ายตรวจสอบของฉัน ตาลายไปตามๆกัน

แต่น้องบางคน ก็ชมว่า ดูวัยรุ่นหวานแหววกิ๊บเก๋ไม่เบา

แหม.....น้องจ๋า แต่งองค์ทรงเครื่องด้วยสีสันหลากสี แบบนี้ บางคนเขาเรียก สมทรง จ๊ะ

 

ขอให้น้องๆสุขสันต์ กับ การขึ้นเวรแล้วกัน ขออย่า กึ่งหลับกิ่งตื่น ไม่ว่าจะเป็น เช้า หรือ บ่าย หรือ ดึก ไม่งั้นชีวิต พี่ จะเป็นสีม่วง ตลอดไปแน่ๆเลย ..