อยากนำมาให้เพื่อนสมาชิกดูกันว่า รูปร่างหน้าตาของผู้ทรงอิทธิพลต่อครอบครัว

เรียนเพื่อนสมาชิกโปรดทราบ

เนื่องจากเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา มีเหตุการณ์แมวหายออกจากบ้าน ทำให้สี่ซี่สติแตกอยู่สองวัน เขียนเรื่องประหลาดๆลงบล็อก

แต่วันนี้เมื่อเจ้าแสบได้กลับบ้าน สี่ซี่จึงอยากนำมาให้เพื่อนสมาชิกดูกันว่า รูปร่างหน้าตาของผู้ทรงอิทธิพลต่อสี่ซี่นั้นเป็นอย่างไร

เผื่อว่าวันไหนการเขียนแปลกแหวกแนว จะได้หาตัวผู้กระทำผิดได้ถูกต้อง(ระบุผู้ต้องสงสัยตัว)

                           

                          นิล   เจ้าของบ้านตัวจริงเสียงจริง ลูกรักของพ่อ (นี่คือผู้รับมรดกตัวจริง สี่ซี่จึงต้องยอมทนเวลาเจ้านิลมันอยากใช้หลังของสี่ซี่แทนที่นอน  สี่ซี่ไม่เคยโดนผีอำ เคยแต่โดนแมวอำ ลุกไม่ขึ้น) เจ้าอ้วนจอมอิทธิพลประจำบ้านและรอบเขตบ้าน แมวหรือหมาที่ไม่ได้อยู่ในการปกครองผ่านมาอย่างไม่มีกาลเทศะละก้อเป็นได้แผลกลับบ้านไปทุกราย

                                                  

                            ตัวเล็กต้นเหตุของอาการสติแตก   อายุประมาณ 5 เดือน  แสบน้อยประจำบ้าน ตรงไหนปีนได้มันจะปีน ตรงไหนห้ามไปมันจะไป และที่สำคัญชอบปีนป่ายไปติดตามซอกแต่ไม่มีปัญญาหาทางออก ต้องให้เจ้าของตามไปลากออกมาเป็นประจำอย่างยิ่ง

                                            

ตัวน้อยต้นเหตุที่ทำให้สี่ซี่สติแตกอยู่สองวัน นานกว่าเจ้าตัวเล็กหนึ่งวัน เด็กน้อยน่ารัก ขี้อ้อนที่ไม่เคยออกจากบ้านเกินกว่า 5 เมตรรอบบ้าน แต่วันที่หายตัวไปนั้นระยะทางกว่า 10 เมตรที่ตามหากลับไม่พบร่องรอย สุดท้ายเจ้าตัวแสบก็เดินหาทางกลับบ้านมาได้ แม้จะมาในสภาพที่หิวโซก็ตาม

 

หลายคนคงดูแล้วบอกว่าไม่เห็นมีความต่าง ขอโทษอย่างมากคะ ความต่างคือตรงหน้านี่แหละคะ แต่มันไม่ค่อยยอมร่วมมือ จึงถ่ายมาได้แค่นี้จริงๆ

                          

                  ตัวนี้แสบล้าสุดที่เพิ่งได้มาคะ ชื่อว่า สีเทา(ตามที่พ่อเรียก)

                              ขี้เถ้า  ไอ้อ้วน หรือไอ้แสบ ตามแต่ว่าวันนั้น สี่ซี่หรือน้องสาวพึงพอใจจะเรียก(สรุปแล้วยังไม่แน่ใจว่าเจ้าตัวแสบนี้ชื่อว่าอะไร)

เจ้าแสบล้าสุดนี่เป็นตัวที่สี่ซี่ต้องระวังการใช้เจ้าAspire one มากที่สุดเพราะเจ้าตัวแสบนี้ มันขี้อ้อนและขี้งอนมาก หากกลับเข้าบ้านแล้วมัวแต่ทำงานไม่เล่นกับมัน มาตรการก่อกวนจะเกิดขึ้น เริ่มตั้งแต่ป่วนตามสายไฟเครื่องคอมพิวเตอร์ที่บ้าน สี่ซี่เคยเขียนบล็อกกำลังจะบันทึก เจ้าตัวแสบเดินสะดุดสายเครื่องคอมดับ แง้ อยากกินแมวขึ้นมากะทันหัน

แค่นี้เด็กๆไม่พอหากวันไหนกวนมากสี่ซี่จะเอาขึ้นมานั่งกอดไว้พร้อมกับพิมพ์งาน แต่ลืมคิดไปว่ามันก็มีมือ สี่ซี่พิมพ์งานคิดงานไปสักพักจะมีมือมืดมาช่วยสี่ซี่เขียนงานที่คิดว่าจะเร็วกลับเสียเวลาเพิ่มขึ้น

นี่แค่วีรกรรมทำเพื่อเรียกร้องความสนใจเท่านั้นนะคะ ยังมีอีกเยอะ ไว้โอกาสหน้าหากยังมีคนอ่านจะเล่าต่อ

นี่ละคะผู้ทรงอิทธิพลต่อสี่ซี่ เงินรายจ่ายกว่าครึ่งต้องอุทิศให้ท่านผู้ทรงอิทธิพลทั้งหลาย คิดแล้วเศร้าใจ แต่สิ่งที่สุขใจทุกครั้ง คือความรักและความผูกพันที่ตัวแสบทั้งหลายมอบให้

ครอบครัวและเพื่อนที่แสนดีไม่จำเป็นต้องเป็นต้องมนุษย์ก็ได้จริงไหมคะ

แล้วเพื่อนๆละคะมีใครบ้างเล่าให้ฟังกันบ้างนะคะ