คำถามที่ตามมาคือเพียงพอหรือยัง ที่จะทำให้เด็กเหล่านี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่สมบูรณ์

เคยคิดว่าอ่านหนังสือมาเยอะ แถมมีร้านหนังสือเล็กๆเป็นของตัวเอง

กิจวัตรคือการไปห้องสมุดเพื่อหาหนังสือที่ไม่เคยอ่านมาอ่าน

และสิ่งที่เกลียดที่สุดในชีวิต คือการนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์นานๆเพียงเพื่อตามอ่านอะไรบางอย่างที่ไม่เกี่ยวกับงานและการเรียน

เคยมองคนที่ติดอยู่ในโลกไซเบอร์แห่งนี้ว่าไร้สาระ

ความรู้ในโลกแห่งนี้เชื่อไม่ได้ หรือถ้าได้ก็ยากเต็มที

แต่สุดท้ายก็รู้ว่าสิ่งที่เคยอ่านมานั้นน้อยนิดเหลือเกิน แถมยังกลายมาเป็นคนที่นั่งหน้าจอคอมเพื่ออ่านผลงานเขียนหลายต่อหลายชิ้น

ยิ่งของบางท่านต้องไล่อ่านตั้งแต่งานเขียนแรกๆกันเลย

รู้สึกเหนื่อยขึ้นมาทันที แต่สิ่งที่รู้สึกมากว่าความเหนื่อยทางร่างกาย

ก็คือ ผู้คนมากมาย จึงทำให้มีความคิดแตกต่างกันมากมายนัก

หลายต่อหลายท่านมีความคิดดีๆ ประสบการณ์ดีๆแต่ถูกกลืนหายไปในสังคมใหญ่ เสียงที่ส่งออกมาไม่ได้ยิน ไม่มีใครเคยค้นพบ

หากวันนี้ทุกคนที่มารวมกันอยู่ที่นี่กลับส่งเสียงหากันและบอกเล่าเรื่องราวได้อย่างเสรี แถมมีไมตรีจากมิตรมามอบให้เสมอ มีความเอื้ออารี และคำพูดที่สวยงามมาเอื้ออาทรกันอยู่เสมอ จึงไม่แปลกที่โลกแห่งนี้จะได้รับสมาชิกเพิ่มอยู่ตลอดเวลาและสมาชิกคนเก่าก็ยังคงมีเรื่องมาถ่ายทอดอย่างต่อเนื่อง

ทุกวันนี้สิ่งที่พยายามทำให้น้อยที่สุดคือการนั่งอ่านงานของท่านทั้งหลาย

เหตุเพราะสังขารไม่อำนวย

และที่สำคัญงานเขียนของบางท่านเป็นปรัชญาสอนให้คิด จบบล็อกคนเขียนอาจจบเรื่องที่เล่า แต่คนอ่านกลับต้องใช้สมองทำงานต่อ หลังจากที่ไม่ได้ใช้นานมากแล้ว

ยอมรับว่าบางครั้งอยากเลิกอ่าน แต่ทุกครั้งที่คิดจะทำกลับไม่สำเร็จ

หรือความพยายามยังไม่มากพอกันแน่

หรือนี่คือสิ่งที่ค้นหาอยู่กันแน่ พยายามหาคำตอบอยู่หลายวัน

สุดท้ายคำตอบที่มีคงไม่พ้นสิ่งที่บอกว่า นี่แหละคือสิ่งที่หา

หาอะไร คำตอบคือ หาความหลากหลายของงานเขียน หาเรื่องเล่าที่แตกต่างจากที่เคยอ่าน และการอ่านเรื่องของคนอื่น อ่านประสบการณ์ที่ยังไม่ได้ผ่านภาษาที่ถูกขัดเกลามาอย่างดี เพื่อการขายหรือการค้าใด ถ้าจะบอกว่ายังมีความเป็นลูกทุ่งอยู่บ้างคงไม่แปลก แต่นี่คือเสน่ห์หาจากที่ไหนไม่ได้ และคงเป็นสิ่งนี้แหละที่ทำให้ติดอยู่หน้าคอมพิวเตอร์และยากที่จะลุกออกไปที่ไหนได้ อีกทั้งเป็นคำตอบที่เคยถามตัวเอง

งานเขียนของหลายต่อหลายท่านอยากจะปริ๊นข้อมูลออกไปเพื่อถ่ายทอดให้เด็กๆได้รับรู้ เพราะหากนำไปเล่าต่อก็ไม่ได้อรรถรสเท่ากับการอ่าน ต้องชื่นชมว่างานเขียนของหลายท่านนั้นน่าอ่านกว่าหนังสือที่พิมพ์จำหน่ายในราคาแพง แต่สุดท้ายแล้วกลับอ่านไม่รู้เรื่อง อยากเดินเอาหนังสือไปคืนที่ร้านเป็นอย่างยิ่ง ถ้าไม่ติดว่าเสียดายเงินที่ซื้อมา

ข้อมูลของหลายท่านเหมาะกับเด็กๆยิ่งนัก เพราะเด็กคือสิ่งที่ยังไม่ได้เติมแต่ง ยังสะอาดและพร้อมที่จะรับสิ่งดีๆได้อีกมากนัก เพื่อที่ในอนาคตเด็กเหล่านี้จะกลายเป็นกำลังที่สำคัญที่ช่วยพัฒนาโลกใบนี้ให้น่าอยู่

หากแต่ปัจจุบันสิ่งที่เติมให้เด็กๆเหล่านี้คือความรุนแรง ความไม่เหมาะสม และอีกร้อยแปดเรื่องเลวร้าย

หลายคนบอกว่าเรื่องพวกนี้จะเป็นเกราะให้แก่เด็กๆที่จะเติบโตไปเป็นผู้ใหญ่ในวันข้างหน้า แต่อยากถามสักคำว่า แล้วผู้ใหญ่ในวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ถ้าเด็กในวันนี้ยังรับสิ่งที่ไม่เหมาะสมเหล่านี้เข้าไปมากขึ้นทุกที

คำถามที่ตามมาเป็นประจำหลังจากอ่านเรื่องดีๆทั้งหลายคือ แล้วเรื่องดีๆเหล่านี้มีใครเคยถ่ายทอดความรู้สึกหรือความคิดดีๆเหล่านี้ลงไปให้เด็กๆของเราบ้าง แน่นอนว่าย่อมมี

แต่คำถามที่ตามมาคือเพียงพอรึยัง ที่จะให้เด็กเหล่านี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่สมบูรณ์

คำตอบ คือ คงยังไม่พอ

สี่ซี่ถึงไม่แปลกใจเลยคะว่าเมื่อรู้ว่าเด็กในปัจจุบันจะขาดความไว้เนื้อเชื่อใจ ความเคารพ และความรักความเข้าใจให้กับคนรอบข้าง และหลงลืมความรักที่มีให้จากคนที่อยู่ใกล้ตัวพวกเขาเสมอ

กร้าวแต่เปราะเหลือเกิน นั่นคือนิยามที่สี่ซี่มีให้เด็กในปัจจุบัน เพราะภายนอกกร้าวแกร่ง ปนก้าวร้าว หากแต่เมื่อถูกกระทบมากๆเข้าจิตใจกลับเปราะบางเกินกว่าจะรับเรื่องเลวร้ายต่างๆได้

จึงมักจะหาทางออกด้วยการหนีจากความจริงและคงไม่มีอะไรหนีได้ถาวรเท่ากับความตาย การฆ่าตัวตายจึงมีให้เห็นบ่อยครั้ง

น่าเสียดายที่คนตายไม่เคยได้กลับมาเขียนเล่าไว้บ้างว่าเมื่อตายแล้วไปไหน เป็นอย่างไร สนุกหรือทนทุกข์กันแน่ไม่อย่างนั้นอาจจะช่วยเด็กๆเหล่านี้ได้บ้าง

นี่คือสิ่งที่เสียดายเป็นอย่างยิ่ง โลกไซเบอร์แสนดีแห่งนี้ จะสามารถขยายวงกว้างออกไปสู่สังคมจริงได้หรือไม่ ออกไปช่วยเด็กๆอันเป็นลูกและหลานของท่านทั้งหลาย และเป็นอนาคตที่กำลังจะมาถึง ช่วยปลูกฝังให้เด็กเหล่านั้นพร้อมที่จะเป็นผู้ใหญ่ที่อ่อนโยน แต่ไม่อ่อนแอ ผู้ใหญ่ที่แกร่งทั้งร่างกายและจิตใจ แต่ไม่ก้าวร้าว

หากท่านใดกำลังดำเนินงานด้านนี้อยู่ขอชื่นชมด้วยใจเคารพยิ่ง ขอบคุณบล็อกดีๆที่มีที่ให้ถ่ายทอดสิ่งที่คิด ขอบคุณเพื่อนพ้องน้องพี่ที่ยอมทนอ่าน และที่สำคัญขอบคุณกำลังใจที่มีมาเสมอ     ขอบคุณจริงๆ

ปล.เรื่องนี้ยังไม่มีชื่อเรื่อง หากไม่รบกวนเพื่อนพ้องน้องพี่มากไปนัก ช่วยตั้งชื่อเรื่องให้ด้วยนะคะ ถือว่าแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน ตามประสาคนมีนามสกุลรองเดียวกัน ว่า GTK อย่างที่คุณคนพลัดถิ่นเคยบอกไว้