(เตรียมเดินทางผ่านแดนเข้าสู่ปากเซ ที่ด่านช่องเม็ก)

มีโจทย์มากมายในการตั้งสมุติฐานที่จะศึกษาดูงานประเทศเพื่อนบ้าน  โดยเฉพาะลาวซึ่งเป็นบ้านพี่เมืองน้องกันมานาน แต่ในทางการเมืองเรากลับพบว่า เวียตนามมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกว่าประเทศไทย ผมเพิ่งจะมาเออตรงที่อาจารย์แห๋ว (รศ.ดร.พันทิพย์ กาจนะจิตตรา สายสุนทร) แย้มให้ฟังว่า..งานวิจัยเพื่อความเข้าใจประเทศเพื่อนบ้านนั้นเริ่มมีมากขึ้นในช่วง๕ปีหลังค่ะ แต่งานสร้างความสัมพันธ์ทางวิชาการกับประเทศเพื่อนบ้านยังมีน้อยมาก ในช่วงที่ไปเหนือนะคะ สถาบันพระปกเกล้าน่าจะได้มีโอกาสคุยกับนักวิชาการของประเทศลาวและจีนนะคะ

   

( ครบเครื่องเรื่องการเดินทาง สะพานข้ามแม่น้ำฝรั่งเศสสร้างไว้ทำรางรถไฟสมัยสงคราม)

นอกจากมุมการเมืองการปกครองแคล้ว ด้านเศรษฐกิฐ การทำมาหากิน ศิลปวัฒนธรรม รวมทั้งภูมิปัญญาก็น่าสนใจทั้งสิ้น  วันแรกที่เราเข้าชายแดนลาว พื้นที่บริเวณนี้จะมีสภาพอุดมสมบูรณ์น้อยกว่าแหล่งอื่น สังเกตจากป่าไม้ ต้นไม้ ไร่นา โดยเฉพาะนาข้าวไม่เจริญงอกงามเท่าที่ควร ตลาดร้านค้าค่อนข้างเงียบเหงา ดีตรงที่มีน้ำตกขนาดใหญ่หลายแห่ง เราไปชมน้ำตกลี่ผีในช่วงน้ำหลาก เกาะแก่งต่างๆอยู่ใต้น้ำ แต่ก็ได้รับการชดเชยในสิ่งที่เราคาดไม่ถึง

   

 ( ภาพโรงแรมจำปาสัก ที่ลือว่าผีดุ ครูยุ๋ยเจอจริงๆด้วย เผ่นไปนอนห้องอื่นแทบไม่ทัน)

นับตั้งแต่ข้ามเขตตรวจคนเข้าเมือง ระหว่างรอทำบัตรผ่านแดน ถือโอกาสเดินชมร้านค้าชายขอบ หลังจากขึ้นรถเข้าไปก็ได้ความรู้ไม่ว่า นอกจากจะขับรถแอบขวาแล้ว รถใหญ่ต้องระวังรถเล็ก ถ้าตำกันเมื่อใดกฎหมายลาวจะเอาผิดรถใหญ่ การเดินทางจึงค่อยเป็นค่อยไปไม่สามารถเร่งเวลาได้เหมือนอยู่ในประเทศไทย

 

                          (มุมอาหารเช้า ที่ลานโล่งหลังโรงแรม)

คณะเราจึงไปถึงโรงแรมจำปาสักพาเลช  ที่มีเสียงลือเล่าอ้างว่าผีดุ ดูสภาพแวดล้อมแล้วทำท่าสนับสนุนข่าวปอดกระเส่าอยู่ไม่น้อย ทราบว่าเป็นโรงแรมที่ดัดแปลงจากวังเก่า มีประตูหน้าต่างตามห้องหับถึง1,000 บาน ห้องพักแยกกันอยู่เป็นแถวเป็นมุมซับซ้อน ผมเดินวน2-3รอบถึงเจอห้อง334

   

    (น้องนอน ห้องน้ำที่มีโต๊ะเขียนหนังสืออยู่ด้วย ภาพสุดท้ายเป็นวิวมองจากหน้าต่าง)

เข้าไปในห้องก็แปลกอีก จัดโต๊ะทำงานไปไว้ในห้องน้ำ ดีหน่อยตรงที่เปิดหน้าต่างจะเจอวิวแม่น้ำ มองเห็นสะพานและภูเขาลิบลิ่ว ผมพักกับอัยการชาวเกาะ เป็นค่ำคืนที่เหนื่อยสงัด ถึงผีมาก็ไม่กล้วหรอกเพราะหลับแผ่2สลึง ตอนเช้าระหว่างกินกาแฟ ท่านนกฮูกทั้งหลายมาเล่าเรื่องลุยราตรีปากเซให้วัง ว่าบรรยากาศเป็นยังไง ฝีมือหมอนวดดีไหม บาร์รำวงตึ๊ดซึ่งขนาดไหน ดีเจเปิดเพลงอะไร วัยรุ่นลาวฟัดเหวี่ยงกันยังไง โอ้ยฟังซะหูแฉะ..

    

   (จานดาวเทียมติดตั้งทั่วประเทศ พอๆกับคนลาวนิยมกินเฝ๋อเป็นอาหารนอกบ้าน)

จุดพิเศษอีกเรื่องหนึ่งในวันแรกที่ลุยลาว เราได้เดินทางครบทุกยานพาหนะ ขึ้นรถบัส ลงเรือ ต่อรถ2แถวดัดแปลงเปิดโล่งให้ลมโชย วิ่งไปบนถนนเป็นหลุมเป็นบ่อ ช่วยให้เส้นเอ็นเล่นจังหวะโยกตลอดทาง รถบางคันวิ่งๆไปน้ำมันหมด บางคันเครื่องยนต์ดับดื้อๆ คันที่ผมนั่งวิ่งๆไปยางระเบิด พวกเราจึงลงเดินเพราะเป้าหมายอยู่ห่างเพียง2กม. ผมเดินแยกกลุ่มต้ดเข้าไปในหมู่บ้าน ทะลุออกวัดเก่าแก่ที่สวยงามมาก ไปเจอรูปปั้นยักษ์ที่ท่าทางเหมือนพม่ารำขวาน เดอนตัดป่าละเมาะ ทะลุไปเจอกลุ่มพวกเรากำลังถ่ายรูปกระตู้วู้กัน

    

(นั่งเรือ ขึ้นฝั่งเจอซากสะพานและหัวรถจักร ที่ทหารฝรั่งเศสสร้างทางรถไฟข้ามโขง)

ไปลาวคราวนี้เจอร่องรอยที่ฝรั่งเศสสร้างทางรถไฟไว้ เห็นแล้วอึ้งกิมกี่ แสดงว่ามีโครงการปักหลักปักฐานขนานใหญ่ มรดกอีกอย่างหนึ่งไปเจอที่ตลาด เป็นขนมปังยาวๆคล้ายตะบอง ตลาดเช้าไปเจอร้านก๊วยเตี๋ยว ลาวเรียกว่าเฝ๋อ เรียกฝรั่งเศสว่าบักสีดา 

  

(ภาพคู่ตรงกลางไม่ลงไม่ได้ เพราะเป็นไฟล์บังคับให้ถ่ายภาพดูดีมีสง่า)

เดินออกมาเจอท่านพี่เราหลายคนกำลังต่อราคาโทรศัพท์ที่มีทีวีจอเล็ก แม่ค้าตั้งราคา2,800บาท พวกเราต่อรองราคา2,500บาท คุณเธอใจแข็งไม่ยอมลดเลยอดละลายทรัพย์ไปตามๆกัน  แต่ที่จ่ายกันหน้าบานก็มีนะครับ..

   

     (โทรศัพท์เปิดชมทีวีได้ กับมุมกาแฟถ้วยละ5,000กีบ และขนมปังรูปร่างตะบอง)

ผมเดินออกมาหน้าตลาด

เจอท่านพี่กวักมือเรียกให้ไปโจ้กาแฟด้วยกัน

เป็นมุมการแฟที่ประหยัดที่สุดในโลก

แม่ค้าเอาลังไม้มาวาง มีเก้าอี้2ตัว

สั่งกาแฟโบราณมาคนละถ้วย

ซดกาแฟแล้วก็จ่ายตังส์สิครับ

แม่ค้าคิดราคา 10,000 กีบ

ถ้าเป็นเงินไทยคงหน้ามืดไปแล้ว

แต่นี่เป็นเงินลาวเลยสบายๆ..อิอิ..