ฉันทำพลาดไปแล้ว

 

 

*      เมื่อเช้านี้เอง   ที่ฉันมองเห็นลำแสงแห่งอรุณอันอ่อนโยน

*       ต้อนรับชีวิตน้อยๆ ของฉันไว้ในอ้อมกอดแห่งทิวา

*       ฉันร่ำร้องไห้หาแม่ .... ด้วยใจโหยหา .... แม่จ๋า ...... แม่อยู่แห่งใด

*       ฉันพลัดพลากจากจรแม่ ตั้งแต่เกิดลืมตาดูโลก .....

*       ฉันอ่อนแรง อ่อนล้า ..... น้ำตาพร่างพรู

*       ดวงใจฉันหดหู่ .... กู่ร้องก้องไป .... ไม่มีใครเค้าได้ยิน

 

 

 

*      .... ใครคนนั้น ก็เอาฉันมาฟูมฟัก ...... ข้าว .... น้ำ ..... และขังฉันไว้ ...... ในที่ที่เค้าคิดฉันว่าปลอดภัย

*        เค้าจะรู้หรือไม่ .... มดใจร้าย ก็กลุ้มรุมทำร้ายฉัน .... เจ็บปวดเหลือแสน ....

*       ชีวิตฉันไร้ทางสู้ .... มีปีกก็บินไม่ได้ ..... เมื่อไร้อิสระภาพ ......

*       ฉันดิ้นรน จนอ่อนแรง ...... เหนือยล้า ...... แม่จ๋า ......ฉันกำลังจะจากไป

*       ดวงตาพร่ามัว  ฟ้ามืดสลัว เลือนลาง .........

*       หัวใจฉัน ...... กำลังจะวางวาย .........

 

 

 

 

    

    "  ไว้อาลัยให้กับลูกนกที่น่ารัก จงไปสู่สุขคติ สู่ภพที่ดี"

 

***** เหตุเกิดเมื่อเช้าวานนี้ 

  ที่ฉันพบลูกนกตัวหนึ่งที่หน้าบ้าน

ลูกนกเพิ่งออกจากไข่  ที่ยังบินไม่แข็งแรง พลัดหลงกับแม่…..

 ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรดี .... หากปล่อยไป ก็ถูกรถชนตาย ...

ฉันเลยเก็บเค้ามาไว้ในบ้าน ...... ปูกระดาษหนังสือพิมพ์  วางจานใส่น้ำ  และข้าวสุก (ข้าวสวย)  ไว้ให้เค้าทาน

 พร้อมทั้งขังเค้าไว้ในตะกร้าใบใหญ่ ป้องกันไม่ให้แมว หรือสัคว์อื่นมาทำอันตราย ........ สิ่งที่ฉันนึกไม่ถึงและทำผิดไป

 คือ มดตัวเล็กๆ มากัดเค้า  โดยที่เค้าหนีไปไหนไม่ได้ .... เค้าบาดเจ็บ และสิ้นใจลงในตอนเย็นที่ฉันกลับเข้าบ้านมาเห็น .... ฉันฝังเค้าไว้ใต้ต้นลีลาวดี ..... ขอให้ไปสู่สุขตติ .... ฉันทำพลาดไปแล้วค่ะ    และรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก   *******

**** หรือบางที  ปล่อยเค้าไว้กับธรรมชาติ  เค้าอาจไม่เป็นอะไรเลยก็ได้ ****