ทำดีด้วยหัวใจของความเป็นมนุษย์

 

ส่วนใหญ่พอลล่ามักจะเล่าเรื่องของแพทย์ พยาบาลเสียเป็นส่วนใหญ่ วันนี้มามาดใหม่ค่ะ อิอิ... มีเรื่องของนักกายภาพบำบัดท่านหนึ่งที่ทำงานด้วยหัวใจ..... ลองอ่านเรื่องของเขานะคะ.. เป็นเรื่องที่ไม่ได้มีการแต่งเติมและคิดมาก่อน เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมา ณ เดี๋ยวนั้น ขณะที่เราทำกิจกรรมค่ะ ....

ดิฉันไม่อาจรับรู้ได้ว่าชีวิตนี้ ใครเป็นผู้กำหนดขึ้นมา แต่เมื่อมามีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ และมีบทบาทหน้าที่ ที่ถูกลิขิตขึ้นมาแล้ว ดิฉันจะทำหน้าที่ บทบาทของชีวิตที่ต้องรับผิดชอบในการดูแลช่วยเหลือผู้ป่วยที่พวกเขาต้องการที่พึ่งพิง แม้ดิฉันจะมีหน้าที่ที่ทุกคนจะไม่รู้จักเป็นที่แพร่หลายมากนัก (บางครั้งหมอยังไม่รู้จักเลย) แต่ดิฉันก็ภูมิใจในหน้าที่ของดิฉัน   คือผู้ป่วยหายสามารถช่วยเหลือตนเองได้ ไม่ต้องเป็นภาระกับครอบครัวมากนักหรือไม่เป็นภาระเลย ดิฉันจะภูมิใจทุกครั้งที่ผู้ป่วยมีอาการดีขึ้น ถึงแม้ดิฉันจะต้องพยายามในการสื่อสารกับผู้ป่วย บางคนพูดไม่ได้หรือพูดไม่ชัด ดิฉันก็พยายามชวนผู้ป่วยพูดคุยอยู่เสมอๆ จนบางขณะดิฉันคิดว่าฉันพูดมากเกินไปหรือปล่าว ดิฉันชอบชวนผู้ป่วยพูดคุย ถามไปเรื่อยๆจนบางครั้งเราได้รับรู้ถึงภาระความทุกข์ ต่างๆของผู้ป่วย ผู้ป่วยบางคนไม่มีญาติ ฉันได้ช่วยสืบหา...จนฉันได้นำพาผู้ป่วยกลับบ้านและพบญาติถึง 2 ราย ด้วยความภาคภูมิใจนี้ ดิฉันจะจดจำไว้เสมอ เมื่อมีโอกาสได้พูดคุยกับผู้อื่น ดิฉันจะเล่าเรื่องนี้ให้ฟังเสมอ ผู้ป่วยเป็นคนที่น่าสงสาร ถ้าพวกเขาไม่มีความเจ็บปวดไม่มีความทุกข์ทรมาน เขาก็คงไม่ได้เป็นอะไรอย่างนี้ ดิฉันคิดว่าภาระหน้าที่นี้ เป็นภาระหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ ผู้ป่วยมักพูดให้ฟังเสมอว่าหมอได้บุญกุศลมากมายเลยนะกับการที่ทำหน้าที่ให้คนอื่นหายเจ็บปวด ทุกวันนี้ ฉันได้เฝ้ามองผู้ป่วยด้วยจิตใจที่สางสารพวกเขา คิดว่าเขาคงได้ทำเวรกรรมมาถึงได้เป็นแบบนี้ คิดแล้วช่างหดหู่เสียจริง ดิฉันคิดว่าฉันได้ทำหน้าที่ได้ดีแล้ว แต่เมื่อได้มาอบรมครั้งนี้ ทำให้ฉันได้รู้ว่าฉันยังทำหน้าที่ได้ยังไม่ดีที่สุดยังไม่ถึงที่สุด แต่ดิฉันขอสัญญาว่าตราบใดที่ยังรับราชการและยังมีลมหายใจอยู่ ดิฉันจะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด จะไม่ยอมให้ศัตรู อุปสรรคใดๆ มาครอบงำฉันได้

งานกายภาพบำบัด รพ.สมุทรปราการ

 

อิอิ...เอารูปพี่เอกมา ค่ะ ชอบๆๆ สวยจัง

Dscf0574